Mobile switching centre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mobile Switching Centre)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mobile switching centre, MSC – cyfrowa centrala telefoniczna będąca elementem sieci szkieletowej telefonii komórkowej. Tak jak w przypadku każdej centrali, głównym zadaniem MSC jest zestawianie rozmów i komutacja kanałów na czas transmisji. Dodatkowo realizowane są zadania charakterystyczne dla sieci mobilnych, takich jak autoryzacja i uwierzytelnianie (przy współpracy z parą HLR AuC (ang. Home Location Register, Authentication Center)), oraz udział w niektórych odmianach handoveru.

Centrala telefoniczna - zespół urządzeń przeznaczony do łączenia abonentów sieci telekomunikacyjnej na czas wymiany informacji. Składa się ona z urządzeń komutacyjnych odpowiedzialnych za zestawianie połączeń telekomunikacyjnych i urządzeń pomocniczych gwarantujących prawidłową pracę centrali. Możemy podzielić je na analogowe i nowocześniejsze cyfrowe. Podział ten wynika z zasady działania i sposobu przetwarzania i przesyłania danych (informacji).MSC in Pool (pol. MSC w puli) - funkcjonalność sieci komórkowych umożliwiająca podłączenie Kontrolera Stacji Bazowych (GSM, CDMA2000) lub Radio Network Controllera (UMTS) do puli central MSC.

Aspekty techniczne[ | edytuj kod]

MSC (na bazie platformy AXE firmy Ericsson)

MSC jako element sieci szkieletowej (ang. Core Network) realizuje funkcjonalności związane z zestawianiem połączeń i zarządzaniem użytkownikami na danym obszarze. Jego działanie zależy od typu sieci komórkowej, w której pracuje i jest przedmiotem specyfikacji danego konsorcjum standaryzacyjnego (np. 3GPP dla standardu GSM i UMTS, 3GPP2 dla standardu IS-95 (popularnie nazywanego CDMA), lub ARIB dla japońskiego standardu PDC). Poniżej znajduje się ogólna lista zadań realizowanych przez MSC"

Telekonferencja – usługa, która daje możliwość prowadzenia konwersacji telefonicznej nawet przez kilkudziesięciu rozmówców w jednym czasie. Mają oni do dyspozycji kilka różnych narzędzi, takich jak: telefony analogowe, cyfrowe, komórkowe, jak i różnego rodzaju połączenia telekomunikacyjne, w tym: połączenia radiowe, wizyjne i poprzez sieci komputerowe.Kontroler Stacji Bazowej, BSC (ang. Base Station Controller) to kontroler (sterownik) stacji bazowej sieci bezprzewodowych. Pełni nadzór nad kilkunastoma bądź kilkudziesięcioma stacjami bazowymi (ang. Base Transceiver Station, BTS). Steruje on takimi funkcjami jak przełączanie połączeń w ramach nadzorowanych przez siebie stacji, a także steruje mocą, z jaką nadaje telefon komórkowy.
  • komutacja łączy
  • zestawianie i nadzorowanie połączeń głosowych i wideorozmów
  • zestawianie połączeń związanych z przesyłaniem faxów i danych (wspomagane są technologie bazujące na komutacji łączy, obecnie wychodzące z użycia na rzecz przesyłania danych bazującego na komutacji pakietów)
  • realizacja telekonferencji
  • udział w przesyłaniu wiadomości SMS
  • uwierzytelnienie użytkownika włączającego się do sieci na terenie kontrolowanym przez dane MSC
  • komunikacja z Visitor Location Register, VLR (ang.), bazą danych przechowującą informacje o abonentach znajdujących się na obszarze kontrolowanym przez dane MSC (w sieci znajdują się zawsze pary MSC/VLR, często implementowane jako jeden element)
  • udział w niektórych typach handoveru (sieci GSM): gdy użytkownik przemieszcza się między komórkami kontrolowanymi przez różne kontrolery stacji bazowych.
  • Generowanie Call Detail Recordów z informacjami o każdej rozmowie, które mogą posłużyć do późniejszej obróbki danych w Billing Center (ang.) lub do tworzenia statystyk związanych z wykorzystaniem sieci szkieletowej.
  • Współpraca z platformą sieci inteligentnych (dzięki niej można używać telefonów w systemie Prepaid (ang.)).
  • SMS (ang. Short Message Service) – usługa przesyłania krótkich wiadomości tekstowych w cyfrowych sieciach telefonii komórkowej. Usługa ta jest wprowadzana także do sieci telefonii stacjonarnej.Uwierzytelnianie (ang. authentication) – proces polegający na potwierdzeniu zadeklarowanej tożsamości podmiotu biorącego udział w procesie komunikacji. Celem uwierzytelniania jest uzyskanie określonego poziomu pewności, że dany podmiot jest w rzeczywistości tym, za który się podaje. Spotykane są niepoprawne warianty: autentykacja, autentyfikacja.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    UMTS (ang. Universal Mobile Telecommunications System, pol. Uniwersalny System Telekomunikacji Ruchomej) – najpopularniejszy obecnie standard telefonii komórkowej trzeciej generacji.
    CDMA2000 − jest hybrydą 2.5G / 3G, odmiana systemu CDMA, zgłoszonego przez amerykański komitet standaryzacyjny T1P1, a rozwijany przez organizację 3GPP2 (3rd Generation Partnership Project 2). System ten może pracować w bardzo szerokim zakresie częstotliwości, korzysta on zarówno z pasm dotychczas wykorzystywanych przez systemy komórkowe (450, 800, 1700, 1900 MHz) jak również z częstotliwości przeznaczonych dla systemów trzeciej generacji.
    Telefaks (potocznie faks) – współczesna nazwa usługi symilograficznej dla abonentów, polegająca na przesyłaniu wiadomości w postaci obrazów nieruchomych pomiędzy aparatami symilograficznymi, realizowana za pośrednictwem łączy telefonicznych z komutacją automatyczną. Początki rozwoju telefaksu przypadają na koniec lat 70. Istnieje kilka norm komunikacji pomiędzy telefaksami. Najczęściej jest używana norma analogowa G3 (14400 bit/s), jest też cyfrowa G4 (64000 bit/s) dla ISDN.
    Komutacja kanałów (komutacja łączy, komutacja obwodów) polega na przydzieleniu wybranemu połączeniu wybranej sekwencji połączonych kanałów od terminala źródłowego do terminala docelowego. W sieciach z komutacją kanałów przesyłanie danych następuje dopiero po ustanowieniu połączenia, czyli uzyskaniu specjalnej trasy pomiędzy systemem nadawcy a systemem odbiorcy. Trasa jest sekwencją kolejno połączonych kanałów. Kanały te zostają zajęte przez cały czas, w którym trwa połączenie. Zarezerwowane kanały nie mogą być używane przez inne połączenia. Samo przesyłanie informacji odbywa się w 3 fazach:
    Protokół internetowy (ang. Internet Protocol, skrót IP) – protokół komunikacyjny warstwy sieciowej modelu OSI (warstwy internet w modelu TCP/IP). Protokół internetowy to zbiór ścisłych reguł i kroków postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia w celu nawiązania łączności i wymiany danych. Używany powszechnie w Internecie i sieciach lokalnych.
    Handover (w terminologii amerykańskiej: handoff) – przełączenie połączenia radiowego terminala (telefonu, modemu) z jednej stacji bazowej do innej w czasie, gdy połączenie jest aktywne.
    Prepaid (ang. pre - przed, paid - opłacony), sprzedaż przedpłacona, sprzedaż określonych towarów lub usług na zasadach przedpłaty.

    Reklama