• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Misja dyplomatyczna

    Przeczytaj także...
    Poniższy artykuł przedstawia listę ambasad, konsulatów i innych przedstawicielstw konsularno-dyplomatycznych Rzeczypospolitej Polskiej na świecie oraz zagranicznych ambasad i konsulatów ulokowanych lub akredytowanych w Polsce.Misja specjalna – specjalne posłannictwa ad hoc (co stanowi główną różnicę między misjami specjalnymi a stałymi przedstawicielstwami dyplomatycznymi) wysyłane przez państwo do innego państwa za jego zgodą, na czas określony, w celu rozpatrzenia z nim określonych spraw lub wypełnienia wobec niego określonego zadania. Misje specjalne mogą służyć interesom państw zarówno w przypadku istnienia stosunków dyplomatycznych i konsularnych jak również w przypadku ich braku (mogą służyć nawiązaniu takich relacji), a także w sytuacji wojny.
    Rangi dyplomatyczne – ujednolicenie tytułów i rang przedstawicieli dyplomatycznych wprowadzone przez kongres wiedeński w 1815. Określane też jako "klasy dyplomatyczne".

    Misja dyplomatyczna – przedstawicielstwo dyplomatyczne określonego państwa w innym państwie lub przy organizacji międzynarodowej.

    Według art. 3 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z 18 kwietnia 1961 r. funkcje misji dyplomatycznej obejmują między innymi:

  • reprezentowanie państwa wysyłającego w państwie przyjmującym;
  • ochronę w państwie przyjmującym interesów państwa wysyłającego, w granicach ustalonych przez prawo międzynarodowe;
  • prowadzenie rokowań z rządem państwa przyjmującego;
  • zaznajamianie się wszelkimi legalnymi sposobami z warunkami panującymi w państwie przyjmującym i z rozwojem zachodzących w nim wydarzeń oraz relacjonowanie tego rządowi państwa wysyłającego;
  • popieranie przyjaznych stosunków pomiędzy państwem wysyłającym a państwem przyjmującym oraz rozwijanie pomiędzy nimi stosunków gospodarczych, kulturalnych, wojskowych i naukowych.
  • Artykuł 41 Konwencji głosi Bez uszczerbku dla ich przywilejów i immunitetów obowiązkiem wszystkich osób korzystających z tych przywilejów i immunitetów jest szanowanie ustaw i innych przepisów państwa przyjmującego. Mają one również obowiązek nie mieszać się do spraw wewnętrznych tego państwa. Zabronione jest użytkowanie pomieszczeń misji w sposób niezgodny z funkcjami misji określonymi w Konwencji, bądź w innych normach powszechnego prawa międzynarodowego lub w specjalnych umowach obowiązujących między państwem wysyłającym a przyjmującym.

    Dyplomacja – negocjowanie umów między państwami, w celu zawarcia korzystnych umów handlowych oraz pozyskania wsparcia wojskowego dla reprezentowanego kraju. Dyplomacja wiąże się też z rozwiązywaniem w pokojowy sposób problemów między państwami. Dwa tysiące lat temu wielki rzymski prawnik i filozof, Cyceron powiedział: „Istnieją dwa sposoby rozstrzygania sporów: jeden przy pomocy argumentów, drugi przy użyciu siły; a ponieważ pierwszy z nich jest właściwy człowiekowi, a drugi dzikim zwierzętom, należy uciec się do drugiego sposobu tylko wówczas, gdy nie możemy użyć pierwszego”. Inaczej mówiąc, siła argumentów, a nie argument siły – oto kwintesencja dyplomacji.Ekspulsja - wydalenie dyplomaty uznanego za persona non grata, który nie chce opuścić kraju przyjmującego misję dyplomatyczną.

    Misja dyplomatyczna może być

  • stała (np. ambasada)
  • lub czasowa (powołana do jakiegoś konkretnego celu, np. misja specjalna).
  • Szef misji dyplomatycznej[]

    Szef misji dyplomatycznej jest najwyższym przedstawicielem państwa w drugim państwie. Kieruje misją dyplomatyczną i od jego decyzji uzależnione są wszystkie podjęte przez misję działania. Wypełnia on wszystkie funkcje misji dyplomatycznej. W myśl artykułu 14 Konwencji z 1961 wyróżnia się kilka rodzajów szefów misji dyplomatycznych. Podstawowy podział wynika z trzech rang (klas) dyplomatycznych. Szefowi misji przysługują określone przywileje i immunitety dyplomatyczne.

    Personel misji dyplomatycznej - oznacza członków personelu dyplomatycznego, personelu administracyjnego i technicznego oraz personelu służby misji dyplomatycznej.Państwo – organizacja posiadająca monopol na stanowienie i wykonywanie prawa na określonym terytorium. Posiada zdolność do nawiązywania i utrzymywania stosunków dyplomatycznych z innymi państwami. Państwo jest często mylone z narodem i krajem.

    Wyznaczenie szefa misji dyplomatycznej:

  • I etap - wstępna zgoda:
  • Państwo wysyłające musi upewnić się, czy osoba, którą zamierza wyznaczyć jest akceptowana przez państwo przyjmujące. Taka wstępna zgoda państwa przyjmującego nosi nazwę agrément. Uzyskanie agrément nie jest konieczne w sytuacji, gdy szefem misji jest chargé d’affaires ad interim (wystarcza poinformowanie o mianowaniu ministra spraw zagranicznych państwa przyjmującego).
  • Odmowa udzielenia agrément może nastąpić z jakiejkolwiek przyczyny. Państwo odmawiające nie jest zobowiązane do jej ujawniania.
  • Prawo międzynarodowe nie określa ani formy zapytania w przedmiocie agrément, ani formy udzielenia odpowiedzi w tej mierze. W większości przypadków zapytanie składane jest między Protokołami Dyplomatycznymi zainteresowanych MSZ. Natomiast względy kurtuazji międzynarodowej wymagają dyskrecji przy przekazywaniu przyczyn odmowy udzielania agrément.
  • W przypadku skierowania do państwa przyjmującego osoby, która nie uzyskała agrément, państwo przyjmujące nie ma obowiązku jej uznania
  • II Etap - akredytacja (łac. credere - zawierzyć, zaufać):
  • specjalna, z reguły bardzo uroczysta, procedura potwierdzenia udzielonych przez państwo wysyłające pełnomocnictw do pełnienia danej funkcji. Akredytacja wszystkich klas szefów misji dyplomatycznych, z wyjątkiem chargé d’affaires, związana jest z przekazaniem przez nich głowie państwa przyjmującego listów uwierzytelniających
  • Personel misji dyplomatycznej[]

     Osobny artykuł: personel misji.

    Państwa uzgadniają między sobą klasę, do której powinni należeć szefowie ich misji, przy czym obowiązuje zasada wzajemności (raczej nie spotyka się sytuacji, gdy państwo X wysyła do państwa Y ambasadora, a państwo Y do państwa X posła)

    Organizacje międzynarodowe – niejednorodna grupa uczestników stosunków międzynarodowych dzieląca się pod względem statusu prawnomiędzynarodowego na międzynarodowe organizacje rządowe (ang. International Governments Organizatons – IGOs) i międzynarodowe organizacje pozarządowe (ang. International Non-Government Organizatons – INGOs). Mianem rządowych określa się zorganizowane przez państwo struktury utworzone w celu rozwoju współpracy. Muszą być one związkiem minimum trzech suwerennych państw, posiadać zdefiniowany cel i być powołane z mocy umowy międzynarodowej. Z kolei określenie międzynarodowych organizacji pozarządowych zdefiniowano w rezolucji RGiS ONZ z 27 lutego 1950 jako organizacje działające w sferze stosunków międzynarodowych, które nie zostały utworzone na podstawie umowy międzynarodowej. Ponadto członkostwo w tych organizacjach z natury jest otwarte dla zainteresowanych stron. Ich działalność opiera się na statutach i regulaminach, czyli aktach o charakterze wewnętrznym.Listy uwierzytelniające (fr. lettres de créance, ang. credentials, letters of credence) – uroczysty dokument, na mocy którego mianowany jest szef misji dyplomatycznej. Listy uwierzytelniające stanowią ogólne umocowanie dla szefa placówki dyplomatycznej do pełnienia swojej misji i pośredniczenia w kontaktach między państwami.

    Zobacz też[]

  • placówki dyplomatyczne i konsularne Polski na świecie oraz obcych państw w Polsce
  • korpus dyplomatyczny
  • ekspulsja
  • dyplomacja



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Prawo międzynarodowe (dla odróżnienia od prawa prywatnego międzynarodowego zwane też prawem międzynarodowym publicznym) – jedna z gałęzi prawa, obejmująca zespół norm prawnych regulujących stosunki między państwami, organizacjami międzynarodowymi, a także innymi podmiotami prawa międzynarodowego. Jedna z najstarszych dziedzin prawa, znana i rozwijana już w okresie starożytności. Za "konstytucję" współczesnej społeczności międzynarodowej i najważniejszy dokument prawa międzynarodowego uważa się Kartę Narodów Zjednoczonych powołującą do życia ONZ i proklamującą szereg zasad na których opierają się prawo międzynarodowe i stosunki międzynarodowe. Zobowiązania wynikające z Karty Narodów Zjednoczonych (np. zakaz agresji, zakaz grożenia użyciem siły, zakaz mieszania się w sprawy wewnętrzne innych państw, nakaz pokojowego rozwiązywania sporów) mają pierwszeństwo przed innymi zobowiązaniami państw członkowskich ONZ.
    Korpus dyplomatyczny (fr. Corps diplomatique, stąd skrót CD), termin ten wszedł do powszechnego użytku w XIX wieku. Pojęcie korpusu ma dwa znaczenia - węższe i szersze:
    Przywileje i immunitety dyplomatyczne – zespół udogodnień i wyłączeń przysługujących członkom misji dyplomatycznej, a zwłaszcza przedstawicielom dyplomatycznym i członkom ich rodzin, pozostającym z nimi we wspólnocie domowej.
    Ambasada – stała misja dyplomatyczna, którą kieruje szef misji pierwszej klasy (ambasador). Tą nazwą określany jest także budynek lub lokal zajmowany przez misję. Jest zasadą, iż ambasada znajduje się w stolicy państwa, z którym utrzymywane są stosunki dyplomatyczne lub w mieście będącym siedzibą organizacji międzynarodowej. W dyplomacji watykańskiej odpowiednikiem ambasady jest nuncjatura apostolska. W przypadku krajów członkowskich Wspólnoty Narodów, które wymieniają wysokich komisarzy, odpowiednikiem ambasady jest wysoka komisja. Kraje utrzymujące stosunki dyplomatyczne z Chinami kontynentalnymi (ChRL) nie mogą mieć żadnego oficjalnego przedstawicielstwa na Tajwanie (oficjalna nazwa: Republika Chińska) ani nie mogą pozwolić Tajwanowi na otwarcie ambasady w swoim kraju. Obejściem jest utrzymywanie różnie nazywanych „biur kulturalnych i handlowych”, na których czele stoją wysocy rangą dyplomaci zawodowi - oficjalnie są oddelegowani do specjalnych zadań lub urlopowani.
    Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych – umowa międzynarodowa kodyfikująca prawo dyplomatyczne. Została przyjęta 18 kwietnia 1961 r. w Wiedniu na zakończenie konferencji międzynarodowej, w której brało udział 81 państw. Konwencja weszła w życie 24 kwietnia 1964 r.
    Chargé d’affaires (z fr. odpowiedzialny za sprawy, czytaj "szarże dafer" ). Występują dwa rozumienia tego pojęcia:

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.