Miotom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miotom – część somitów, stanowiąca zaczątek mięśni szkieletowych. W każdy miotom wrasta odpowiedni neuromer, zapewniając mu unerwienie. Unerwienie to zachowuje się również i wówczas, gdy mięśnie przesuną się daleko od miejsc swojego pierwotnego położenia. Miotomy oddzielone są od siebie przez przegrody (miosepta) i zbudowane z mioblastów (myoblastus), których liczba w piątym tygodniu życia zarodkowego szybko wzrasta. W miarę wzrostu miotomy dzielą się na:

Somity (z gr. ρομα = ciało; także miomery, praczłony) – segmentalne jednostki przyosiowej mezodermy grzbietowej zarodków kręgowców, rozwijające się w procesie somitogenezy symetrycznie po obu stronach cewy nerwowej i struny grzebietowej. Somity przekształcają się w dermatomy, miotomy i sklerotomy.
  • część grzbietową (epimer), z której powstają mięśnie grzbietu
  • część brzuszno-boczną (hipomer), z której powstają mięśnie klatki piersiowej i brzucha.
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Bogusław Kazimierz Gołąb, Władysław Zygmunt Traczyk, Michał Karasek: Anatomia i fizjologia człowieka : podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1986, s. 85. ISBN 83-200-1075-6.




  • Reklama