• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Milva - piosenkarka



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Italo Calvino (ur. 15 października 1923 w Santiago de Las Vegas, Kuba, zm. 19 września 1985 w Sienie), jeden z najważniejszych włoskich pisarzy i eseistów XX wieku. W 40. latach XX wieku tworzył w stylu neorealistycznym, by później pisać teksty alegoryczne i fantasy.Kurt Julian Weill (ur. 2 marca 1900 w Dessau, zm. 3 kwietnia 1950 w Nowym Jorku) – niemiecki kompozytor, od 1935 mieszkający na stałe w Stanach Zjednoczonych. Jego najsłynniejsze dzieło to musical Opera za trzy grosze (premiera 31 sierpnia 1928), do którego libretto napisał Bertolt Brecht.

    Milva, właśc. Maria Ilva Biolcati (ur. 17 lipca 1939 w Goro) – włoska piosenkarka i aktorka teatralna, znana z interpretacji piosenek do tekstów Bertolta Brechta. Uczestniczyła 17 razy w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

    Obok Miny i Ornelli Vanoni należy do najbardziej znanych włoskich piosenkarek.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Od lewej: Salvatore Mazzocco, Milva i Mario Trevi, 1961

    Maria Ilva Biolcati urodziła się w rodzinie kupieckiej, ale jej matka była subretką w zespole Wandy Osiris. W 1955 roku przeniosła się wraz z rodzicami do Bolonii, gdzie uczyła się śpiewu. Rozpoczęła występy w lokalach nocnych pod pseudonimem artystycznym Sabrina. W 1959 roku wygrała, zorganizowany przez rozgłośnię RAI, konkurs młodych talentów. W 1961 roku zadebiutowała na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo zajmując 3. miejsce z piosenką „Il mare ne casetto”, której interpretacja ujawniła jej talent wokalny. W tym samym roku została wyróżniona przez krytykę muzyczną jako piosenkarka roku oraz zadebiutowała w filmie La bellezza d'Ippolita, u boku Giny Lollobrigidy.

    Ornella Vanoni (ur. 22 września 1934 w Mediolanie) – włoska piosenkarka, jedna z najbardziej znaczących postaci we włoskiej muzyce rozrywkowej. W jej stylu wykonawczym zawarte są rozmaite gatunki muzyczne, począwszy od specyficznego dla północnych Włoch folkloru miejskiego (tzw. Canzoni della mala) po bossa novę i jazz.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    W 1962 wyruszyła w swoje pierwsze zagraniczne tournée, występując między innymi w paryskiej Olympii. W tym samym roku ponownie wystąpiła na Festiwalu w San Remo zajmując 2. miejsce z piosenką „Tango italiano”.

    Najważniejszym punktem jej kariery była współpraca z Piccolo Teatro i Giorgio Strehlerem, który odkrył jej talent aktorski. W Teatro Piccolo powstały jej słynne recitale brechtowskie w reżyserii Strehlera: Io, Bertolt Brecht, Milva canta Brecht, który przyniósł jej międzynarodową sławę i uznanie krytyki, oraz Milva canta il nuovo Brecht. Strehler nauczył ją widzieć się na scenie, przekonał ją, że właśnie tam jest piękna – tak narodziła się Milva.

    Subretka (fr. soubrette) – typ postaci występujący w operetce lub w operze komicznej, przedstawiający sprytną pokojówkę, służącą, posługującą się intrygami. Postać ta wywodzi się z komedii dell’arte. Bertolt Brecht, właśc. Eugen Berthold Friedrich Brecht (ur. 10 lutego 1898 w Augsburgu, zm. 14 sierpnia 1956 w Berlinie Wschodnim) – niemiecki pisarz, dramaturg, teoretyk teatru, inscenizator, poeta.

    Od 1965 śpiewa i interpretuje Poezje i piosenki Bertolta Brechta, a spektakle: Piosenki między dwiema wojnami oraz Milva, El Tango (tanga Piazzoli), z którymi występuje na całym świecie – w mediolańskiej La Scali i Buenos Aires – odnosząc duże sukcesy. Co roku odbywa światowe tournée, koncertując m.in. w Japonii, Niemczech, Grecji i Francji. Wydała ponad 50 płyt.

    Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo (w skrócie: Festiwal w San Remo; wł. Festival della Canzone Italiana di Sanremo) – jeden z najstarszych w Europie festiwali piosenki, odbywający się corocznie od 1951 w mieście San Remo. Na jego wzór powstały inne międzynarodowe konkursy: Konkurs Piosenki Eurowizji oraz Sopot Festival.Biblioteka Narodowa Korei – biblioteka narodowa Korei Południowej znajdująca się w Seulu. Powstała w 1945 roku. Jej zbiory liczą ponad 11 milionów woluminów (2018), w tym ponad milion zagranicznych książek.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.
    Litewska Biblioteka Narodowa im. Martynasa Mažvydasa (lit. Lietuvos nacionalinė Martyno Mažvydo biblioteka) – litewska biblioteka narodowa założona w 1919 roku w Kownie, przeniesiona w 1963 roku i działająca do dziś w Wilnie.
    Pseudonim artystyczny – stosowany zwykle przez osoby publiczne przy okazji publicznych występów czy też przy podpisywaniu dzieł takich jak książki czy utwory muzyczne. Pseudonim artystyczny może być zarówno indywidualny (np. Bolesław Prus, pseudonim jednoznacznie identyfikujący Aleksandra Głowackiego) jak i zbiorowy, kiedy z jednego pseudonimu korzysta wiele osób.
    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.
    Peter Stephen Paul Brook (ur. 21 marca 1925 w Londynie) – brytyjski reżyser teatralny, filmowy oraz operowy, a także pisarz i producent, pochodzenia żydowskiego.
    Włosi – naród zamieszkujący Włochy. We Włoszech jest ich około 56 mln, z czego prawie połowa wszystkich osób pochodzenia włoskiego mieszka poza Włochami, a najwięcej w Brazylii, Argentynie i w USA. Mówią językiem włoskim. Religią większości Włochów jest katolicyzm.
    Piccolo Teatro - pierwszy stały teatr włoski, dotowany z funduszów publicznych, założony 1947 r. w Mediolanie przez Paolo Grassiiego, reżysera i krytyka teatralnego, który kierował nim do 1972 r. i Giorgio Strehlera, reżysera, który przejął kierownictwo i uważany jest powszechnie za twórcę tego teatru. Sukces zapoczątkowało wystawienie Sługi dwóch panów C. Goldoniego w 1947. W repertuarze pośród około 200 realizacji scenicznych Strehlera znalazły się głównie inscenizacje dzieł autorów klasycznych oraz dramaturgii współczesnej, m.in.: Carlo Goldoniego, Antoniego Czechowa, William Szekspira, Maksyma Gorkiego Augusta Strindberga, Jeana Geneta, Bertolt Brechta, F. Dürrenmatta, F.G. Lorki, L. Pirandello. Od lat 50. współpracuje z teatrem od znakomity scenograf L. Damiani. W zespole teatru występowali i występują wybitni aktorzy: T. Carraro, V. Cortese, V. Fortunato, M. Moretti.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.001 sek.