• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mikoryza



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Hormony roślinne, fitohormony (gr. φυτοορμόνη) – grupa związków organicznych należących do regulatorów wzrostu i rozwoju roślin. Kryterium uznania związku za fitohormon jest wywoływanie rekcji w organizmie rośliny w stężeniach rzędu 10 mol dm lub mniejszych. Hormony roślinne nie muszą wykazywać działania poza miejscem ich wytwarzania, miejsce wytwarzania może być jednocześnie miejscem reakcji. Znane są związki wykazujące aktywność biologiczną analogiczna do naturalnie wytwarzanych w roślinie. Syntetyczne regulatory wzrostu i rozwoju roślin (np. 1-Metylocyklopropen) są wykorzystywane w rolnictwie i ogrodnictwie.Niecierpek (Impatiens L.) – rodzaj roślin zielnych z rodziny niecierpkowatych. Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 850 gatunków występujących przede wszystkim na obszarach tropikalnych i subtropikalnych Azji i Afryki. W Polsce w stanie naturalnym występuje kilka gatunków, inne są uprawiane jako rośliny ozdobne. Gatunkiem typowym jest Impatiens noli-tangere L..
    Mykoryza a bakterie brodawkowe[ | edytuj kod]

    Dowody molekularne wskazują, że symbioza z grzybami oraz z bakteriami brodawkowymi związana jest z obecnością tych samych genów. Rośliny bobowate zdolne są do pozyskiwania związków azotu od bakterii oraz związków fosforu od grzybów. W przypadku obu symbiontów kaskadę sygnału prowadzącą do syntezy białek niezbędnych do połączenia organizmów prawdopodobnie zapoczątkowuje ten sam receptor (RLK – ang. receptor-like kinases). Znane mutanty pozbawione zdolności do łączenia z bakteriami są jednocześnie pozbawione możliwości połączenia z grzybami.

    Grzybnia (mycelium) – forma plechy grzybów, stanowiąca wegetatywne ciało grzybów zbudowane z wyrośniętej i rozgałęzionej strzępki lub wielu strzępek skupionych w jednym miejscu. Grzybnia, która rozwija się na powierzchni podłoża (często w formie puchu lub pleśni), nazywana jest grzybnią powietrzną, a grzybnia wnikająca w podłoże to grzybnia substratowa lub pożywkowa.Wrzos zwyczajny, wrzos pospolity (Calluna vulgaris (L.) Hull) – jedyny gatunek (monotypowy) rośliny wieloletniej z rodzaju wrzos (Calluna Salisb.) należącego do rodziny wrzosowatych (Ericaceae Juss.).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Rada Języka Polskiego przy Prezydium PAN, Do pobrania – Polskie Towarzystwo Mykologiczne, 2011 [dostęp 2020-02-26] (pol.).
    2. Malinowski Edmund: Anatomia roślin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 249.
    3. Krystyna Falińska: Ekologia roślin. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 121. ISBN 83-01-14222-7.
    4. Mark C. Brundrett. Coevolution of roots and mycorrhizas of land plants. „New Phytologist”. 154 (2), s. 275–304, 2002. DOI: 10.1046/j.1469-8137.2002.00397.x. ISSN 0028-646X (ang.). 
    5. Zofia Starck: Pobieranie i dystrybucja jonów W: Fizjologia roślin (red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 259-2271. ISBN 83-01-13753-3.
    6. Suzanne W. Simard, Kevin J. Beiler, Marcus A. Bingham, Julie R. Deslippe i inni. Mycorrhizal networks: Mechanisms, ecology and modelling. „Fungal Biology Reviews”. 26 (1), s. 39–60, 2012. DOI: 10.1016/j.fbr.2012.01.001. ISSN 17494613 (ang.). 
    7. Marcel G. A. van der Heijden, Thomas R. Horton. Socialism in soil? The importance of mycorrhizal fungal networks for facilitation in natural ecosystems. „Journal of Ecology”. 97 (6), s. 1139–1150, 2009. DOI: 10.1111/j.1365-2745.2009.01570.x. ISSN 00220477 (ang.). 
    8. M. C. Rayner: Mycorrhiza. New Phytologist, 1926, s. 1-50. (ang.)
    9. Berch, S.M., H.B. Massicotte and L.E. Tackaberry. Re-publication of a translation of “The vegetative organs of Monotropa hypopitys L.” published by F. Kamienski in 1882, with an update on Monotropa mycorrhizas. „Mycorrhiza”. 2005 (15), s. 323-332, 2005 (ang.). Sprawdź autora:1.
    10. W. Remy, TN. Taylor, H. Hass, H. Kerp. Four hundred-million-year-old vesicular arbuscular mycorrhizae.. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 91 (25), s. 11841-3, Dec 1994. PMID: 11607500. 
    11. B. Wang, YL. Qiu. Phylogenetic distribution and evolution of mycorrhizas in land plants.. „Mycorrhiza”. 16 (5), s. 299-363, Jul 2006. DOI: 10.1007/s00572-005-0033-6. PMID: 16845554. 
    12. JW. Cairney. Evolution of mycorrhiza systems.. „Naturwissenschaften”. 87 (11), s. 467-75, Nov 2000. PMID: 11151665. 
    13. Kenneth W. Cullings. Single phylogenetic origin of ericoid mycorrhizae within the Ericaceae. „Canadian Journal of Botany”. 74 (12), s. 1896–1909, 1996. DOI: 10.1139/b96-227. ISSN 0008-4026 (ang.). 
    14. Luc Simon, Jean Bousquet, Roger C. Lévesque, Maurice Lalonde. Origin and diversification of endomycorrhizal fungi and coincidence with vascular land plants. „Nature”. 363 (6424), s. 67–69, 1993. DOI: 10.1038/363067a0. ISSN 0028-0836 (ang.). 
    15. K. Akiyama, K. Matsuzaki, H. Hayashi. Plant sesquiterpenes induce hyphal branching in arbuscular mycorrhizal fungi.. „Nature”. 435 (7043), s. 824-7, Jun 2005. DOI: 10.1038/nature03608. PMID: 15944706. 
    16. Ewa Nieckuła. W koalicji z grzybem. „Wiedza i Życie”. 9, s. 32 – 35, 2006. 
    17. Henk C. den Bakker, G. C. Zuccarello, TH. W. Kuyper, M. E. Noordeloos. Evolution and host specificity in the ectomycorrhizal genus Leccinum. „New Phytologist”. 163 (1), s. 201–215, 2004. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2004.01090.x. ISSN 0028-646X (ang.). 
    18. S. K. Saari, C. D. Campbell, J. Russell, I. J. Alexander i inni. Pine microsatellite markers allow roots and ectomycorrhizas to be linked to individual trees. „New Phytologist”. 165 (1), s. 295–304, 2004. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2004.01213.x. ISSN 0028646X (ang.). 
    19. Rinaldi A.C.; Comandini O.; Kuyper T.W.. Ectomycorrhizal fungal diversity: separating the wheat from the chaff. „Fungal Diversity”. 33, s. 1–45, 2008. 
    20. J. W. G. Cairney, A. A. Meharg. Ericoid mycorrhiza: a partnership that exploits harsh edaphic conditions. „European Journal of Soil Science”. 54 (4), s. 735–740, 2003. DOI: 10.1046/j.1351-0754.2003.0555.x. ISSN 1351-0754 (ang.). 
    21. L. Vincenot, L. Tedersoo, F. Richard, H. Horcine i inni. Fungal associates of Pyrola rotundifolia, a mixotrophic Ericaceae, from two Estonian boreal forests.. „Mycorrhiza”. 19 (1), s. 15-25, Dec 2008. DOI: 10.1007/s00572-008-0199-9. PMID: 18795339. 
    22. TW. Osmundson, RE. Halling, HC. den Bakker. Morphological and molecular evidence supporting an arbutoid mycorrhizal relationship in the Costa Rican páramo.. „Mycorrhiza”. 17 (3), s. 217-22, May 2007. DOI: 10.1007/s00572-006-0098-x. PMID: 17216498. 
    23. MI. Bidartondo. The evolutionary ecology of myco-heterotrophy.. „New Phytol”. 167 (2), s. 335-52, Aug 2005. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2005.01429.x. PMID: 15998389. 
    24. M. Brundrett. Diversity and classification of mycorrhizal associations.. „Biol Rev Camb Philos Soc”. 79 (3), s. 473-95, Aug 2004. PMID: 15366760. 
    25. J. Ramsbottom. Orchid Mycorrhiza.. „Proc R Soc Med”. 17 (Sect Trop Dis Parasitol), s. 84-5, 1924. PMID: 19984114. 
    26. DD. Cameron, JR. Leake, DJ. Read. Mutualistic mycorrhiza in orchids: evidence from plant-fungus carbon and nitrogen transfers in the green-leaved terrestrial orchid Goodyera repens.. „New Phytol”. 171 (2), s. 405-16, 2006. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2006.01767.x. PMID: 16866946. 
    27. T. Yukawa, Y. Ogura-Tsujita, RP. Shefferson, J. Yokoyama. Mycorrhizal diversity in Apostasia (Orchidaceae) indicates the origin and evolution of orchid mycorrhiza.. „Am J Bot”. 96 (11), s. 1997-2009, Nov 2009. DOI: 10.3732/ajb.0900101. PMID: 21622320. 
    28. RP. Shefferson, DL. Taylor, M. Weiss, S. Garnica i inni. The evolutionary history of mycorrhizal specificity among lady's slipper orchids.. „Evolution”. 61 (6), s. 1380-90, Jun 2007. DOI: 10.1111/j.1558-5646.2007.00112.x. PMID: 17542847. 
    29. B.S. Steidinger i inni, Climatic controls of decomposition drive the global biogeography of forest-tree symbioses, „Nature”, 569, 2019, s. 404–408, DOI10.1038/s41586-019-1128-0 (ang.).c?
    30. K. Manthey, F. Krajinski, N. Hohnjec, C. Firnhaber i inni. Transcriptome profiling in root nodules and arbuscular mycorrhiza identifies a collection of novel genes induced during Medicago truncatula root endosymbioses.. „Mol Plant Microbe Interact”. 17 (10), s. 1063-77, Oct 2004. DOI: 10.1094/MPMI.2004.17.10.1063. PMID: 15497399. 
    31. TR. Scheublin, KP. Ridgway, JP. Young, MG. van der Heijden. Nonlegumes, legumes, and root nodules harbor different arbuscular mycorrhizal fungal communities.. „Appl Environ Microbiol”. 70 (10), s. 6240-6, Oct 2004. DOI: 10.1128/AEM.70.10.6240-6246.2004. PMID: 15466571. 
    32. P. Rival, JJ. Bono, C. Gough, S. Bensmihen i inni. Cell autonomous and non-cell autonomous control of rhizobial and mycorrhizal infection in Medicago truncatula.. „Plant Signal Behav”. 8 (2), Feb 2013. DOI: 10.4161/psb.22999. PMID: 23221781. 
    33. Heldt Hans-Walter: Plant biochemistry. Amsterdam ; Boston: Elsevier Academic Press, 2005, s. 322-323. ISBN 012088391033.
    Bakterie brodawkowe, bakterie korzeniowe – bakterie glebowe z rodzaju Rhizobium, Bradyrhizobium, Azorhizobium, Sinorhizobium żyjące w symbiozie z roślinami motylkowatymi, które tworzą na swych korzeniach narośla, tzw. brodawki korzeniowe. Bakterie te mają zdolność wiązania wolnego azotu (N2), dzięki czemu zaopatrują rośliny w azot (40-550 kg N/ha/rok). W wyniku tej symbiozy rośliny dają plony o dużej zawartości azotu.Sprzężniaki, sprzężniowe, sprzężniowce (Zygomycota Moreau) – gromada jądrowców należąca do królestwa grzybów (Fungi).


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Myko-heterotrofy (skrót MHP od ang. myco-heterotrophic plants), dawniej rośliny saprofityczne – rośliny, które część lub wszystkie substancje pokarmowe pobierają z grzybów, na których pasożytują. Rośliny te zwykle nie przeprowadzają fotosyntezy i nie mają barwników fotosyntetycznych.
    Wiązanie azotu cząsteczkowego — zjawisko włączania atomów azotu pochodzących z cząsteczek tego pierwiastka (N2) w związki chemiczne. Azot cząsteczkowy jest stosunkowo słabo reaktywną jego postacią i jako gaz stanowi większość ziemskiej atmosfery. Nawet w wodzie większość azotu to rozpuszczony azot cząsteczkowy. Z drugiej strony, ma istotne znaczenie biologiczne, gdyż jako makroelement wchodzi w skład aminokwasów i nukleozydów oraz ich pochodnych, takich jak polipeptydy, białka, kwasy nukleinowe, ATP, NAD i in., a także chityny i innych związków (oraz metabolitów tych związków). Wiązanie azotu jest niezbędnym etapem biogeochemicznego cyklu azotu, dzięki któremu może on przejść z atmosfery do hydrosfery i litosfery, a przede wszystkim biosfery.
    Glomeromycota C. Walker & A. Schüßler – gromada (typ) grzybów. Rodzajem typowym dla Glomeromycota jest Glomus Tul. & C. Tul. Znanych jest ok. 200 gatunków zaliczanych do tej gromady, przy czym liczba ta może być wyższa.
    Bażynowate (Empetraceae) – w niektórych systemach klasyfikacyjnych rodzina należąca do rzędu wrzosowców z jednym tylko rodzajem – bażyna (Empetrum). W systemie APweb (aktualizowany system system APG III z 2009) brak takiej rodziny. Rodzaj Empetrum został włączony do rodziny wrzosowatych Ericaceae, która wraz z siostrzaną rodziną Cyrillaceae należą do rzędu wrzosowców, grupy astrowych (asterids) w obrębie dwuliściennych właściwych (eudicots).
    Korzeń (łac. radix) – część sporofitu, która dostarcza roślinom wodę i substancje odżywcze (sole mineralne), utrzymuje rośliny na podłożu i służy do gromadzenia substancji zapasowych. Występuje niemal u wszystkich roślin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadających chwytniki psylotowych i niektórych roślin, u których korzeń zanikł wtórnie (np. u pływaczy i wolffii bezkorzeniowej). Rośliny zakorzenione są zwykle w glebie, u epifitów wykształcają się korzenie powietrzne, u hydrofitów korzenie zanurzone.
    Wrzosowate (Ericaceae Juss.) – rodzina roślin krzewinkowych, krzewiastych lub drzew z rzędu wrzosowców (Ericales), licząca ok. 4000 gatunków skupionych w 126 rodzajach. Wrzosowate występują w Europie, Ameryce Północnej i Południowej, alpejskich piętrach tropikalnych Azji, Japonii, Kraju Przylądkowym (Afryka). We florze polskiej występuje jedynie kilkanaście gatunków.
    Saprotrofy, roztocza, mikrokonsumenci – (z gr. saprós - zgniły) – cudzożywne organizmy pobierające energię z martwych szczątków organicznych, rozkładając je do związków prostych. Są reprezentowane przez liczne drobnoustroje (bakterie, grzyby). Do niedawna uważano, że także niektóre rośliny lądowe (np. gnieźnik leśny) odżywiają się saprofitycznie, jednak mogą one pobierać substancje pochodzące z rozkładu szczątków jedynie dzięki mikoryzie (patrz rośliny saprofityczne), a zatem dzięki ścisłej symbiozie z odpowiednim gatunkiem grzyba. To stawia je bliżej roślin pasożytniczych niż prawdziwych saprotrofów. Tradycyjnie jednak mimo to wciąż bywają określane jako saprofity lub rośliny saprofityczne. Obecnie ten typ odżywiania określany jest jako myko-heterotrofia – w tym układzie pasożytniczym właściwym saprofitem jest grzyb, a nie roślina.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.062 sek.