• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mikołaj Hieronim Sieniawski

    Przeczytaj także...
    Szkłów (łac. Sclovia, biał. Шклоў, Łacinka białoruska: Škłoŭ, ros. Шклов; jid. שקלאָוו, Szklow) – białoruskie miasto położone w obwodzie mohylewskim przy ujściu rzeki Szkłówki do Dniepru. Jest stolicą rejonu szkłowskiego. 16,4 tys. mieszkańców (2010).Tatarzy (nazwa własna: Tatarlar / Татарлар) – grupa ludów tureckich z Europy wschodniej oraz północnej Azji.
    Stefan Aleksander Potocki herbu Pilawa (*1651/1652 - †1726/1 sierpnia 1727) – wojewoda bełski w latach 1720-1726, strażnik wielki koronny w 1697 roku, łowczy wielki koronny w 1687 roku, starosta kaniowski, jabłonowski w 1705 roku, grodecki w 1713 roku, starosta trembowelski w latach 1709-1718.

    Mikołaj Hieronim Sieniawski herbu Leliwa (ur. 1645, zm. 15 grudnia 1683) – hetman polny koronny. Hrabia na Szkłowie i Myszy.

    Jako siedemnastolatek ożenił się z Cecylią Marią Radziwiłłówną, córką Aleksandra Ludwika Radziwiłła i Lukrecji Marii Strozzi. Miał z nią syna Adama Mikołaja (1666 - 1726) i dwie córki Joannę (poślubiła Stefana Potockiego) i Teofilę (poślubiła Aleksandra Jana Jabłonowskiego). Początkowo rotmistrz od 1663, potem strażnik wielki koronny od 1666, od 1667 pułkownik. Od 1668 roku chorąży wielki koronny, marszałek nadworny koronny od 1674, w 1676 marszałek sejmu, wicemarszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1661 roku, starosta lwowski (od 1679), radomski, rohatyński i piaseczyński.

    Aleksander Jan Jabłonowski herbu Prus III (ur. ok. 1670, zm. 28 lipca 1723 w Busku) – chorąży wielki koronny od 1693, starosta dźwinogródzki, korsuński i buski.Rokosz Lubomirskiego – konfederacja wojskowa zawiązana w roku 1665 przeciw Janowi II Kazimierzowi przez hetmana polnego koronnego Jerzego Sebastiana Lubomirskiego.

    Walczył za Jana Kazimierza z Kozakami i Tatarami, przeciwnik rokoszu Lubomirskiego. Po abdykacji Jana II Kazimierza w 1668 roku, popierał do polskiej korony kandydaturę carewicza Fiodora. Był elektorem Michała Korybuta Wiśniowieckiego w 1669 roku z ziemi halickiej. Był członkiem konfederacji malkontentów w 1672 roku.

    Książę Aleksander Ludwik Radziwiłł herbu Trąby (ur. 4 sierpnia 1594 w Nieświeżu, zm. 30 marca 1654 w Bolonii) – marszałek wielki litewski w latach 1637- 1654, marszałek nadworny litewski od 1635, wojewoda połocki, wojewoda brzeskolitewski od 1631, krajczy wielki litewski od 1630, stolnik wielki litewski od 1626, starosta słonimski, lipicki, bracławski, szadowski, nowowolski, jurborski i olicki, V ordynat nieświeski, hrabia szydłowiecki, II pan na Białej - jej właściciel w latach 1616-1654, jego zasługi dla miasta to:Lwów (dawna nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів (Lwiw), ros. Львов (Lwow), niem. Lemberg, łac. Leopolis, jidysz לעמבערג ,לעמבעריק (Lemberg, Lemberik), orm. Լվով (Lwow) – miasto na Ukrainie, ośrodek administracyjny obwodu lwowskiego.

    W latach 1673-1674 przeprowadził samodzielnie operacje na Podolu i w Mołdawii. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa ruskiego w 1674 roku. Od roku 1680 wojewoda wołyński. W 1682 został hetmanem polnym koronnym. Brał udział w kampaniach Jana III Sobieskiego (Podhajce, Chocim,Wiedeń) 1683. Wskutek panującej tam zarazy zmarł wkrótce po wiedeńskiej wiktorii.

    Bitwa pod Podhajcami - odporno-zaczepna bitwa rozegrana w dniach 6-16 października 1667, podczas wojny polsko-kozacko-tatarskiej 1666-1671.Nowa Mysz (biał. Новая Мыш) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim.

    Zobacz też[]

  • Chorągiew husarska koronna Mikołaja Hieronima Sieniawskiego
  • Chorągiew pancerna koronna Mikołaja Hieronima Sieniawskiego
  • Chorągiew lekkiej jazdy koronnej Mikołaja Hieronima Sieniawskiego
  • Chorągiew piechoty polsko-węgierskiej Mikołaja Hieronima Sieniawskiego
  • Mikołaj Sieniawski
  • Przypisy

    1. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 129.
    2. Wacław Uruszczak, Fakcje senatorskie w sierpniu 1668 roku, w: Parlament, prawo, ludzie, studia ofiarowane profesorowi Juliuszowi Bardachowi w sześćiesięciolecie pracy twórczej, Warszawa 1996, s. 315.
    3. Porządek na seymie Walnym Electiey. Między Warszawą a Wolą przez opisane artykuły do samego tylko aktu Elekcyey należące uchwalony y postanowiony, roku [...] 1669 [słow.] dnia wtorego [...] maia, [b.n.s.]
    4. Pisma do wieku i spraw Jana Sobieskiego. T. 1, cz. 2, Kraków 1881, s. 1003.
    5. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 153-154.

    Linki zewnętrzne[]

  • Strona Pałacu w Wilanowie
  • Mikołaj Hieronim Sieniawski - wierny stronnik Jana Sobieskiego
  • Radom – miasto na prawach powiatu w centralno-wschodniej Polsce, w województwie mazowieckim, położone nad rzeką Mleczną.Chorągiew pancerna koronna Mikołaja Hieronima Sieniawskiego - chorągiew piechoty II połowy XVII wieku, okresu wojen Rzeczypospolitej z Turcją i Rosją.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Mołdawia, Republika Mołdawii (mołd., rum. Moldova; mołd., rum. Republica Moldova; ros. Молдавия; czasem używana jest niezalecana przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP nazwa Mołdowa) – państwo europejskie położone na terenach historycznej Besarabii jak i obszarów położonych na lewym brzegu Dniestru (tzw. "Naddniestrze"). Graniczy z Ukrainą i Rumunią. W jej skład wchodzi także Terytorium Autonomiczne Gagauzji, gdzie językami urzędowymi są obok mołdawskiego gagauski i rosyjski, choć sami Rosjanie stanowią niewielką część ludności tego obszaru. Rdzenną ludność Gagauzji (Gagauz Yeri) (ponad 80%) stanowią Gagauzi – tureckojęzyczni prawosławni chrześcijanie.
    Chorągiew husarska koronna Mikołaja Hieronima Sieniawskiego – chorągiew husarska II połowy XVII wieku, okresu wojen Rzeczypospolitej z Turcją i Rosją.
    Województwo ruskie – województwo Korony Królestwa Polskiego, część prowincji Małopolska, jednostka administracyjna Królestwa Polskiego w okresie I Rzeczypospolitej, istniejąca w latach 1434–1772.
    Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego. Spośród ponad 800 rodów używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki.
    Strażnik wielki (łac. praefectus excubiarum seu vigiliarum) – urząd wojskowy, członek sztabu generalnego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Jeżeli wojskiem dowodził król, zadaniem strażnika było ubezpieczanie wojska w marszu, dowodzenie strażą przednią i wystawianie czat w czasie postojów. Gdy natomiast wodzem był hetman wielki, obowiązki strażnika wielkiego przejmował hetman polny. Urząd strażnika wielkiego powstał w połowie XVII wieku, w XVIII wieku stał się już tylko urzędem tytularnym. Strażników wielkich mianował król na wniosek hetmana. Konstytucja z 1768 r. zaliczyła ich w poczet dostojników państwowych, od 1775 roku zasiadali w sądach Departamentu Wojskowego Rady Nieustającej. Urząd istniał w wersji dla Korony: strażnik wielki koronny, i Wielkiego Księstwa Litewskiego: strażnik wielki litewski.
    Rotmistrz – stopień wojskowy w kawalerii odpowiadający kapitanowi oraz nazwa dowódcy szwadronu. W dawnym wojsku dowódca roty albo chorągwi.
    Województwo wołyńskie – województwo Korony I Rzeczypospolitej, część prowincji małopolskiej. Utworzone w 1566, na sejmie w Lublinie w roku 1569 przyłączone do Korony. Istniało do III Rozbioru Polski w 1795 r. Herbem województwa był biały krzyż w czerwonym polu z tarczą sercową z białym orłem. Senatorów większych było w województwie wołyńskim trzech: biskup łucki, wojewoda i kasztelan wołyńscy. Województwo dzieliło się na trzy powiaty: łucki, włodzimierski i krzemieniecki. Każdy z tych powiatów miał swoje starostwo grodowe w mieście powiatowym. Sejmikowało zaś województwo w Łucku, obierając z każdego powiatu po dwóch posłów sejmowych i jednym deputacie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.052 sek.