Miednica mniejsza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miednica mniejsza (łac. pelvis minor) – dolny, wyższy i węższy odcinek miednicy.

Kość biodrowa (łac. os ilium) - u człowieka składa się z talerza i trzonu, które na powierzchni wewnętrznej oddzielone są przez kresę łukowatą (linea arcuata). Trzon posiada powierzchnię zewnętrzną i wewnętrzną. Talerz posiada powierzchnię pośladkową (leżącą na zewnątrz) oraz krzyżowo-biodrową (po stronie wewnętrznej). Na powierzchni pośladkowej znajdują się 3 kresy pośladkowe: przednia, tylna i dolna. Ograniczają one miejsca przyczepu 3 mięśni pośladkowych: wielkiego, średniego i małego. Powierzchnia krzyżowo-biodrowa wytwarza dół biodrowy, ku tyłowi od którego znajduje się powierzchnia uchowata i guzowatość biodrowa. Dół biodrowy stanowi miejsce przyczepu mięśnia biodrowego. Powierzchnia uchowata pokryta jest chrząstką włóknistą i łączy się za pomocą stawu krzyżowo-biodrowego (staw płaski z kością krzyżową). Ruchomość tego połączenia jest bardzo ograniczona. Guzowatość biodrowa zaś stanowi miejsce przyczepu mięśni.Jama miednicy (łac. cavum pelvis) jest to przestrzeń w obrębie miednicy mniejszej (pelvis minor), położona w najniższej części tułowia, poniżej kresy granicznej, której ściany tworzą kości miedniczne (z wyjątkiem talerzy kości biodrowych), kość krzyżowa, kość guziczna, i mięśnie dna miednicy. Wysłana jest powięzią ścienną miednicy (fascia pelvis parietalis).

Opis[ | edytuj kod]

Miednica mniejsza jest ograniczona od przodu – spojeniem i kośćmi łonowymi, z boków – kośćmi kulszowymi i częścią kości biodrowych, a od tyłu kością krzyżową i guziczną. Jej przednia ściana jest najkrótsza, a tylna najdłuższa. Stanowi ona właściwą jamę miednicy, czy inaczej kanał miednicy, który u kobiet odgrywa ważną rolę w mechanizmie porodu, ponieważ stanowi kanał rodny. Jej górny otwór, ograniczony kresą graniczną, nazywamy wejściem, wchodem miednicy lub otworem górnym miednicy. Dolny otwór, ograniczony dolnymi gałęziami kości łonowych, gałęziami kości kulszowych, więzadłami krzyżowo-guzowymi i wierzchołkiem kości guzicznej, nazywamy wyjściem, wychodem miednicy lub otworem dolnym miednicy.

Kość guziczna (łac. os coccygis, ang. coccyx) – końcowy odcinek kręgosłupa człowieka, złożony z trzech do pięciu (zwykle czterech) zrośniętych ze sobą kręgów guzicznych (ogonowych, rzekomych), z których największy jest pierwszy (C1). C1 zawiera wyrostki stawowe służące do połączenia z kością krzyżową. Pozostałe kręgi zbudowane są tylko z trzonów. Część ogonowa kręgosłupa nie spełnia funkcji dźwigania ciężaru tułowia.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

Różnicowanie u płci[ | edytuj kod]

U obu płci jama miednicy mniejszej ma kształt odcinka stożka, o wierzchołku skierowanym w dół. W kobiet jest on odcięty bliżej podstawy, dlatego miednica mniejsza jest szersza, większa, prawie cylindryczna. U mężczyzn stożek jest odcięty bliżej wierzchołka i ich miednica mniejsza jest lejkowata oraz wąska.

Kość miedniczna (łac. os coxae) – kość wchodząca w skład obręczy kończyny tylnej (dolnej) (łac. cingulum extremitatis posterioris), jest kością parzystą. Kości miedniczne łączą się ze sobą w części przedniej za pomocą spojenia łonowego (łac. symphysis pubica), w części tylnej łączą się z kością krzyżową kręgosłupa. Dwie kości miednicze i kość krzyżowa (łac. os sacrum) tworzą miednicę (łac. pelvis).

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Bilikiewicz i inni, Anatomia ogólna : kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. Wyd. 12 (dodr.), Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, [cop. 2007], ISBN 978-83-200-3682-4, OCLC 749968268.
  2. Michał (1921- ) Troszyński, Położnictwo : ćwiczenia, wyd. Wyd. 2 uaktualnione, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, [cop. 2009], ISBN 978-83-200-3830-9, OCLC 316458784.




Reklama