• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Michał Rola-Żymierski



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Delegatura Rządu na Kraj – tajny naczelny organ władzy administracyjnej w okupowanej Polsce, utworzony w 1940 r., składający się z departamentów. Na jej czele stał Delegat Rządu na Kraj, podporządkowany Rządowi RP na uchodźstwie, a od 1944 wicepremier w tym rządzie. Delegatura kierowała pracą pionu cywilnego Polskiego Państwa Podziemnego. Jej zadaniami było utrzymanie ciągłości instytucji państwowych, zapewnienie normalnego funkcjonowania państwa, przygotowanie do przyjęcia kontroli nad krajem po zakończeniu wojny, rejestracja poczynań okupantów i dokumentacja zbrodni wojennych, ochrona i ratowanie zagrożonych dóbr kultury.Komunistyczna Partia Polski (w latach 1918-1925: Komunistyczna Partia Robotnicza Polski) – partia komunistyczna założona 16 grudnia 1918 na zjeździe połączeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy, rozwiązana przez Komintern 16 sierpnia 1938 w ramach wielkiej czystki w ZSRR.
    Oznaczenia i wyróżnienia[]
  • Krzyż Wielki Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921)
  • Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (1946)
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1925).
  • Order Budowniczych Polski Ludowej (1970)
  • Order Krzyża Grunwaldu I klasy
  • Order Sztandaru Pracy I klasy (1964)
  • Krzyż Walecznych – czterokrotnie (1921, po raz 1 i 2 w 1922)
  • Krzyż Partyzancki (1946)
  • Medal 30-lecia Polski Ludowej
  • Medal 40-lecia Polski Ludowej
  • Medal za Warszawę 1939-1945 (1946)
  • Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
  • Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
  • Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej”
  • Medal Rodła
  • Złoty Medal za Zasługi dla Obronności Kraju
  • Medal im. Ludwika Waryńskiego
  • Odznaka za Rany i Kontuzje (trzykrotnie)
  • Wielka Komandoria Amerykańskiej Legii Zasługi (wręczał generał Dwight Eisenhower, Frankfurt 1945)
  • Oficer Legii Honorowej (Francja)
  • Kawaler Legii Honorowej (Francja, zezwolenie Naczelnika Państwa w 1922)
  • Order Zwycięstwa (ZSRR, 1945)
  • Order Lenina (ZSRR)
  • Order Przyjaźni Narodów (ZSRR, 1973)
  • Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
  • Odznaka „25 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR)
  • Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
  • Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
  • Order Białego Lwa I stopnia (CSSR)
  • Order Narodowego Bohatera Jugosławii
  • Medal i dyplom honorowy Międzynarodowej Federacji Bojowników Ruchu Oporu (FIR)
  • Order Żelaznej Korony (Austro-Węgry, 1914)
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Korony Włoch
  • Komandor Orderu Korony (Belgia, przed 1924)
  • Medal międzysojuszniczy „Médaille Interalliée” (zezwolenie Naczelnika Państwa w 1921)
  • Honorowy Obywatel Lublina, Bydgoszczy, Chełmna i 17 innych miast
  • I inne
  • Przypisy

    1. Sławomir Cenckiewicz, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943-1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011, s. 73.
    2. Instytut Pamięci Narodowej.
    3. Józef Żymierski. 7dak.pl. [dostęp 2016-02-10].
    4. Rola-Żymierski, Michał. 1890-1989. wyborcza.pl, 1999-09-30. [dostęp 2016-02-10].
    5. Marszałek Michał Rola-Żymierski (1945). torun.pl. [dostęp 2016-02-10].
    6. Anna Zechenter: Brudne imię. Dziennik Polskki, 3 września 2010.
    7. Alojzy Zielecki. Polski ruch niepodległościowy w Sanoku i regionie na tle wydarzeń krajowych przełomu XIX i XX wieku. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 199-200, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
    8. Przyjęty dekretem Naczelnego Wodza z dnia 4 marca 1919.
    9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 395.
    10. Dziennik Rozkazów Wojskowych 1919, 20 marca, nr 31 pkt 1017, s. 790.
    11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 128.
    12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 128.
    13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 12.
    14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 15.
    15. Nie ostatnie słowo, s. 67: „Żymierski miał zmysł gospodarczy (może za duży!)”.
    16. Jerzy Poksiński – Sprawa karna Michała Żymierskiego.
    17. Jerzy Węgierski: Okupacja sowiecka ziem polskich 1939–1941: Zdrajcy, załamani, zagadkowi (próba oceny zachowań wybranych oficerów konspiracji polskiej w Małopolsce Wschodniej, aresztowanych w latach 1939–1941). Rzeszów: Instytut Pamięci Narodowej. Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu, 2005, s. 17–30. ISBN 83-89078-78-3.
    18. Wówczas wywiadem wojskowym ZSRR zajmowało się GRU, współpracując na tym polu działalności z NKWD.
    19. Piotr Gontarczyk: Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941–1944. Warszawa: Wydawnictwo Fronda, 2006, s. 316, 410. ISBN 83-60335-75-3.
    20. Według oficjalnej biografii wydanej w 1986 w PRL, w skład sądu weszli m.in.: Wacław Wiktor Januszewski (przewodniczący), Marian Borzęcki (były komendant główny Policji Państwowej w 1926) oraz Wincenty Bryja (członek władz naczelnych Stronnictwa Ludowego): Marszałek Polski Michał Żymierski, Wydawnictwo MON, Warszawa, 1986, s. 88, 89.
    21. Andrzej Garlicki: Historia 1939–1997/98. Polska i świat. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe „Scholar”, 1998, s. 101. ISBN 83-87367-23-0.
    22. Stefan Korboński: W imieniu Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991, s. 230, 231.
    23. Zbigniew Błażyński: Mówi Józef Światło. Za kulisami bezpieki i partii 1940-1955. Warszawa: Wydawnictwo LTW, 2003, s. 55. ISBN 83-88736-34-5. Cytat: Żymierski przekazywał raporty i materiały dla Gestapo (...) przyszły wódz naczelny wojska polskiego oddawał w ręce Gestapo z polecenia sowieckiego nie tylko własne raporty, ale materiały przychodzące bezpośrednio z Moskwy.
    24. Paweł Dubiel, Józef Kozak: Polacy w II wojnie światowej: kim byli, co robili. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 199. ISBN 83-7399-054-2.
    25. Piotr Lipiński: Towarzysze Niejasnego. Warszawa: Wydawnictwo Prószyński i Spółka, 2003, s. 29, 37. ISBN 83-7337-310-1.
    26. Legalnym rządem polskim był wówczas Rząd RP na Uchodźstwie, któremu uznanie cofnięto dopiero 6 lipca 1945 i który takiej nominacji nie dokonał ani nigdy nie zatwierdził.
    27. Armia Krajowa w dokumentach 1939-1945. Wrocław-Warszawa-Kraków: Studium Polski Podziemnej, Londyn: Wydawnictwo Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1991, s. 470–471 (tom 6). ISBN 83-0403-667-3.
    28. http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/historia/1618801,1,jak-moskwa-narzucila-nam-9-maja-jako-dzien-zwyciestwa-i-jak-swietowalismy-ten-dzien-tuz-po-wojnie.read
    29. Anna Sobór - Świderska „Jakub Berman. Biografia komunisty” IPN Warszawa 2009 str. 166-168 ISBN 978-83-7629-090-4
    30. Encyklopedia wojskowa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN i Dom Wydawniczy Bellona, 2007, s. 573 (tom 2). ISBN 978-83-01-15175-1.
    31. Witold Pronobis: Świat i Polska w XX wieku. Warszawa: Editions Spotkania, 1996, s. 592. ISBN 83-8680-211-1.
    32. Palka Jarosław, Historia pewnej biografii, [w:] „Polityka”, 2013, nr 34, ss. 52-54. Ze wstępu: „Politycznie „słuszna” biografia marszałka ludowej Polski Michała Żymierskiego powstawała ponad 10 lat i w końcu pod opublikowaną w 1983 r. książką nie podpisał się żaden z jej autorów. To wzorcowy przykład niemożliwości pogodzenia doraźnej polityki historycznej z faktami”.
    33. Tamara Barriga: Niechciani honorowi obywatele. Miasta zmagają się z przeszłością. tvn24.pl, 6 kwietnia 2015. [dostęp 2016-03-23].
    34. Uchwała Nr 56/XLIX//2006 Rady Miasta Włocławek z dnia 5 czerwca 2006 roku.
    35. Radni Płocka przegłosowali pozbawienie godności „Honorowego Obywatela Miasta Płocka” Michała Żymierskiego. „Walka zakończona”.
    36. Ostatnie nowiny. Wojskowe. „Głos Stolicy”, s. 3, Nr 20 z 18 grudnia 1916. 
    37. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 131 z 17 grudnia 1924 r.
    38. „Marszałek Polski Michał Żymierski” W.I.H.
    39. Dekret Wodza Naczelnego L. 3390 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1608)
    40. 19 lipca 1946 „w II rocznicę P.K.W.N. w wyróżnieniu zasług na polu pracy nad odrodzeniem państwowości polskiej, nad utrwaleniem jej podstaw demokratycznych i w odbudowie kraju” M.P. z 1947 r. Nr 74, poz. 490
    41. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 123 z 20.11.1925.
    42. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2097 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1666)
    43. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr. 31 z 16 września 1922
    44. 12 czerwca 1946M.P. z 1946 r. Nr 116, poz. 216
    45. 17 stycznia 1946 M.P. z 1946 r. Nr 26, poz. 43
    46. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 35 z 25.03.1925.
    47. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250)
    48. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 4 z 16.01.1926.
    49. Rocznik oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 12. [dostęp 2015-04-09].
    50. Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 267)
    51. Eugeniusz Gliwiński: Honorowi Obywatele Bydgoszczy. [w:] „Kalendarz Bydgoski 2007”.
    Order Korony Żelaznej (it. Ordine della Corona Ferrea (di ferro), niem. Orden der Eisernen Krone) – nadawane od roku 1805 do 1814 odznaczenie za zasługi napoleońskiego Królestwa Italii, od roku 1815 przejęte przez Cesarstwo Austriackie, (później Austro-Węgry) i tam nadawane do 1918.Józef Haller von Hallenburg (ur. 13 sierpnia 1873 w Jurczycach, zm. 4 czerwca 1960 w Londynie) – generał broni Wojska Polskiego, legionista, harcmistrz, przewodniczący ZHP, prezes Komitetu PCK, działacz polityczny i społeczny, brat stryjeczny gen. Stanisława Hallera, kawaler Orderów: Orła Białego i Virtuti Militari.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Józef Bronisław Żymierski, właśc. Łyżwiński (ur. 2 października lub 6 listopada 1902 w Krakowie, zm. w lutym 1982 w Poznaniu) – oficer artylerii Wojska Polskiego II RP i pułkownik dyplomowany ludowego Wojska Polskiego.
    Walka klas – pojęcie utworzone przez François Guizota, francuskiego polityka XIX wieku, zaadaptowane przez Karola Marksa.
    Sanacja (łac. sanatio – uzdrowienie) – potoczna nazwa rządzącego obozu piłsudczykowskiego 1926–1939, powstała w związku z głoszonym przez Józefa Piłsudskiego hasłem „sanacji moralnej” życia publicznego w Polsce, wysuwanym w toku przygotowań i w okresie przewrotu majowego 1926.
    Mokotów – lewobrzeżna dzielnica Warszawy na południu miasta, leżąca po obu stronach skarpy wiślanej (Górny i Dolny Mokotów).
    Marian Borzęcki (ur. 7 września 1889 w Suwałkach, zm. 1942 w obozie koncentracyjnym w Mauthausen) – polski prawnik, polityk, adwokat, komendant główny Policji Państwowej.
    Odznaka honorowa dla Oficerów (Równorzędnych) i Szeregowych za Rany i Kontuzje – polskie odznaczenie wojskowe, ustanowione rozporządzeniem Rady Obrony Państwa z 14 lipca 1920 roku. Nadawana żołnierzom Wojska Polskiego, bez względu na stopień i rodzaj broni, za rany i kontuzje, odniesione podczas walk w obronie ojczyzny.
    Związek Walki Zbrojnej (ZWZ) (SSS) – Siły Zbrojne w Kraju podczas II wojny światowej, w okresie od 13 listopada 1939 do 14 lutego 1942, a następnie przemianowane na Armię Krajową.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.141 sek.