• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Michał Hieronim Juszyński



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Kielce (łac. Civitas Kielcensis, lit. Kielcai, łot. Kelce, ros. Ке́льце) – miasto wojewódzkie położone w południowej części centralnej Polski, stolica województwa świętokrzyskiego. Położone w Górach Świętokrzyskich nad rzeką Silnicą. Stanowi regionalny ośrodek gospodarczy,naukowy,turystyczny oraz wystawienniczo-targowy. Pod koniec 2011 roku miasto liczyło 201 815 mieszkańców. Na terenie Kielc znajduje się pięć rezerwatów przyrody, w tym cztery geologiczne.Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski; łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis) – najstarsza polska szkoła wyższa, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.
    Życiorys[]

    Urodził się w roku 1760 w Gniazdowie. Rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej, gdzie miał zdobyć doktorat filozofii. Wkrótce potem podjął pracę prywatnego nauczyciela w domach Jordanów i Morsztynów. W roku 1785 został księdzem. Przebywał na warszawskim dworze prymasa M. J. Poniatowskiego. Prowadząc wówczas studia w Bibliotece Załuskich, nawiązał znajomość z T. Czackim, J. M. Ossolińskim, H. Kołłątajem i J. U. Niemcewiczem. W roku 1789 objął stanowisko profesora szkoły wydziałowej w Pińczowie, której prorektorem był w latach 1792-1794. Jeszcze przed rokiem 1794 współpracował bliżej z Czackim, towarzyszył mu w podróżach, poszukiwaniach starodruków i rękopisów. Później także utrzymywał z nim bliskie kontakty. W roku 1794 przeniósł się do diecezji tarnowskiej i pełnił funkcję wikarego kolegiaty w Wojniczu. Rok później (1795) został plebanem w Podolem, a od roku 1799 w Zgórsku. Spędził tam 11 lat, pełniąc równocześnie funkcję kaznodziei katedralnego w Tarnowie. W tym czasie poróżnił się, na pewien czas, ze swym dotychczasowym protektorem – J. M. Ossolińskim, i w roku 1810 przeprowadził się na teren Księstwa Warszawskiego. Dzięki wstawiennictwu biskupa kieleckiego W. Górskiego otrzymał wówczas probostwo w Ostrowcu (pow. stopnicki) i administrację w Szydłowie. Później objął stanowisko proboszcza w Wiślicy oraz profesora i oficjała w Kielcach (od roku 1819). Sześć lat później (1825) powrócił na probostwo w Szydłowie. Przez większość swego życia gromadził starodruki i rękopisy, które ostatecznie sprzedał (za 200 dukatów) kasztelanowi J. F. Tarnowskiemu z Dzikowa.

    Jan Feliks Tarnowski (ur. 6 maja 1777 w Dzikowie, zm. 3 maja 1842 tamże) – arystokrata polski, działacz polityczny, historyk, senator-kasztelan Królestwa Polskiego w latach 1818-1831, członek Rządu Centralnego Wojskowego Tymczasowego Obojga Galicji.Dzików, łac. Dzikovia – obecnie część Tarnobrzega, dawniej osobny obszar słynący z Pałacu Tarnowskich wraz z dworem i kompleksem parkowo-ogrodowym.

    Zmarł w Szydłowie, 23 sierpnia roku 1830.

    Twórczość[]

    Ważniejsze utwory[]

  • Dykcjonarz poetów polskich
    Kazanie na pogrzebie ks. Janowskiego, biskupa tarnowskiego, w kościele katedralnym tarnowskim d. 7 stycznia 1781... miane, Kraków brak roku wydania
  • Rymy i proza, t. 1-3, Kraków 1787-1789; zawartość:
  • t. 1 (1787): Skotopaski i miłostki
  • t. 2 (1787): Skotopaski, miłostki, powiastki, liryki, mieszanki
  • t. 3 (1789): Skotopaski i miłostki
  • Groby. Poema oryginalne, Kraków 1788 (autorstwo domniemane na podstawie notatki rękopiśmiennej na egzemplarzu druku Biblioteki PAN Kraków)
  • Wiersz do posłów z sejmu 1788 do cudzoziemskich dworów wysłanych, pisany r. 1790, rękopis: Ossolineum, sygn. 1379/II
  • Asketemoria w sześciu pieśniach (Kraków 1795); wyd. następne (tytuł): Zgromadzenie fartuszkowe, czyli sejm mniszek. Satyra, Drezno brak roku wydania
  • Kazanie jubileuszowe w kościele katedralnym tarnowskim miane dnia 1 czerwca r. 1795, brak miejsca i roku wydania (dedykowane F. A. Janowskiemu, biskupowi tarnowskiemu)
  • Dykcjonarz poetów polskich, t. 1-2, powst. 1798, wyd. Kraków 1820; fragm. rękopisu: Biblioteka Akademii Nauk USRR Lwów (Zbiory Baworowskich, sygn. 810/II)
  • Kazanie na pogrzebie p. Eufrozyny z Jordanów Kotkowskiej... w kościele katedralnym tarnowskim, dnia 16 stycznia r. 1799 miane, brak miejsca i roku wydania
  • Kazanie na egzekwiach za Piusa VI w katedrze tarnowskiej odprawionych, miane dnia 13 listopada 1799, Kraków brak roku wydania (dedykowane kapitule tarnowskiej)
  • Zajazd (Kraków 1810); wyd. następne: Poemat o stanie Galicji (1772-1809), Petersburg 1886 (jako dodatek literacki nr 23 czasopisma Kraj)
  • „Apokryficzna mowa Jana Kazimierza”, Pamiętnik Warszawski 1817
  • Krótkie przypowieści dawnych Polaków, czyli apoftegmata, anegdoty, odpowiedzi dowcipne i ucinki satyryczne, zdania moralne, opisy i porównania piękne itp., z rzadkich dzieł i rękopismów ojczystych zebrane (zebrał M. H. Juszyński; wyd. i uzupełnił A. Grabowski), Kraków 1819 (z przedmową J. M. Ossolińskiego)
  • Dykcjonarz ascetów polskich, rękopis (informacja: A. Grabowski i L. Sowiński)
  • Historia synodów polskich, rękopis (informacja: A. Grabowski i L. Sowiński)
  • Spis chronologiczny najdawniejszych druków polskich, rękopis miał się znajdować u Tarnowskich w Dzikowie (według L. Sowińskiego).
  • Przypisywane błędnie Juszyńskiemu autorstwo poematu heroicznego Kartago rozstrzygnął na rzecz Aleksandra Chodkiewicza, R. Sobol. I. Kozłowska przekonująco zakwestionowała przypisywane Juszyńskiemu autorstwo poematu Żydoswaros.

    Hugo Stumberg Kołłątaj herbu Kotwica, inna forma nazwiska: Kołłontay, pseud. i krypt.: Anonim; Jeden Obywatel; H. K.; X. H. K.(?), (ur. 1 kwietnia 1750 w Dederkałach Wielkich na Wołyniu, zm. 28 lutego 1812 w Warszawie) – polski polityk, publicysta oświeceniowy, pisarz polityczny, katolicki prezbiter, kanonik, satyryk, poeta, geograf, historyk. W latach 1783–1786 rektor Szkoły Głównej Koronnej, referendarz wielki litewski od 1786, podkanclerzy koronny od 1791, radca wydziału skarbu Rady Najwyższej Narodowej w 1794 roku.Tadeusz Czacki herbu Świnka, krypt.: T. C., (ur. 28 sierpnia 1765 w Porycku na Wołyniu, zm. 8 lutego 1813 w Dubnie na Wołyniu) – polski działacz oświatowy i gospodarczy, pedagog, historyk, ekonomista, bibliofil, numizmatyk, członek Komisji Edukacji Narodowej, współtwórca Konstytucji 3 Maja, współzałożyciel warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, twórca Biblioteki Poryckiej, główny twórca i organizator Liceum Krzemienieckiego zwanego Atenami Wołyńskimi, ostatni starosta niegrodowy nowogrodzki (1786-1792).

    Przekłady[]

  • J. Lipsius: Myśli i zdania z pism Justa Lipsiusza wyjęte, Kraków 1789 (od s. 119: przekład listów do B. Maciejowskiego, J. Mniszcha, D. Solikowskiego, A. Zamoyskiego, A. Próchnickiego i in.); wyd. następne: Kraków 1808
  • Gheraeds: Bunt w Antiochii z francuskiego. Przydane Życie Jana Złotoustego, przez Erazma Rotterdamczyka napisane, Kraków 1792; wyd. następne: Kraków 1802 (dedykowane I. Dembińskiemu)
  • P. Corneille: Tragedie (Cid; Cinna; Horace), przekł. powstał w roku 1796 (teksty nieznane; informacja: J. Korpała)
  • Pierwszy zaciąg, albo przysięga Francuzów. Scena obywatelska, tłumaczenie z francuskiego wyjęte z dzieła Les Concerts républiquains (informacja: A. Grabowski).
  • Listy[]

  • Do T. Czackiego, rękopisy: Biblioteka PAN Kraków, sygn. 715 (W); Biblioteka Czartoryskich, sygn. 1180
  • Do S. B. Lindego, rękopisy: Biblioteka Jagiellońska, sygn.: 1874, 3468
  • 3 listy w zbiorze listów z lat 1793-1837 adresowanych przeważnie do J. Januszewicza, rękopis: Biblioteka Jagiellońska, sygn. 3758
  • Do J. Przybylskiego, rękopis: Biblioteka Jagiellońska, sygn. 148, t. 4
  • Do S. J. Bandtkiego, rękopis: Biblioteka Jagiellońska, sygn. 1874
  • Do Wizytatora Szkoły Głównej, rękopis: Biblioteka Jagiellońska, sygn. 3758.
  • Józef Maksymilian Jan Ossoliński herbu Topór, krypt.: J. H. O. K. C.; J. M. h. O.; J. M. h. T. O.; J. M. h. z. T. O.; J. M. O., (ur. 1748 w Woli Mieleckiej, zm. 17 marca 1826 w Wiedniu) – polski powieściopisarz, poeta, badacz i historyk literatury, historyk, tłumacz, działacz kulturalny epoki oświecenia, założyciel Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie w roku 1817, któremu przekazał swój potężny księgozbiór.Wiślica – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim. Siedziba gminy Wiślica. Do 1869 roku miasto. Była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Szydłów – wieś w południowej Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Szydłów. W latach 1329-1869 miasto.
    Powiat stopnicki – historyczny powiat, istniejący w XIX i I poł. XX wieku. Wchodził w skład guberni kieleckiej, a później województwa kieleckiego. Do 1915 r. siedzibą powiatu była Stopnica, a w latach 1915-1939 i 1945-1948 Busko-Zdrój.
    Wojciech Jan Józef Górski (ur. 31 marca 1739 w Makowie, zm. 1 lutego 1818) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny kielecki w latach 1809–1818.
    Michał Jerzy Poniatowski herbu Ciołek (ur. 12 października 1736 w Gdańsku, zm. 12 sierpnia 1794 w Warszawie) – sekretarz wielki koronny od 1768, biskup płocki od 1773, ostatni prymas I Rzeczypospolitej od 1784, członek konfederacji targowickiej,wolnomularz.
    Julian Ursyn Niemcewicz herbu Rawicz, pseud. i krypt.: Anonim; Iwan Wasilewicz, oficer w wojsku moskiewskim; J. N.; J. U. N.; J. Ur. N.; Julius Orion; Mośko Jankiele, (ur. 16 lutego 1757 w Skokach na Polesiu, zm. 21 maja 1841 w Paryżu) – polski dramaturg, powieściopisarz, poeta, historyk, pamiętnikarz, publicysta, tłumacz, wolnomularz, zastępca wielkiego mówcy Wielkiej Loży Narodowej Wielkiego Wschodu Polskiego w 1781 roku.
    Pińczów – miasto w województwie świętokrzyskim, siedziba powiatu pińczowskiego, jak również miejsko-wiejskiej gminy Pińczów. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego.
    Wojnicz – miasto w Polsce położone w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Wojnicz, której jest siedzibą. Wchodzi w skład aglomeracji tarnowskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.113 sek.