• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mezopotamia



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Rim-Sin I, Rimsin I (1822-1763 p.n.e. według chronologii średniej) – król Larsy, syn Kudur-Mabuka, brat i następca Warad-Sina. Rozszerzył królestwo Larsy na całą południową Babilonię, odbijając w pierwszej połowie swego panowania z rąk Babilończyków m.in. Isin i Uruk. Do klęski w 1763 r. p.n.e. główny przeciwnik Hammurabiego w walce o hegemonię w Babilonii.Gutejowie (Gutejczycy, Gutowie) – starożytny lud wywodzący się z gór Zagros (dzisiejszy zachodni Iran), o nieznanej bliżej przynależności etnicznej. Pod koniec III tysiąclecia p.n.e. doprowadził on do upadku imperium akadyjskiego przejmując na ponad stulecie kontrolę nad terenami środkowej i południowej Mezopotamii.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • Asyria
  • Babilonia
  • Huryci
  • Kodeks Hammurabiego
  • Kultura Ubajd
  • Dżemdet Nasr
  • Okres Uruk
  • Starożytny Bliski Wschód
  • Sumer
  • Sztuka starożytnej Mezopotamii
  • Żyzny Półksiężyc
  • Sumerowie
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Jerzy A. Kowalski: Homo eroticus. Opole: Wydawnictwo IBS, 2011, s. 274, seria: Eros i logos. ISBN 978-83-931776-0-8.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Epos o Gilgameszu, tłum. Krystyna Łyczkowska, Piotr Puchta, Magdalena Kapełuś, Warszawa 2002.
  • Hammurabi: Kodeks Hammurabiego. Przekł. i oprac. M. Stępień. Warszawa: 2000.
  • M. Bielicki Zapomniany świat Sumerów. Warszawa. 1996.
  • P. Bieliński Starożytny Bliski Wschód: od początków gospodarki rolniczej do wprowadzenia pisma. Warszawa. 1985.
  • P. Biziuk, Babilon 729–648 p.n.e., Warszawa 2005.
  • M. Eliade, Historia wierzeń i idei religijnych, t. 1 Od epoki kamiennej do misteriów eleuzyńskich, Warszawa 1997.
  • P. Garelli, Asyriologia. Odkrywanie starożytnego Wschodu, Warszawa 1998.
  • Krystyna Gawlikowska: Sztuka Mezopotamii. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1975.
  • J. Laessøe, Ludy Asyrii, 1972.
  • Krystyna Łyczkowska, K. Szarzyńska: Mitologia Mezopotamii. Warszawa: 1981.
  • H. McCall, Mity Mezopotamii, Warszawa 2000.
  • A. Mierzejewski, Sztuka starożytnego Wschodu I-II, Warszawa 1981.
  • A.T. Olmstead, Dzieje imperium perskiego, Warszawa 1974.
  • M. Roaf, Mezopotamia, 1998.
  • G. Roux, Mezopotamia, Warszawa 1998.
  • H.W.F. Saggs: Wielkość i upadek Babilonii. Warszawa: 1973.
  • Sztuka świata. T. 1. Warszawa: 1999.
  • J. Śliwa, Sztuka i archeologia starożytnego Wschodu, Warszawa-Kraków 1997.
  • J. Zabłocka, Historia Bliskiego Wschodu w starożytności (od początków osadnictwa do podboju perskiego), Wrocław 1987.
  • Okres lub Kultura Uruk – okres dziejów starożytnej Mezopotamii obejmujący większą część IV tysiąclecia p.n.e., przy czym dokładniejszy zakres czasowy jego istnienia jest dyskusyjny - niektórzy badacze zamykają go w l. 3750 - 3150 p.n.e., inni w l. 4000-3100 p.n.e., a jeszcze inni w l. 4300-3450 p.n.e. Nazwa okresu pochodzi od starożytnego miasta Uruk, na terenie którego odkryto po raz pierwszy liczne znaleziska tej kultury. Jej zasięg terytorialny obejmował przede wszystkim tereny południowej Mezopotamii, a twórcami byli najprawdopodobniej Sumerowie.Kultura archeologiczna - zespół stale współwystępujących ze sobą na pewnym terytorium i w pewnym czasie charakterystycznych form źródeł archeologicznych.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Sztuka starożytnej Mezopotamii – przejaw działalności artystycznej człowieka na obszarze, położonym w dorzeczu Tygrysu i Eufratu, w okresie od VI tysiąclecia p.n.e., tj. początków rolnictwa, do VI wieku p.n.e., tj. do upadku ostatniego niezależnego państwa na tym terenie.
    Amoryci (sum. MAR.TU, akad. Amurru) – lud semicki, pokrewny Kananejczykom, który na przełomie III i II tysiąclecia p.n.e. opanował większość Mezopotamii i rozległe obszary Syrii. Spowodowali oni upadek sumero-akadyjskiego państwa III dynastii z Ur, tworząc na jego gruzach szereg zwalczających się państewek, z których ostatecznie zwycięzcą okazał się Babilon Hammurabiego. Amoryci przejęli kulturę sumero-akadyjską i stworzyli podstawy państw babilońskiego i asyryjskiego.
    Zatoka Perska (per. خليج فارس – Chalidż-e Fars, arab. الخليج العربي – Al-Chalidż al-Arabi) – zatoka Morza Arabskiego, wcinająca się między Półwysep Arabski a wybrzeże Iranu. Tradycyjnie nazywana jest zatoką, ale ze względu na jej powierzchnię (233 000 km²) można by ją uznać także za morze śródlądowe. Z Morzem Arabskim połączona jest poprzez Cieśninę Ormuz i Zatokę Omańską.
    Mitraizm – kult solarnego boga Mitry; był kultem misteryjnym znanym początkowo w Azji Przedniej, później rozprzestrzenił się na całe cesarstwo rzymskie.
    Puzur-Aszur I (akad. Puzur-Aššur, tłum. "Ochroną jest bóg Aszur") – jeden z wczesnych, słabo znanych władców asyryjskich, wymieniony w Asyryjskiej liście królów. Panował w 2 poł. XX w. p.n.e.
    Ur (sum. uri2/urim2(ŠEŠ.UNUG) lub uri5/urim5(ŠEŠ.AB)) – starożytne miasto w południowej Mezopotamii, w XXI w. p.n.e. stolica imperium III dynastii z Ur; obecnie stanowisko archeologiczne Tall al-Mukajjar w Iraku, położone ok. 15 mil (24 km) na południowy zachód od miasta Nasirijja; przez niektórych badaczy identyfikowane z Ur chaldejskim – biblijnym miastem Abrahama.
    Akad, Akkad (akad. māt Akkadî) – nazwa starożytnej krainy w Mezopotamii leżącej na północ od Sumeru. W 2 połowie III tys. p.n.e. i początku II tys. p.n.e. obejmowała ona obszar, którego granicę północną wyznaczało miejsce, gdzie rzeki Eufrat i Tygrys najbardziej zbliżały się do siebie, a granicę południową miasto Nippur. Najważniejszym miastem tej krainy było miasto Akad, od którego wzięła ona swą nazwę. To stąd wywodził się Sargon Wielki (2334-2279 p.n.e.), twórca imperium akadyjskiego i założyciel dynastii akadyjskiej (2334-2154 p.n.e.). Od czasów III dynastii z Ur (2113-2005 p.n.e.) określenie "Sumer i Akad" stało się synonimem Babilonii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.123 sek.