• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Metoda historii form



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Kerygmat (z gr. κήρυγμα, ogłoszenie, proklamacja; κῆρυξ /keryks/ herold; κηρύσσω głoszę, krzyczę) – głoszenie podstawowych prawd Ewangelii, nauczanie apostolskie. Do dziś dnia jest ono wspólne dla wszystkich wyznań i nurtów chrześcijaństwa.Krytyka biblijna – krytyka tekstu biblijnego, czyli odtwarzanie oryginalnej wersji poszczególnych ksiąg Starego i Nowego Testamentu z zastosowaniem metody porównywania istniejących kopii. W szerszym rozumieniu, dziedzina biblistyki zajmująca się badaniem ksiąg wchodzących w skład Biblii, formy i okoliczności ich powstania w celu formułowania obiektywnych i prawdziwych wniosków na ich temat.

    Metoda historii form (niem. formgeschichtliche Methode, skrót FG) – jest jedną z metod badawczych współczesnej biblistyki. Celem metody jest określenie prehistorii biblijnych tekstów (przede wszystkim Ewangelii), tzn. ich postaci w okresie ustnego przekazu, kiedy to treści były przekazywane w prostych formach literackich.

    Kazimierz Romaniuk (ur. 21 sierpnia 1927 w Hołowienkach) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor nauk biblijnych, biskup pomocniczy warszawski w latach 1982–1992, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 1992–2004, od 2004 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.Sitz im Leben (z niem., dosł. "siedlisko życiowe") – to określenie z zakresu krytyki biblijnej, oznaczające kontekst życiowy, w którym powstał i w którym był wykorzystywany dany fragment Biblii.

    Kolejne etapy badania historii form to:

    1. podzielenie badanego tekstu na mniejsze jednostki literackie
    2. określenie tzw. Sitz im Leben, czyli środowiska życiowego - zespołu potrzeb kultowo-katechetyczno-dydaktycznych, w którzy żył twórca tekstu biblijnego
    3. zdefiniowanie gatunku literackiego, który odpowiada badanej jednostce tekstu

    W badaniach wykorzystywane są osiągnięcia socjologii i historii religii.

    Pius XII (łac. Pius XII, właśc. Eugenio Maria Giuseppe Giovanni Pacelli; ur. 2 marca 1876 w Rzymie, zm. 9 października 1958 w Castel Gandolfo) – papież i 2. Suweren Państwa Miasto Watykan w okresie od 2 marca 1939 do 9 października 1958.Divino afflante Spiritu (o właściwym rozwoju studiów biblijnych) – encyklika papieża Piusa XII opublikowana 30 września 1943.

    Twórcą metody historii form był protestancki teolog Hermann Gunkel, który na początku XX wieku zastosował ją do badań nad tekstami Starego Testamentu, głównie Księgą Rodzaju i Psalmów.

    W literaturze przedmiotu występują różne nazwy tej metody:

  • Formgeschichte (historia form),
  • Formgeschichtliche Schule (szkoła historii form),
  • metoda historyczno-morfologiczna lub w skrócie morfokrytyka.
  • Metoda historii form a geneza Ewangelii[ | edytuj kod]

    W XX wieku najczęściej stosowano FG do badania genezy Ewangelii synoptycznych. Metoda traktowana była jako wyjście z impasu, w który popadła tzw. hipoteza dwóch źródeł. Źródła ewangelistów oraz źródło Q, do których bibliści dotarli w wyniku analiz literackich nie mogły wyjaśnić wszystkich wątpliwości. W szczególności nieznana pozostawała historia przekazu Ewangelii - od czasu Jezusa do chwili spisania Ewangelii. Metoda historii form proponowała więc dotarcie do procesu formowania się Ewangelii.

    Księga Psalmów [Ps] (hebr. תְהִלִּים tehillim; gr. Ψαλμοί Psalmoi) – wchodząca w skład Biblii (Stary Testament) księga zawierająca zbiór 150 utworów poetyckich w języku hebrajskim. Samodzielne tłumaczenie bądź parafraza Księgi Psalmów, czasem w średniowieczu zawierające dodatkowe kantyki i hymny, to psałterz.Biblistyka – grupa dyscyplin naukowych zajmujących się badaniem Biblii. W ich skład wchodzi: introdukcja biblijna, egzegeza biblijna (Starego i Nowego Testamentu) oraz teologia biblijna.

    Główne tezy FG w odniesieniu do Ewangelii:

    1. Ewangelie synoptyczne nie są utworami jednolitymi, mają charakter kompozycji złożonych z mniejszych jednostek. Przed spisaniem Ewangelii przekazywane były tylko te małe jednostki, a nie całość.
    2. Te małe jednostki tematyczne należą do odrębnych gatunków literackich, których powstanie jest wynikiem oddziaływania Sitz im Leben.
    3. Ewangeliści niemal mechanicznie zgromadzili dostępne odizolowane jednostki, przy czym Łukasz i Mateusz korzystali także z większego zbioru logiów, tzw. Źródło Q.
    4. Ewangelie nie są obiektywnym i historycznym obrazem życia Jezusa, a wyrazem wiary społeczności wczesnochrześcijańskiej w Jezusa jako Zbawiciela.

    Metoda historii form była jedną z podstaw, aby niektórzy teolodzy (np. Rudolf Bultmann) podali w wątpliwość historyczną wartość Ewangelii. Mimo tego, FG została przyjęta zarówno przez biblistów protestanckich i katolickich. Papież Pius XII w encyklice Divino afflante Spiritu (1943) zachęcał do studiowania gatunków literackich, co - z pewnymi zastrzeżeniami - potwierdziła instrukcja Papieskiej Komisji Biblijnej, O historycznej prawdzie Ewangelii:

    Rudolf Karl Bultmann (ur. 20 sierpnia 1884 w Wiefelstede w Dolnej Saksonii, zm. 30 lipca 1976 w Marburgu) – jeden z najbardziej wpływowych teologów ewangelickich XX wieku.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Ani jej przesady czy złe zastosowania, ani pewien rodzaj niepewności towarzyszący jej zwłaszcza w początkach nie stwarza racji do odrzucenia metody jako takiej.

    Krytyka zastosowania metody w określaniu genezy Ewangelii skupia się w trzech obszarach:

    1. Aprioryczne traktowanie Ewangelii jako ahistorycznych i będących wyłącznie wyrazem subiektywnych przekonań gminy chrześcijańskiej. Krytycy nadmiernego użycia FG podkreślają, że bez wiedzy o "Jezusie historii" niemożliwy byłby do odczytania obraz "Chrystusa wiary".
    2. Minimalizowanie roli ewangelistów i niedowartościowanie roli naocznych świadków
    3. Wyolbrzymianie roli tzw. wiary wielkanocnej - w świetle której cały kerygmat wczesnych chrześcijan miałby się skupiać na stwierdzeniu, że Jezus umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia.

    Według Rudolfa Pescha, jednego z XX-wiecznych egzegetów:

    Ewangelia (z gr. εὐαγγέλιον, euangelion, dosł. dobra nowina) – w starożytności termin używany jako określenie nagrody dla osoby przynoszącej dobrą nowinę.Ewangelie synoptyczne (z gr. εὐαγγέλιον, euangelion, dosł. dobra nowina; συνοψις, synopsis: zestawienie, patrzenie razem, wspólnie) – wspólna nazwa dla ewangelii według św. Mateusza, według św. Marka i według św. Łukasza. Jako pierwszy trzy pierwsze Ewangelie nazwał synoptycznymi J. J. Griesbach (zm. 24 marca 1812).
    Naukowy obraz dzisiejszej biblistyki staro- i nowotestamentalnej jest wyznaczany w znacznej mierze przez badania morfokrytyków dwudziestego wieku.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Księga Rodzaju [Rdz], Pierwsza Księga Mojżeszowa [1 Mojż] (hebr. בראשית Bereszit (od pierwszych słów Na początku), gr. Γένεσις Genesis) – pierwsza księga Biblii, należąca do Starego Testamentu, zaliczana do Pięcioksięgu (Tory).
    Papieska Komisja Biblijna (łac. Pontificia Commissio Biblica) – komisja złożona z kardynałów i naukowców, która decyduje o stanowisku Kościoła Rzymskokatolickiego wobec Biblii i nauk biblijnych. Komisja wchodzi w skład Kurii Rzymskiej.
    Jezus Chrystus (ur. ok. 8–4 p.n.e., zm. 30 lub 33 w Jerozolimie) – centralna postać religii chrześcijańskiej, założyciel Kościoła. W chrześcijaństwie uznawany za Boga i człowieka, współistotnego Bogu Ojcu.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Hipoteza dwóch źródeł – jest teorią dotyczącą relacji pomiędzy Ewangeliami synoptycznymi. Została po raz pierwszy postawiona w 1838 roku przez niemieckiego filozofa protestanckiego Christiana Hermanna Weisse. Zakłada że Ewangelia według świętego Marka była wraz z źródłem Q podstawą dla dwóch pozostałych Ewangelii synoptycznych: św. Mateusza i św. Łukasza. Dowodem na to mają być fragmenty wspólne obu Ewangeliom a niewystępujące u Marka. Zakłada istnienie hipotetycznego źródła Q (zaginionego zbioru wypowiedzi Jezusa) z którego korzystali Mateusz i Łukasz a które nie było znane Markowi, co budzi kontrowersje wśród naukowców. Teoria była początkowo odrzucana przez Kościół Katolicki jako sprzeczna z tradycją mówiącą o tym że Ewangelia według świętego Mateusza była najstarsza, jako, że integralnym jej elementem jest założenie że Ewangelia Marka powstała jako pierwsza.
    Źródło Q (od niemieckiego Quelle - źródło) – hipotetyczny i rekonstruowany przez biblistykę dokument wczesnochrześcijański stanowiący zbiór wypowiedzi (tzw. logiów) Jezusa Chrystusa, spisany w języku greckim przed spisaniem Ewangelii Nowego Testamentu, być może w Galilei w latach 50. Ze źródła Q korzystali autorzy Ewangelii Mateusza i Łukasza pisząc swoje Ewangelie i to na ich podstawie uczeni mogą zrekonstruować tekst źródła Q.
    Metoda historii tradycji lub Historia tradycji (niem. Traditionsgeschichte, skrót TG) – metoda badawcza współczesnej biblistyki. Metoda zajmuje się pierwotnymi prostymi formami literackimi ksiąg Nowego Testamentu z okresu ustnego przekazu. Bada też zmiany, jakim te formy uległy poprzez późniejsze uzupełnienia i interpretacje oraz sposób tworzenia większych zbiorów form literackich.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.