• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Merystem wierzchołkowy



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Podziały antyklinalne – podział komórki, w którym nowo powstająca ściana podziałowa jest poprzeczna do powierzchni stycznej organu. Orientację nowo powstającej ściany podziałowej wyznacza się względem ułożenia organu, osi długiej, powierzchni poprzecznej oraz stycznej. Podziały wyłącznie antyklinalne mają miejsce na przykład tunice, czyli zewnętrznej warstwie komórek merystematycznych tworzących wierzchołek wzrostu łodygi.Korzeń (łac. radix) – część sporofitu, która dostarcza roślinom wodę i substancje odżywcze (sole mineralne), utrzymuje rośliny na podłożu i służy do gromadzenia substancji zapasowych. Występuje niemal u wszystkich roślin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadających chwytniki psylotowych i niektórych roślin, u których korzeń zanikł wtórnie (np. u pływaczy i wolffii bezkorzeniowej). Rośliny zakorzenione są zwykle w glebie, u epifitów wykształcają się korzenie powietrzne, u hydrofitów korzenie zanurzone.

    Merystem wierzchołkowy, apikalny; stożek wzrostutkanka roślinna twórcza znajdująca się na wierzchołku pędu lub korzenia. Merystem zbudowany jest z niewielkich komórek o znacznym tempie podziałów. W wyniku tych podziałów następuje wzrost pędu lub korzenia na długość i tylko niewielki przyrost pierwotny na grubość.

    Skrobia – węglowodan, polisacharyd roślinny, składający się wyłącznie z merów glukozy połączonych wiązaniami α-glikozydowymi, pełniący w roślinach rolę magazynu energii.Liść (łac. folium) – organ roślinny, element budowy części osiowej (pędowej) roślin telomowych. Wyrastające z węzłów końcowe elementy rozgałęzień pędu, wyodrębniające się ze względu na funkcję i budowę od łodygi (nie mają np. zdolności do nieprzerwanego wzrostu). Pełnią głównie funkcje odżywcze i z tego powodu mają zwykle dużą powierzchnię umożliwiającą ekspozycję na odpowiednią ilość promieniowania słonecznego. Poza tym liście biorą udział w transpiracji, gutacji i wymianie gazowej. Nierzadko liście pełnią także funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pułapkowe, w takich przypadkach ulegając daleko idącym przystosowaniom w zakresie funkcji i budowy.

    Charakterystyka komórek merystemu wierzchołkowego:

  • cienkościenne, delikatne i wrażliwe na uszkodzenia
  • słabo zwakuolizowane,
  • posiadają duże, centralnie położone jądro,
  • plastydy występują w nich zwykle jako proplastydy,
  • z reguły brak między nimi przestworów międzykomórkowych.
  • Spis treści

  • 1 Merystem wierzchołkowy korzenia
  • 2 Merystem wierzchołkowy pędu
  • 3 Zobacz też
  • 4 Przypisy
  • Podziały peryklinalne – podział komórki, w którym nowo powstająca ściana podziałowa jest równoległa do powierzchni stycznej organu. Podział komórki może przyjmować jedną z 3 orientacji, bądź orientację pośrednią między nimi. Orientację nowo powstającej ściany podziałowej wyznacza się względem ułożenia organu, osi długiej, powierzchni poprzecznej oraz stycznej. Podziały te zachodzą na przykład w korpusie stożka wzrostu łodygi. Poza podziałami peryklinalnymi w tej części merystemu wierzchołkowego zachodzą też podziały antyklinalne i skośne.Plastyd – organellum otoczone podwójną błoną plastydową, występujące u roślin oraz protistów roślinopodobnych. W komórkach embrionalnych występują proplastydy, z których rozwijają się pozostałe rodzaje plastydów. Wnętrze plastydów wypełnione jest gęstym roztworem, stromą, zawierającym białka, DNA, związki rozpuszczalne oraz ziarna skrobi, plastoglobule oraz fitoferrytynę.


    Podstrony: 1 [2] [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Komórka inicjalna – jest to występująca u roślin komórka pozostająca stale zdolna do podziału, stale zachowuje charakter merystemtyczny. W wyniku podziału komórki inicjalnej powstają dwie komórki. Jedna z nich, w toku dalszych podziałów, wytwarza komórki potomne, które przekształcają się następnie w tkanki stałe. Druga pozostaje komórką inicjalną, zdolną do kolejnych podziałów.
    Retikulum endoplazmatyczne, siateczka śródplazmatyczna, siateczka wewnątrzplazmatyczna, ER (łac. reticulum endoplasmaticum, complexus reticuli cytoplasmatici, ang. ER – endoplasmic reticulum) – wewnątrzkomórkowy i międzykomórkowy system kanałów odizolowanych od cytoplazmy podstawowej błonami (membranami) biologicznymi. Tworzy nieregularną sieć cystern, kanalików i pęcherzyków.
    Miękisz, tkanka miękiszowa, parenchyma (gr. parénchyma – miąższ) – jednorodna tkanka roślinna, która wypełnia znaczną część organizmów roślin. Zbudowana z żywych, zwykle dużych (0,05 – 0,5 mm) i cienkościennych komórek, o ścianach celulozowych, rzadko drewniejących, z dużą wakuolą otoczoną cytoplazmą. Protoplast jest mało wyspecjalizowany. Charakterystyczną cechą miękiszu jest występowanie przestworów międzykomórkowych. Komórki miękiszu zachowują zdolność do podziałów i odróżnicowania, dzięki czemu odgrywają istotną rolę w zjawiskach regeneracyjnych.
    Pęd – część rośliny składająca się z łodygi, liści, pączków, kwiatów i owoców. Często termin pęd jest nieprawidłowo utożsamiany z pojęciem łodyga.
    Czapeczka korzenia, kaliptra – element budowy wierzchołka wzrostu korzenia. Pełni funkcję osłony dla delikatnych komórek inicjalnych merystemu wierzchołkowego podczas wciskania się rosnącego korzenia pomiędzy cząstki gleby. Czapeczka składa się z komórek miękiszowych, które w jej centralnej części zawierają amyloplasty z dużymi ziarnami skrobi. Wraz z systemem błon siateczki śródplazmatycznej umożliwiają one roślinie reakcję grawitropiczną. Komórki czapeczki od zewnątrz ulegają ścieraniu – ich blaszka środkowa śluzowacieje i komórki tracą z sobą kontakt. Równocześnie jednak od wnętrza wierzchołka wzrostu przyrastają kolejne warstwy komórek miękiszowych.
    Korpus – element stożka wzrostu u okrytozalążkowych. W skład korpusu wchodzą komórka inicjalna oraz jej pochodne. Komórki te znajdują się pod warstwą zewnętrzną określaną nazwą tunika. Komurkó korpusy są duże i tworzą nieregularny układ. Dzielą się zarówno peryklinalnie jaki i antyklinalnie. Korpus wraz z tuniką tworzą tkankę protomerystemu.
    Anatomia roślin, fitotomia (gr. anatomē - cięcie, phyton - roślina) – dział botaniki, który zajmuje się badaniem wewnętrznej budowy organów roślin. Historycznie budową wewnętrzną roślin zajmowały się zarówno morfologia roślin, w której badaną jednostką był organizm roślinny, jak i anatomia roślin, w której za jednostkę tworzącą struktury uznano komórkę. W XX. Wieku morfologia i anatomia roślin stały się dwiema niezależnymi, chociaż pokrewnymi naukami. Współczesna anatomia roślin zajmuje się budową organizmu na poziomie komórek i tkanek. Do podstawowych technik badawczych anatomii należą techniki mikroskopowe. Badania budowy anatomicznej w połączeniu z danymi uzyskiwanymi przez biologię molekularną pozwalają na powiązań ewolucyjnych i ustalenie filogenezy roślin.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.056 sek.