• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Merychippus

    Przeczytaj także...
    Parahippus − rodzaj wymarłych ssaków z rodziny koniowatych, jeden z przodków współczesnych koniowatych. Forma przejściowa między Mesohippusem a Merychippusem. Żył w okresie wczesnego miocenu około 20 milionów lat temu. Był już w znacznym stopniu przystosowany do spożywania pokarmu trawiastego - nastąpiła u niego modyfikacja powierzchni trących siekaczy. Wysokość w kłębie – 80-90 cm.Ewolucja koniowatych – proces ewolucji części nieparzystokopytnych przebiegający od środkowego paleocenu. W tym czasie u przodków współczesnych koniowatych następowała radiacja, w której wyniku powstało kilkadziesiąt linii ewolucyjnych, z których do czasów współczesnych przetrwał jedynie rodzaj Equus. W jednej z tych linii następowała stopniowa przemiana od niewielkiego (30-50 cm), czteropalczastego i posiadającego krótkie korony zębów trzonowych Hyracotherium – poprzez gatunki pośrednie (Miohippus, Mesohippus, Merychippus, Parahippus) – do jednopalczastego pliohippusa, rozmiarami (120 cm w kłębie), wysokością koron i kształtem ciała przypominającego współczesnego konia.
    Wiedza i Życie” – jeden z najstarszych polskich miesięczników popularnonaukowych, wydawany od 1910 (regularnie od 1926) roku, z wyjątkiem II wojny światowej (1939-1945) i stanu wojennego (1981-1983). W latach 1945-1948 wydawany był przez Towarzystwo Uniwersytetu Robotniczego. Po 1989 roku ukazywał się nakładem spółdzielni dziennikarzy Wiedza i Życie (wydawali także gazetę Życie Codzienne oraz książki popularnonaukowe), następnie tytuł został odsprzedany wydawnictwu Prószyński i S-ka. Od czerwca 2002 roku wydawany przez spółkę Agora. W grudniu 2004 tytuł został odkupiony przez wydawnictwo Prószyński Media.

    Merychippus – jeden z przodków współczesnych koniowatych. Żył we wczesnym miocenie (ok. 20 mln lat temu). Wszystkie kończyny miał zakończone trzema palcami, ale tylko jeden opierał się o ziemię. Drugi i czwarty palec istniały w postaci krótkich wyrostków, jeszcze członowatych, lecz wyraźnie skróconych, sięgały tylko do drugiego stawu trzeciego palca. Od swojego przodka – Parahippusa – różnił się dłuższą i masywniejszą szyją oraz mocniejszym uzębieniem (zęby z listewkami emalii, co zwiększało zdolność trącą). Wynikało to ze zmiany pożywienia – z roślinności leśnej na stepową, gł. twardą trawę. Miał ok. 90 cm wysokości w kłębie i żył w stadach.

    Mesohippus (gr. półkoń) – rodzaj wymarłych ssaków z rodziny koniowatych, jeden z przodków współczesnych koniowatych. Żył na przełomie eocenu i oligocenu (ok. 34-32 mln lat temu) w Ameryce Północnej. W odróżnieniu od swego przodka Hyracotherium wszystkie kończyny miał zakończone 3 palcami. Posiadał również twardsze uzębienie, co umożliwiało mu żywienie się, poza liśćmi, również mniejszymi gałęziami i korzonkami. Miał wielkość współczesnego wilka.Miocen – najstarsza epoka neogenu. Epoka wielkich przemian geologicznych skorupy ziemskiej. Wypiętrzenie nowych łańcuchów górskich zmieniło cyrkulację powietrza w atmosferze i wód w morzach. Trwał od 23,03 mln do 5,333 mln lat temu.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • ewolucja koniowatych
  • Hyracotherium
  • Mesohippus
  • Pliohippus


  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Katarzyna Kornicka. Potomkowie półkonia. „Wiedza i Życie”. Maj 2019 nr 5 (1013), s. 45. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0137-8929. 



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wysokość w kłębie – pionowy rozmiar zwierzęcia czworonożnego liczony od poziomu ziemi do kłębu, czyli najwyższego punktu tułowia, położonego na szczycie łopatek.
    Pliohippus – jeden z przodków współczesnych koniowatych. Żył we środkowym miocenie 12 mln lat temu. Zbliżony kształtem, wielkością i uzębieniem do współczesnych koni. Był wyższy od swojego przodka – Merychippusa – wzrost w kłębie 120 cm.
    International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.011 sek.