• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Meiji - okres



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Mutsuhito (jap. 睦仁; ur. 3 listopada 1852 w Kioto, zm. 30 lipca 1912 w Tokio) – zgodnie z tradycją 122. cesarz Japonii, pośmiertnie zwany Meiji (jap. 明治天皇, Meiji-tennō), tak jak okres jego panowania (epoka Meiji 1868-1912).Puck – pierwszy większy amerykański magazyn satyryczny, znany ze swojego ostrego dowcipu opisującego życie codzienne i aspekty polityczne. Założony został 27 września 1871 roku w St. Louis przez Josepha Kepplera. Zamknięty w 1918. Publikowane były dwie wersje językowe, angielska i niemiecka.
    Zasięg terytorialny Cesarstwa Wielkiej Japonii w końcowych latach okresu Meiji, po zaanektowaniu Korei w 1910 roku

    Meiji (jap. 明治時代 Meiji-jidai, „Era Światłych Rządów”) – okres w historii Japonii przypadający na lata panowania cesarza Mutsuhito, trwający od 8 września 1868 do 30 lipca 1912. Zapoczątkowane przez szereg wydarzeń określanych mianem restauracji Meiji (jap. 明治維新 Meiji Ishin). Były to czasy głębokich przemian społecznych, politycznych, gospodarczych i kulturowych, jak również gruntownej modernizacji kraju na wzór zachodni.

    Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.Prezydent Stanów Zjednoczonych – głowa państwa, szef administracji federalnej, naczelny dowódca sił zbrojnych, szef rządu, a także lider swojej partii. Konstytucja nadała mu wiele prerogatyw, co sprawia iż zajmuje on kluczowe miejsce w systemie politycznym Stanów Zjednoczonych.

    W epoce Meiji Cesarstwo Wielkiej Japonii stało się potęgą na skalę międzynarodową – głównie dzięki spektakularnym zwycięstwom w wojnie chińsko-japońskiej (1894–1895) i wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905), a także zdobyczom terytorialnym: Korei, Tajwanu, południowego Sachalinu i wysp Riukiu. Był to również początek imperialistycznej linii polityki zagranicznej, związanej z rozwojem nacjonalizmu japońskiego oraz koncepcjami ekspansji terytorialnej na kontynencie azjatyckim.

    Giełda papierów wartościowych – rynek, na którym maklerzy dokonują na rachunek klientów transakcji kupna-sprzedaży papierów wartościowych, np. akcji, (obligacji skarbowych i korporacyjnych), warrantów, opcji lub certyfikatów inwestycyjnych.Enryō Inoue (jap. 井上円了, Inoue Enryō) (ur. 18 marca 1858 - zm. 6 czerwca 1919) - japoński filozof, pedagog i nacjonalista, jeden z najbardziej wpływowych buddystów z epoki Meiji. Próbował na nowo zdefiniować religię buddyjską przy pomocy filozofii europejskiej. Zajmował się również metafizyką oraz zjawiskami nadprzyrodzonymi, przez co często był nazywany dr Duchem lub dr Yōkai. Zmarł 6 czerwca 1919 podczas prowadzenia wykładów w Dalian, Chinach.

    W japońskiej historiografii okres Meiji umieszcza się pomiędzy okresem Edo (1603–1868) a okresem Taishō (1912–1926).

    Restauracja Meiji[ | edytuj kod]

    Cesarz Mutsuhito po obaleniu siogunatu Tokugawów. W epoce Meiji stał się symbolem szybkich przemian i rodzącej się tożsamości narodowej Japończyków. Zgodnie z zaleceniami rządu, jego portret musiał wisieć we wszystkich szkołach, urzędach i placówkach publicznych
     Osobne artykuły: Restauracja MeijiWojna boshin.

    Niemal 250-letni okres pod wojskowymi rządami rodu Tokugawa, nazywany okresem Edo, doprowadził do wielu zmian w społeczeństwie Japonii. Polityka izolacji zapewniła pokój wewnętrzny oraz rozwój mieszczańskiej kultury, ale gospodarczo pozostawiła Japonię daleko w tyle za Zachodem. Japończycy przekonali się o tym w momencie przybycia statków „mocarstw zaoceanicznych” i domagania się otwarcia ich kraju dla handlu i współpracy. Podpisanie w 1854 roku narzuconego traktatu z Kanagawy gwałtownie wzmogło nastroje antyrządowe. Liczne grupy samurajów-patriotów zaczęły otwarcie krytykować sioguna, obwiniając go o słabość i nieudolność w stawianiu oporu cudzoziemcom z Europy i Stanów Zjednoczonych. W roku 1868, w wyniku trwającej od 1867 wojny domowej boshin, doszło do wydarzeń określanych mianem restauracji (lub rewolucji) Meiji. Samurajowie z zachodnich domen feudalnych – Satsumy, Chōshū, Tosy i Hizen – obalili siogunat Tokugawów, zmuszając ostatniego z nich, Yoshinobu, do ustąpienia. Władza została przekazana w ręce młodego cesarza Mutsuhito.

    Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego lub 1 marca 1810 roku w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 roku w Paryżu) – polski kompozytor i pianista. Od roku 1830 zamieszkały we Francji.Kojiki (jap. 古事記, Kojiki) – spisane w 712 roku przez Ō no Yasumaro (jap. 太安万侶, Ō no Yasumaro) na rozkaz cesarzowej Gemmei dzieło, mające stanowić oficjalną historię Japonii. Składa się z trzech zwojów:

    Polityka wewnętrzna[ | edytuj kod]

    Oligarchowie Meiji byli grupą najważniejszych urzędników państwowych, którzy znajdując się u władzy, kierowali modernizacją państwa i polityką zagraniczną. W większości składali się z intelektualistów pochodzących z dawnej klasy samurajskiej, która obaliła siogunat okresu Edo oraz z grona dworskich arystokratów cesarskich

    Cesarz Mutsuhito w dniu 6 kwietnia 1868 wydał deklarację zwaną Cesarską przysięgą w pięciu artykułach, zapowiadającą głębokie reformy wewnątrzpaństwowe. Ich początkiem miało być symboliczne przeniesienie stolicy państwa z Kioto do Edo, dotychczasowej siedziby siogunów, którego nazwę zmieniono na Tokio (jap. 東京 Tōkyō, „Wschodnia Stolica”).

    Osaka (jap. 大阪市, Ōsaka-shi) - trzecie co do wielkości miasto w Japonii. Leży w południowo-zachodniej części wyspy Honsiu w regionie Kinki (Kansai) nad zatoką Osaka na styku Morza Wewnętrznego i Oceanu Spokojnego, u ujścia rzeki Yodo. Jest stolicą prefektury o tej samej nazwie i częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin zamieszkiwanego przez około 18 mln osób.Tanka (jap. 短歌, tanka, "krótka pieśń", "krótki wiersz") - jedna z najstarszych form poezji japońskiej (oryginalnie jeden ze stylów waka) powstała około VI wieku. Każda tanka składa się z 31 sylab ułożonych w pierwszej części wiersza (kami-no ku) w wersy według schematu 5 + 7 + 5 sylab, a w drugiej części (shimo-no ku) według schematu 7 + 7 sylab. Jest jedną z najżywotniejszych form poezji japońskiej, uprawianą również obecnie.

    Władzę w państwie w imieniu cesarza i za jego zezwoleniem przejął w swoje ręce rząd tymczasowy, złożony z czołowych przywódców rewolucji z Satsumy i Chōshū oraz najważniejszych urzędników cesarskich, w tym trzech wielkich mężów restauracji Meiji, czyli Kidō Koina, Takamoriego Saigō i Toshimichiego Ōkubo, a także między innymi Hirobumiego Itō, Aritomo Yamagaty, Tomomiego Iwakury, Masayoshiego Matsukaty, Kinmochiego Saionjiego i Sanetomiego Sanjō. Jeszcze w 1869 roku powołano Radę Stanu, mającą stanowić organ najwyższej władzy państwowej, w której wszystkie główne stanowiska zajęli członkowie rządu. Podlegając pewnym reorganizacjom, istniała ona aż do czasu, gdy w drugiej połowie 1871 roku zastąpiono ją trójczłonowym gabinetem rządowym, złożonym z trzech ministerstw: Środka, Lewej i Prawej Strony. Każdemu z nich podlegały mniejsze ministerstwa resortowe, których układ, liczba i kompetencje w kolejnych latach ulegały częstym zmianom. Był to jednak wyłącznie kształt tymczasowy. Ustrój polityczny nowej Japonii nabrał ostatecznego kształtu dopiero w roku 1889, po ogłoszeniu konstytucji.

    Drzeworyt – technika graficzna należąca do druku wypukłego. Drzeworytem nazywa się również odbitkę uzyskaną tą techniką.Honsiu (jap. 本州, Honshū) – największa, a tym samym główna wyspa Japonii. Na północy cieśnina Tsugaru oddziela ją od Hokkaido, na południu Morze Wewnętrzne od Sikoku, a na południowym zachodzie po drugiej stronie cieśniny Shimonoseki leży wyspa Kiusiu. Honsiu jest siódmą co do wielkości wyspą na świecie.

    Spis wszystkich premierów Japonii w epoce Meiji wraz z okresami ich urzędowania:

  • Itō Hirobumi (grudzień 1885–kwiecień 1888)
  • Kuroda Kiyotaka (kwiecień 1888–grudzień 1889)
  • Yamagata Aritomo (grudzień 1889–maj 1891)
  • Matsukata Masayoshi (maj 1891–sierpień 1892)
  • Itō Hirobumi (sierpień 1892–wrzesień 1896)
  • Matsukata Masayoshi (wrzesień 1896–styczeń 1898)
  • Itō Hirobumi (styczeń 1898–czerwiec 1898)
  • Ōkuma Shigenobu (czerwiec 1898–listopad 1898)
  • Yamagata Aritomo (listopad 1898–październik 1900)
  • Itō Hirobumi (październik 1900–czerwiec 1901)
  • Katsura Tarō (czerwiec 1901–styczeń 1906)
  • Saionji Kinmochi (styczeń 1906–lipiec 1908)
  • Katsura Tarō (lipiec 1908–sierpień 1911)
  • Saionji Kinmochi (sierpień 1911–grudzień 1912)
  • Grupę wysokich urzędników państwowych, którzy w epoce Meiji naprzemiennie obsadzali większość głównych stanowisk i de facto kierowali losami całego kraju, niezależnie od woli parlamentu i cesarza, określa się w historiografii mianem „oligarchii Meiji” (jap. 藩閥 hanbatsu, „oligarchia klanowa”).

    Hrabia – tytuł szlachecki, w Polsce od wyrazu grabia i graf, wyraz pochodzenia czeskiego i niemieckiego, w czasach wczesnośredniowiecznych comes, jednakże średniowieczni comites byli wyższymi urzędnikami, kasztelanami oraz wojewodami.Stan wojenny – jeden ze stanów nadzwyczajnych, polegający na przejęciu administracji przez wojsko. Stan wojenny może być wprowadzony przez rząd danego kraju w celu przywrócenia porządku publicznego w wypadku takich zdarzeń jak zamach stanu czy w celu zdławienia opozycji politycznej.

    Reformy społeczne, polityczne i militarne[ | edytuj kod]

    Piętnastoletni Mutsuhito przenoszący się w 1868 roku z Kioto do Tokio (dawnego Edo) – odtąd nowej stolicy Japonii

    Od początku swojego istnienia nowy rząd japoński śmiało przystępował do wdrażania całego szeregu reform, co czynił w myśl programu fukoku kyōhei (jap. 富国強兵 „bogaty kraj, silna armia”). Głównym celem polityków Meiji było uczynienie z Japonii mocarstwa, którego filarem byłoby dobrze zorganizowane, zmodernizowane społeczeństwo. Pierwszym krokiem na drodze ku temu celowi było zlikwidowanie starych domen feudalnych – hanów (jap. han) – zastępując je nowym systemem administracji centralnej. Rząd dokonał tego dwuetapowo. Wpierw w 1869 roku – w wyniku wydarzeń określanych jako hanseki-hōkan (jap. 版籍奉還, „zwrot rejestrów hanowych”), polegających na mianowaniu tych daimyō (panów feudalnych), którzy dobrowolnie podporządkowali się reformie, niedziedzicznymi gubernatorami ich dawnych ziem, przy zapewnieniu im pewnej autonomii. Taka sytuacja nie utrzymała się jednak długo, gdyż 29 sierpnia 1871 dekretem cesarskim o nazwie haihan-chiken (jap. 廃藩置県, „zniesienie hanów, ustanowienie prefektur”) ostatecznie wywłaszczono wszystkich byłych daimyō, a utworzone w 1869 prefektury w pełni przeszły w ręce państwa. Dawną nomenklaturę feudalną zastąpiono mianowanymi w Tokio urzędnikami, waluty ujednolicono, a jedynym poborcą podatków stał się odtąd rząd. W 1888 roku podział administracyjny Japonii przybrał swój dzisiejszy kształt, składając się z 43 prefektur zwykłych (jap. ken), 2 prefektur miejskich (jap. fu) (Kioto, Osaka), 1 dystryktu (jap. dō) (Hokkaido) i 1 metropolii (jap. to) (Tokio).

    Ukiyo-e (jap. 浮世絵, Ukiyo-e "obrazy przepływającego świata") – rodzaj malarstwa i drzeworytu japońskiego funkcjonujący w swej typowej formie od połowy XVII wieku do początku ery Meiji (1868). Ukiyo-e były plastycznym środkiem wyrazu społeczności "przepływającego świata" (ukiyo), powstającym w obrębie dzielnic rozrywki największych miast japońskich epoki Edo (1600-1867). Drzeworyt, obok popularnej literatury kibiyoshi i teatru kabuki, stanowiły jeden z trzech zasadniczych filarów kultury ukiyo.Toba Sōjō (jap. 鳥羽僧正, ur. 1053, zm. 1140), znany też pod zakonnym imieniem Kakuyū (jap. 覚猷) – japoński mnich buddyjski szkoły tendai i malarz.
    Hirobumi Itō, japoński polityk, mąż stanu, genrō, jeden z autorów konstytucji, czterokrotny premier i rezydent generalny Korei, zamordowany w 1909 r. Uważany jest za jednego z trzech wielkich mężów Restauracji Meiji

    Równolegle przebiegał proces likwidacji przywilejów stanowych, trwający w latach 1869–1876, zakończony całkowitym zrównaniem stanu samurajskiego z resztą obywateli. Początkowo dawnym samurajom wypłacano pensje z kasy państwa, lecz szybko zastąpiono takie rozwiązanie jednorazowym odszkodowaniem. Zakazano również publicznego noszenia mieczy. Po tych restrykcjach spora część dawnych samurajów wtopiła się w społeczeństwo jako nowa inteligencja lub zamożne mieszczaństwo, niejednokrotnie wstępując do spółek handlowych z kupcami, wielu jednak aktywnie zaangażowało się w działalność polityczną, a czasami także – wywrotową.

    Bitwa nad Sha He (Sha He – rzeka należąca do dorzecza Liao He, w północno-wschodnich Chinach) – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 5–17 października 1904 w trakcie wojny rosyjsko-japońskiej .Kolonializm – polityka państw rozwiniętych gospodarczo polegająca na utrzymywaniu w zależności politycznej i ekonomicznej krajów słabo rozwiniętych, wykorzystywaniu ich zasobów ludzkich i surowcowych. Zgodnie z zachodnią tradycją kolonializm datowany jest od epoki wielkich odkryć geograficznych, chociaż znany był już w czasach starożytności.

    Wielkie wysiłki poczyniono też na rzecz edukacji społeczeństwa. W roku 1872 wprowadzono powszechny obowiązek szkolny dla dzieci obojga płci. System oświaty wzorowano na krajach zachodnich – powołano szkoły elementarne, szkoły średnie i uniwersytety. Pomimo początkowych sprzeciwów znacznej części ludności, znajdujących swój objaw w niskiej frekwencji oraz zamieszkach, reforma edukacyjna z biegiem lat odniosła pełen sukces. Według danych na rok 1905, do szkół regularnie uczęszczało aż 98% wszystkich chłopców i 93% dziewczynek.

    Shimei Futabatei (jap. 二葉亭四迷, Futabatei Shimei, właśc. Tatsunosuke Hasegawa ur. 4 kwietnia 1864 w Edo (obecnie Tokio), zm. 10 maja 1909 w Zatoce Bengalskiej) – japoński pisarz i tłumacz literatury, współzałożyciel Towarzystwa Japońsko-Polskiego.Takashi Hara (jap. 原敬, Hara Takashi, ur. 15 marca 1856, zm. 4 listopada 1921) – japoński polityk. Od 29 września 1918 r. do 4 listopada 1921 r. pełnił urząd premiera Japonii (19. premiera tego kraju). Był pierwszą osobą w historii spoza stanu szlacheckiego, którą desygnowano na to stanowisko. Jego hasło polityczne brzmiało: "Jestem premierem z niższych sfer" (jap. heimin-saishō).

    Za sprawą Hirobumiego Itō 7 lipca 1884 wprowadzono kazoku (jap. 華族, „szlachectwo”) – nowy system tytułów szlacheckich, wzorowany na brytyjskim pod względem hierarchii, lecz z nazewnictwem wywodzącym się z cesarskich Chin. Na kazoku składało się pięć tytułów; poczynając od najwyższego były to kolejno: książę (jap. 公爵 kōshaku), markiz (jap. 侯爵 kōshaku), hrabia (jap. 伯爵 hakushaku), wicehrabia (jap. 子爵 shishaku) i baron (jap. 男爵 danshaku).

    Wojna chińsko-japońska (1894-1895) (w Chinach nazywana wojną jiawu, upr: 甲午战争; trad. 甲午戰爭) – wojna podjęta przez Japonię w celu uzyskania koncesji terytorialnych i gospodarczych od Chin.Asahi Shimbun (jap. 朝日新聞, Asahi Shinbun) – japońska gazeta wydawana w Tokio, Osace, Nagoi i kilku innych głównych miastach Japonii. Założona 25 stycznia 1879 roku Asahi Shimbun, jest największym dziennikiem w Japonii po Yomiuri Shimbun. Nakład jej porannego wydania wynosi ok. 8 042 000 egzemplarzy (w roku 2008). Gazeta jest drukowana dwa razy dziennie w odrębnych wydaniach lokalnych.

    Poszczególne tytuły nadano członkom dawnej arystokracji feudalno-dworskiej – kuge (jap. 公家), najważniejszym rodom samurajskim oraz głównym działaczom procesarskim z czasów restauracji Meiji. Szlachectwo było dziedziczone zgodnie z zasadą primogenitury. Uzyskać je mogła również osoba nieposiadająca znamienitego rodowodu, o ile tylko w jakiś sposób przysłużyła się państwu. Z tego powodu na przestrzeni lat grupa kazoku powiększyła się o wielu działaczy politycznych i dowódców wojskowych. O tym, jaki tytuł miał przynależeć danej rodzinie, decydowały jej zasługi bądź to, jaką pozycją cieszyła się w feudalnej Japonii. Stąd najwyższy tytuł książęcy nadano między innymi głowom najstarszych gałęzi rodu Fujiwara, rodom Mito i Tokugawa, rodom Shimazu i Mōri (za zasługi w obaleniu siogunatu), a także czołowym mężom stanu okresu Meiji (takim jak Hirobumi Itō, Aritomo Yamagata czy Kinmochi Saionji). Zgodnie z konstytucją z 1889 roku, każdy posiadacz tytułu księcia bądź markiza automatycznie wchodził w skład Izby Parów. Po przyłączeniu Wysp Riukiu do Japonii w 1879 roku rodzina tamtejszego monarchy uznana została za jeden z rodów kazoku, z tytułem markiza. Po zajęciu Korei w 1910 w systemie szlacheckim wprowadzono zmiany, dodając tytuł króla (jap. ō), zarezerwowany dla głów koreańskiej rodziny monarszej, Yi.

    Haihan-chiken (jap. 廃藩置県, Haihan-chiken) - zniesienie hanów (lenn) i ustanowienie na ich miejsce prefektur (edyktem cesarskim w dniu 29 sierpnia 1871); de facto obalenie feudalizmu w Japonii.Bitwa pod Shiroyamą (jap. 城山の戦い, Shiroyama no tatakai) – starcie zbrojne, które miało miejsce 24 września 1877 r. w trakcie buntu Satsumy. Do starcia pomiędzy armią cesarską a rebeliantami doszło niedaleko Kagoshimy. Przegrana przez powstańców bitwa oznaczała krach rebelii Satsumy. Pod Shiroyamą naprzeciwko kilkuset samurajów stanęło 30 000 żołnierzy wojsk rządowych. Bitwa zakończyła się klęską samurajów i śmiercią dowódcy rebeliantów Takamori Saigō. Było to ostatnie starcie pomiędzy tradycyjnie uzbrojonymi Samurajami a nowocześnie wyposażoną armią. Na kanwie wydarzeń w roku 2003 nakręcono film pt. Ostatni samuraj, przedstawiający w końcowej fazie decydujące starcie pod Shiroyamą.

    Od 1 stycznia 1873 roku stosowany dotychczas w Japonii kalendarz księżycowy został zastąpiony przez kalendarz gregoriański, co wymusiło ogólnokrajowe przesunięcie dat.

    Cesarska Armia Japońska, formalnie istniejąca od 1871 roku jako Gwardia Cesarska, początkowo składała się wyłącznie z samurajów z Satsumy, Chōshū i Tosy, uzbrojonych i walczących na modłę zachodnią. Jednak już w 1873 roku Aritomo Yamagata zainicjował istotne reformy. Siły zbrojne przeformowano, nadając im postać armii poborowej, a także znacząco powiększono. Zgodnie z ustawą wydaną w tym samym roku każdy mężczyzna po 20 roku życia musiał spędzić trzy lata w służbie czynnej oraz cztery w rezerwie. Organizując nową armię, rząd japoński wzorował się przede wszystkim na modelu pruskim, w zakresie strategii przyjmując koncepcje Carla von Clausewitza. Zatrudnił spore grono niemieckich doradców wojskowych, na czele których stał Jakob Meckel, doświadczony pruski oficer. Równolegle przeznaczono ogromne sumy pieniędzy na zakup najnowocześniejszego uzbrojenia i artylerii. Wielki nacisk położono też na zaprowadzenie w wojsku bardzo surowej dyscypliny i zaszczepieniu żołnierzom ślepej wierności wobec przełożonych, a przede wszystkim wobec cesarza.

    Mikołaj II Aleksandrowicz Romanow, ros. Николай II, Николай Александрович Романов (ur. 6 maja/18 maja 1868 w Sankt Petersburgu, zm. w nocy z 16 na 17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) – ostatni cesarz Rosji, panujący w latach 1894-1917. Koronowany w Moskwie 14 maja/26 maja 1896; syn Aleksandra III z dynastii Romanowów i jego żony carycy Marii Fiodorowny. Święty prawosławny.Impresjonizm (fr. impressionisme, łac. impressio „odbicie, wrażenie”) – kierunek w sztuce europejskiej, a później także amerykańskiej, który został zapoczątkowany przez grupę paryskich artystów studiujących w Atelier Gleyère oraz w Académie Suisse w drugiej połowie XIX wieku.

    Modernizacja kraju[ | edytuj kod]

    Oprócz wdrażania kolejnych reform rząd Meiji skupił się też na przeprowadzeniu długiego i pracochłonnego procesu dogłębnej modernizacji kraju. Już w 1871 roku za sprawą Hisoki Maejimy powstał system pocztowy, na masową skalę budowano też linie telegraficzne.

    Jednym z głównych propagatorów koncepcji „dogonienia” Zachodu był Takayoshi Kido, który w 1872 roku odbył podróż do Europy i Stanów Zjednoczonych, gdzie zachwyciły go między innymi osiągnięcia tamtejszej gospodarki opartej na przemysłowym kapitalizmie. Do programu fukoku kyōhei weszły więc również cele gospodarcze, na czele których stało doprowadzenie w Japonii do przyspieszonej rewolucji przemysłowej poprzez odgórną stymulację krajowej produkcji. W swojej polityce ekonomicznej japońscy urzędnicy oparli się przede wszystkim na protekcjonistycznych koncepcjach Friedricha Lista, realizowanych przez ówczesne Niemcy. Za publiczne pieniądze w szybkim tempie zbudowano szereg kopalń, fabryk, zakładów wytwórczych i przedsiębiorstw związanych z najważniejszymi gałęziami przemysłu. Początkowo przynosiły one wyłącznie straty, co spowodowane było brakiem odpowiednio wyszkolonej kadry pracowniczej. Rząd był jednak świadomy, iż proces modernizacji może zająć wiele lat i liczył na stopniową poprawę wyników produkcyjnych, która zresztą faktycznie nastąpiła, lecz dopiero w późniejszych latach. Stosunkowo spore środki zostały przeznaczone na zatrudnienie dużej liczby zagranicznych fachowców, określanych jako oyatoi gaikokujin (jap. 御雇外国人, „najemni obcokrajowcy”), głównie na stanowiskach doradczych. Wieloletni plan zakładał ewentualne zastąpienie cudzoziemców Japończykami, gdy tylko w kraju uda się wykształcić odpowiednio wykwalifikowaną grupę. Stawiano wyłącznie na rodzime inwestycje, stanowczo zwalczając próby wchodzenia kapitału zagranicznego na rynek japoński. Począwszy od 1873 roku cudzoziemcy mieli też zakaz nabywania ziemi.

    Bitwa pod Czemulpo – starcie zbrojne okrętów japońskich i rosyjskich, do którego doszło 9 lutego 1904 roku, na początku wojny rosyjsko-japońskiej, na redzie Czemulpo (obecnie Incheon) w Korei. Mimo że w samej bitwie nie zatopiono żadnego okrętu, Rosjanie ponieśli porażkę i dokonali samozatopienia swoich jednostek.Meiji Yasuda Life Insurance Company (jap. 明治安田生命保険相互会社, Meiji Yasuda Seimei Hoken Sōgo Kaisha) - japońska firma ubezpieczeniowa z siedzibą w Tokio. Powstała z połączenia Meiji Life i Yasuda Life w 2004. Jest to jedna z największych i najstarszych firm ubezpieczeniowych w Japonii.

    Rząd japoński bardzo obawiał się podzielenia losu innych państw azjatyckich, które zostały w znacznym stopniu skolonizowane przez Zachód pod względem gospodarczym. Z tego powodu główni politycy nie pozwalali na zaciąganie długu od obcych mocarstw. Taka postawa stanowiła utrudnienie, gdyż we wczesnym okresie okresu Meiji państwo osiągało dość mierne dochody, co było spowodowane słabym systemem podatkowym.

    Tomomi Iwakura (jap. 岩倉 具視 Iwakura Tomomi, ur. 26 października 1825, zm. 20 lipca 1883) – japoński polityk schyłkowego okresu Edo i okresu Meiji. Yuan Shikai (ur. 16 września 1859, zm. 6 czerwca 1916) – chiński generał i polityk. Odegrał ważną rolę zarówno w obaleniu dynastii Qing, jak i będąc prezydentem w pierwszych latach istnienia Republiki Chińskiej.

    Jako tymczasowe rozwiązanie na początku lat 70. pożyczono dużą ilość pieniędzy od bankierów z Osaki na sfinansowanie pierwszych, największych inwestycji. Jednak już w 1873 roku zatwierdzono ogólnokrajowy podatek od gruntu, pobierany indywidualnie od każdego chłopa, związany z nowatorskim narodowym rejestrem ziemi, również wprowadzonym w tym samym roku. Była to jedna z najważniejszych reform gospodarczych, pozwalająca samodzielnie sfinansować kosztowne inwestycje rządowe. Zniosła też ona pozostałości feudalizmu, gdyż odtąd każdy chłop był zależny nie od pana lub lokalnego urzędnika, lecz bezpośrednio od państwa. Główną wadą takiego rozwiązania okazało się powszechne niezadowolenie ludności wiejskiej, narastające zwłaszcza w czasach wahań koniunkturalnych, kiedy chłopi ponosili dotkliwe koszty ewentualnej deflacji, sprzedając większą ilość towarów za te same pieniądze.

    Do VI wieku n.e. w Japonii uprawiano różne kulty animistyczne. Gdy od tamtego momentu w Japonii zaczął się szerzyć buddyzm, dla odróżnienia od tej nowej religii, bukkyō (jap. 仏教, nauczania Buddy), stare wierzenia nazwano shintō, stosując do tego złożenie chińskich znaków oznaczających drogę bogów. W ciągu wieków między obiema religiami zachodził synkretyzm religijny – wielu Japończyków bierze dziś ślub w obrządku shintō, pogrzeby zaś odprawiane są w obrządku buddyjskim.Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.

    Pod patronatem rządu odbywała się budowa linii kolejowych. Pierwsza – łącząca Tokio z Jokohamą – powstała za publiczne pieniądze w 1872 roku i do 1889 roku była systematycznie przedłużana, aż do Kobe. Jednocześnie władze zachęcały prywatnych przedsiębiorców (których liczba stale wzrastała, zwłaszcza w związku z utworzeniem nowoczesnej giełdy w latach 80.) do inwestowania w kolejnictwo, czego skutkiem była budowa ogromnej ilości nowych połączeń.

    Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.Joseon (także: Korea dynastii Joseon, Chosŏn, Choson, Chosun, Cho-sen, kor. 조선, hanja: 朝鮮) – koreańskie państwo rządzone przez dynastię Yi, zapoczątkowaną przez króla Taejo Yi Seong-gye. Państwo Joseon istniało przez prawie pięć wieków, od 1392 do 1897 roku. Członkowie dynastii Yi rządzili Koreą jako cesarze także od 1897 do 1910 roku, gdy Japonia dokonała aneksji Korei, pozbawiając ją niepodległości.

    W efekcie w ciągu 35 lat łączna długość linii kolejowych wzrosła z 29 km w roku 1872 do 7152 km w roku 1907, kiedy to zakończono realizowane przez państwo zadanie wykonania głównych połączeń kolejowych w kraju. Linie obsługiwane były wówczas przez ok. 1900 lokomotyw, a pociągi przewoziły ok. 1 mln pasażerów rocznie.

    Okinawa (jap. 沖縄本島, Okinawa hontō) – japońska wyspa na Oceanie Spokojnym w archipelagu Wysp Okinawa będącym częścią archipelagu Wysp Ryūkyū, 1 084 253 mieszkańców (2006), pow. 1,21 tys. km², nizinna.Mitsubishi (jap. 三菱, Mitsubishi) - ogólna nazwa japońskiego konglomeratu występującego pod nazwą Mitsubishi Group; także marka, nazwa licznych przedsiębiorstw tej grupy, luźno powiązanych jako keiretsu. Spółka akcyjna notowana na giełdzie w Tokio.

    Innymi posunięciami rządu japońskiego było wprowadzenie jednolitej waluty krajowej, jena, dokonane w połowie lat 80. przy udziale banku emisyjnego, a także rozbudowa portów i latarni morskich w celu ogólnego poprawienia warunków żeglugi przybrzeżnej.

    Niepokoje wewnętrzne; bunt samurajów z Satsumy[ | edytuj kod]

    Takamori Saigō (siedzący pośrodku, w stroju zachodnim), mąż stanu i dowódca wojskowy, przywódca powstania samurajów z 1877 r. wraz ze swoimi oficerami przed bitwą pod Shiroyamą

    Jednym ze stałych problemów, jaki nowe władze odziedziczyły po schyłkowym okresie siogunatu z Edo, było głębokie niezadowolenie społeczne, zwłaszcza wśród niższych warstw. Częste bunty chłopskie wybuchały na obszarze całego kraju, z reguły zupełnie spontanicznie. Do kulminacji tych niepokojów doszło w latach 70., gdy najpierw na skutek dekretu z 1872 roku wszystkie dzieci objęto obowiązkiem szkolnym, a następnie, gdy rok później wprowadzono powszechny pobór do wojska. Te dwa wydarzenia dały impuls do wystąpień lokalnej ludności, wzburzonej przeciwko tak radykalnym zmianom względem poprzedniego ustroju. Żadne z takich wystąpień nie zdołało wprawdzie odnieść długotrwałych sukcesów, jednakże skutecznie paraliżowały państwo japońskie w tamtym okresie.

    Feminizm (łac. femina ‘kobieta’) – ideologia, kierunek polityczny i ruch społeczny związany z równouprawnieniem kobiet. Istnieje wiele nurtów feminizmu, odróżniających się stanowiskami w takich kwestiach jak np. prawa kobiet i płeć kulturowa.Jean-Jacques Rousseau (ur. 28 czerwca 1712 w Genewie, zm. 2 lipca 1778 w Ermenonville) – genewski pisarz tworzący w języku francuskim, filozof i pedagog, autor koncepcji swobodnego wychowania.
     Osobny artykuł: Bunt Satsumy.

    Z powodu nieprzychylnej polityki rządu względem byłych samurajów, dążącej do odebrania im przywilejów, wielu z nich nie chciało pogodzić się ze zmianą swojej roli społecznej i postanawiało wystąpić zbrojnie przeciwko legalnej władzy. Najpoważniejszym takim wydarzeniem był bunt Satsumy (jap. 西南戦争 seinan-sensō, „wojna południowo-zachodnia”) w 1877 roku. Na czele buntowników stanął jeden z głównych polityków japońskich, Takamori Saigō, cieszący się ogromnym uznaniem z powodu swojej kluczowej roli w obaleniu siogunatu. Mimo iż generalnie sprzyjał on reformom, to trudno było mu pogodzić się z ograniczeniem znaczenia samurajów w nowym porządku społecznym. W 1873 roku wysunął propozycję inwazji na Koreę pod pretekstem narzucenia Koreańczykom korzystnych dla Japonii umów handlowych. W rzeczywistości jednak Takamoriemu Saigō zależało przede wszystkim na wykorzystaniu ówczesnej armii (Gwardii Cesarskiej), jeszcze wtedy złożonej wyłącznie z samych samurajów. Ewentualne zwycięstwo wiązałoby się z prestiżem, którym być może zadecydowałby o zapewnieniu samurajom prominentnej roli w nowym porządku Meiji. Pomysł ten, choć poparty przez znaczną część polityków, został ostatecznie odrzucony, między innymi z powodu sprzeciwu Tomomiego Iwakury, będącego zagorzałym zwolennikiem zreformowania armii na wzór europejski.

    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Tajwan, hist. Formoza (chiń. upr.: 台湾; chiń. trad.: 臺灣 lub 台灣; pinyin: Táiwān; pe̍h-ōe-jī: Tâi-oân) – wyspa na Oceanie Spokojnym, oddzielona od Chin kontynentalnych Cieśniną Tajwańską. Jest wyspą w większości wyżynną, obrzeża Tajwanu są nizinne.

    Wzburzony taką decyzją rządu, Saigō powrócił do Kagoshimy w Satsumie, gdzie zaangażował się w tworzenie instytucji i szkół mających za zadanie podtrzymać stare tradycje. W kolejnych latach liczni niezadowoleni samuraje, głównie z zachodu Japonii, zaczęli gromadzić się w Kagoshimie, uznając Saigō za swojego nieoficjalnego lidera. Na skutek tego Satsuma niemal całkowicie odizolowała się od polityki rządu centralnego, co zaniepokoiło władze. W styczniu 1877 roku wysłano na Kiusiu okręt wojenny z żołnierzami, aby rozbroić tamtejszych samurajów, którzy odmawiali złożenia broni, lecz nie zdołali oni spacyfikować Kagoshimy. Miasto stało się zarzewiem buntu. Rebelianci utworzyli około 20-tysięczną armię i pod dowództwem Saigō ruszyli, by zdobyć Tokio. Ostatecznie nie zdołali przedostać się na Honsiu, zablokowani przez wojska cesarskie w Kumamoto. Po przybyciu głównych sił rządowych buntownicy zostali rozbici i zepchnięci do defensywy. Do rozstrzygnięcia doszło w bitwie pod Shiroyamą, w której Takamori Saigō poległ wraz ze swoimi najwierniejszymi towarzyszami. Batalia ta stała się dla Japonii symbolicznym końcem epoki feudalnej. Od tej pory również samurajowie z Satsumy musieli podporządkować się władzy centralnej.

    Yingkou (chiń. upr.: 营口; pinyin: Yíngkǒu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Liaoning, największy w regionie zespół portowy nad Morzem Żółtym, przy ujściu rzeki Liao He. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 623 451. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 242 523 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego, przemysłu spożywczego, włókienniczego, odzieżowego, skórzanego, papierniczego, chemicznego, elektromaszynowego i hutniczego; rozwijają się przemysły wysokich technologii. W pobliżu miasta znajdują się saliny morskie oraz bogate złoża magnezytu, fluorytu, fosforytów, siarki, rud molibdenu i innych. Miasto posiada własny port lotniczy.Bikameralizm – element ustroju politycznego, polegający na istnieniu w parlamencie danego państwa dwóch izb: niższej i wyższej, które zazwyczaj różnią się między sobą sposobem wyboru członków, ich liczbą i kompetencjami.

    Demokratyczno-liberalne ruchy polityczne[ | edytuj kod]

    .mw-parser-output div.cytat{display:table;padding:0}.mw-parser-output div.cytat.box{margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;border:1px solid #aaa;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote{display:table}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny::before{float:left;content:"";background-image:url("//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Quote-alpha.png/20px-Quote-alpha.png");background-repeat:no-repeat;background-position:top right;width:2em;height:2em;margin:0.5em 0.5em 0.5em 0.5em}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny>blockquote{border:1px solid #ccc;background:white;color:#333;padding-left:3em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::before{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:bottom;content:"„";padding-right:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::after{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:top;content:"”";padding-left:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin:0 auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

    „Przeważająca większość ludzi w cesarstwie to głupi plebs; ludzie wybitni są bardzo nieliczni. Wystarczy, że ktoś zauroczy umysły i serca głupiego ludu, a stracimy kontrolę nad krajem.”

    Admirał (adm.) – wojskowy stopień oficerski w polskiej marynarce wojennej, odpowiadający generałowi w Wojskach Lądowych i Siłach Powietrznych. Jego odpowiedniki znajdują się także w marynarkach wojennych innych państw.Czynne prawo wyborcze (prawo wybierania) – prawo przysługujące obywatelom, które zapewnia im możliwość udziału w głosowaniu i oddania głosu na swojego kandydata do organów przedstawicielskich państwa, do organów samorządu terytorialnego bądź w referendum.
    Aizawa Seishisai,
    jeden z głównych ideologów
    nacjonalizmu japońskiego
    Taisuke Itagaki, jeden z inicjatorów Ruchu na Rzecz Swobód i Praw Obywatelskich, a od 1881 r. lider Partii Liberalnej, w swoich poglądach łączył nacjonalistyczne dążenia mocarstwowe z koncepcją demokratyzacji państwa
    Shigenobu Ōkuma, minister finansów w latach 1873–1880, po opuszczeniu rządu stał się przywódcą nowej, umiarkowanie liberalnej Konstytucyjnej Partii Reform; w 1898 r. został premierem

    Oligarchowie Meiji wyrażali niechęć wobec ewentualnej demokratyzacji państwa, chcąc zachować nad nim jak najpełniejszą kontrolę, a także obawiając się, aby kapryśne nastroje ludu nie zostały wykorzystane przez obce siły do obalenia obecnego ładu społecznego. Utworzenie prężnego systemu oświaty miało służyć nie tylko lepszemu wykształceniu obywateli, ale również wychowaniu nowego pokolenia w myśl bezwzględnej lojalności wobec cesarza (a w praktyce – wobec „wykonawcy jego woli”, czyli rządu). Jednakże wydana w marcu 1868 roku Przysięga cesarska w pięciu artykułach, by doraźnie zadowolić liczne grupy polityczne domagające się demokratyzacji, w niejasnych słowach zapowiedziała udział obywateli w decydowaniu o losach państwa. Krótko potem rząd powołał Doradcze Zgromadzenie Narodowe (jap. 公議所 Kōgisho), składające się z dwóch izb, będące pierwszym w historii Japonii parlamentem. Jego kompetencje czyniły z niego ciało doradcze, choć konkretne uprawnienia, tak samo zresztą jak sposób wybierania parlamentarzystów, ulegały częstym zmianom w przeciągu kolejnych lat, zaś samo Zgromadzenie nigdy nie uzyskało znaczącego wpływu na losy kraju.

    Historia Japonii obejmuje historię wysp Japońskich i Japończyków, od czasów starożytnych regionu do najnowszej historii Japonii jako państwa. Po ostatniej epoce lodowcowej (około 12 tys. lat p.n.e.), bogaty ekosystem archipelagu japońskiego sprzyja rozwojowi człowieka. Najwcześniejsze znane ceramiki powstały w okresie Jōmon. Pierwsza znana pisemna wzmianka o Japonii zawarta jest w zbiorze ksiąg Dwadzieścia cztery historie pochodzących z I wieku naszej ery. Główne kulturowe i religijne wpływy pochodziły z kultury Chin.Theodore Roosevelt (ur. 27 października 1858 w Nowym Jorku, zm. 6 stycznia 1919 w Oyster Bay) – dwudziesty szósty prezydent USA (1901-1909), laureat Pokojowej Nagrody Nobla za rok 1906.

    Mimo tych posunięć rządu, w społeczeństwie nadal dochodziły do głosu ugrupowania żądające przekazania ludowi większych uprawnień politycznych, często równolegle nawołując też do zwiększenia potęgi państwa japońskiego w celu wymuszenia na krajach zachodnich pełnoprawnych stosunków. Skupiały się one w ramach większego ruchu społeczno-politycznego, w szerszym kontekście określanego jako Ruch na rzecz Swobód i Praw Obywatelskich (jap. 自由民権運動 Jiyū Minken Undō). Wykształcił się on już w latach 70., pełnych ideowego chaosu wywołanego mnogością odmiennych koncepcji ustrojowych postulowanych przez różne grupy, ale uzyskał właściwe znaczenie dopiero na początku lat 80., kiedy to szczególnie intensywnie zaczął domagać się spisania konstytucji oraz poszerzenia praw obywatelskich. Najważniejszym ugrupowaniem wchodzącym w skład Ruchu była Publiczna Partia Patriotyczna (jap. 愛国公党 Aikoku Kōtō), założona w 1874 roku przez Taisuke Itagakiego, dawnego samuraja z Tosy, który wkrótce stał się jedną z wiodących postaci na arenie politycznej w Japonii okresu Meiji. Umotywowany nacjonalistycznie, dążył on do uczynienia z Japonii mocarstwa, co według niego miało się odbyć nie tylko poprzez ekspansję militarną (której zresztą był gorącym zwolennikiem, podobnie jak Takamori Saigō w 1873 r. udzielając poparcia niedoszłej inwazji na Koreę), ale przede wszystkim poprzez budowę społeczeństwa obywatelskiego mającego swój udział w rządzeniu. Choć spierano się także o rolę i kompetencje cesarza w nowym państwie, nieliczne były przypadki podważania zasadności samej instytucji cesarstwa. Nawet najbardziej liberalni myśliciele uznawali autorytet cesarski za bezsprzeczny.

    Bitwa pod Cuszimą – bitwa morska pomiędzy flotą rosyjską a japońską podczas wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905, stoczona 27-28 maja 1905 w Cieśninie Cuszimskiej (położonej pomiędzy Japonią a Koreą) w pobliżu wyspy Cuszima, zakończona miażdżącym zwycięstwem Japończyków.Sachalin (ros. Сахалин; jap. 樺太, Karafuto) – wyspa na Oceanie Spokojnym u wybrzeży Rosji. Administracyjnie wchodzi w skład obwodu sachalińskiego w Rosji. Od kontynentu oddziela ją Cieśnina Tatarska (szerokość w najwęższym miejscu 7,3 km), a od japońskiej wyspy Hokkaido dzieli ją Cieśnina La Pérouse’a.

    Na przełomie lat 70. i 80. aktywność różnych grup politycznych, zwłaszcza tych skupionych wokół Ruchu na rzecz Swobód i Praw Obywatelskich, jeszcze bardziej wzrosła. Regularnie organizowano zjazdy działaczy demokratyczno-liberalnych i kierowano do władz w Tokio liczne petycje i postulaty, domagając się powołania nowego parlamentu o szerokich uprawnieniach oraz spisania konstytucji. Podczas trzeciego wielkiego zjazdu członków Ruchu mającego miejsce w październiku 1881 roku, utworzona została nowa partia polityczna pod nazwą Partii Liberalnej (jap. 自由党 Jiyūtō), której przewodniczącym został Taisuke Itagaki, cieszący się wielkim posłuchem wśród ludu. Liberałowie opowiadali się za uczynieniem z Japonii monarchii konstytucyjnej z demokracją liberalną. Idąc za tym przykładem, zaledwie rok później, w 1882 roku powstała Konstytucyjna Partia Reform (jap. 立憲改進党 Rikken Kaishintō), o orientacji podobnej do Partii Liberalnej, lecz bardziej umiarkowanej. Jej działacze skupiali się wokół Shigenobu Ōkumy, zasłużonego ministra finansów z lat 1873–1880, zdymisjonowanego ze stanowiska za głoszenie poglądów odbiegających od oficjalnej linii rządu. Postulując wprowadzenie modelu konstytucyjno–parlamentarnego, wzorowanego na brytyjskim, Ōkuma uzyskał wsparcie wielu prominentnych intelektualistów swoich czasów oraz świeżo powstałej elity biznesowej.

    Bitwa pod Jinzhou – rozegrana w wojnie rosyjsko-japońskiej 26 maja 1904 na południe od miejscowości Jinzhou (obecnie dzielnica miasta Dalian w prowincji Liaoning w północno-wschodnich Chinach), uznawana za początek działań bojowych wojsk rosyjskich zmierzających do obrony dalekich podejść pod Port Artur.Weihai (chin.: 威海; pinyin: Wēihǎi) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Szantung, nad Morzem Żółtym. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 174 648. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 462 245 mieszkańców. Ośrodek przemysłu maszynowego, włókienniczego, spożywczego i odzieżowego; liczne ośrodki sanatoryjno-wypoczynkowe. Miasto posiada kilka portów handlowych i rybackich oraz międzynarodowy port lotniczy.

    Konstytucja Meiji[ | edytuj kod]

    Promulgowanie Konstytucji Meiji w 1889 r. Ilustracja autorstwa Chikanobu Toyohary
     Osobny artykuł: Konstytucja Meiji.

    Ruchy demokratyczno-liberalne przez całe lata 70. i 80. dążyły do zwiększenia wpływu obywateli na losy kraju. Zagwarantować to miała konstytucja, której spisania stanowczo się domagały liczne grupy polityczne. Sytuacja była w owym czasie na tyle poważna, że większość ówczesnych wieców politycznych kończyła się zamieszkami i interwencją policji. Choć osoby udzielające się politycznie stanowiły w Japonii okresu Meiji niewielki procent, wywoływany przez nie chaos skłonił rządzących do przyspieszenia prac nad konstytucją. Paradoksalnie jednak ogromna aktywność oddolnych ruchów obywatelskich częściowo zaszkodziła ich własnej sprawie, gdyż rząd doszedł do wniosku, iż niezbędne będzie jak największe ograniczenie powszechnych swobód. Konstytucja, która według pierwotnych zamierzeń osób takich, jak: Taisuke Itagaki czy Shigenobu Ōkuma miała gwarantować obywatelom zwiększony udział w decydowaniu o losach państwa, dla rządzącej oligarchii stała się głównym narzędziem do ograniczenia demokracji. Równolegle z pracami nad tym dokumentem ustanowili oni nową, represyjną cenzurę. Jej pierwsza wersja weszła w życie w roku 1875, ale dodatkowe zaostrzenia wprowadzono w latach 1876 i 1887.

    Heian (jap. 平安時代, Heian jidai) – okres w historii Japonii trwający od 794 do 1185 roku. Jego początek wyznacza przeniesienie dworu cesarskiego z Nary do oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów, specjalnie w tym celu wybudowanej, nowej stolicy o nazwie Heian-kyō (jap. 平安京, Heian-kyō) (obecnie Kioto), zbudowanej na wzór chińskiego miasta Chang’an (chiń. upr.: 長安; chiń. trad.: 长安; pinyin: Cháng’ān). W przeszłości było ono końcowym etapem Szlaku Jedwabnego, dziś nazywa się Xi’an (chiń.: 西安; pinyin: Xī’ān) i jest znane z "terakotowej armii".Tōson Shimazaki (jap. 島崎 藤村 Shimazaki Tōson, ur. 25 marca 1872, zm. 22 sierpnia 1943), właśc. Haruki Shimazaki (jap. 島崎 春樹 Shimazaki Haruki) – japoński pisarz, poeta i nowelista, romantyk, przedstawiciel naturalizmu w literaturze japońskiej.

    Prace nad konstytucją trwały nieprzerwanie mniej więcej od początku lat 80., prowadzone przez Tajną Radę złożoną z najważniejszych urzędników państwowych, pod kierownictwem Hirobumiego Itō i Kowashiego Inoue. Dokładnie przestudiowali oni zawartość większości konstytucji europejskich i sprowadzili do Japonii grono zagranicznych doradców, spośród których najważniejsze znaczenie uzyskał niemiecki profesor prawa Hermann Roessler. Postanowiono, by tworzona konstytucja miała charakter konserwatywny i antydemokratyczny (formalnie – demokratyczny, lecz de facto ilość instytucji demokratycznych została ograniczona, a ich rola – zmarginalizowana), a wyrażona była z perspektywy cesarza. Bezpośrednim modelem stała się konstytucja pruska z 1854 roku. Pierwsze, próbne wersje japońskiej konstytucji sporządzono w latach 1886 i 1887 w tajemnicy przed opinią publiczną. Ostateczny projekt, złożony z siedmiu rozdziałów, zatwierdzono w 1888 roku i przekazano go dworowi cesarskiemu.

    Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej, polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok. Kierunek nietwórczy i eklektyczny, polegający na zaniechaniu dążenia do stworzenia stylu, odpowiadającego aktualnym warunkom historyczno-społecznym, na rzecz naśladowaniu przeszłych wielkich stylów w sztuce i architekturze.Gubernator (łac. „sternik, kierownik, rządca” od gubernare „sterować, kierować, rządzić” z gr. kybernán „sterować, kontrolować”) – tytuł wysokich urzędników w niektórych państwach.

    Konstytucja Meiji, formalnie nazwana Konstytucją Cesarstwa Wielkiej Japonii (jap. 大日本帝国憲法 Dainippon Teikoku Kenpō), została oficjalnie ogłoszona 11 lutego 1889 roku przez cesarza Mutsuhito, który uroczyście wręczył ją premierowi Kiyotace Kuroda jako „prezent od cesarza dla ludu Japonii”. Suwerenność instytucji cesarskiej, jak również jej boskie pochodzenie, zostało sprecyzowane w następujących słowach preambuły:

    Ballada – jeden z wielu gatunków muzycznych. Początki ballady sięgają średniowiecza i muzyki dworskiej. Ballady śpiewane były przez trubadurów przy akompaniamencie instrumentu lub zespołu. Często były bardzo rozbudowane i zawierały setki wersów. Najczęściej snuły epicką opowieść o miłości lub wielkich czynach.Epoka Taishō (jap. 大正時代, Taishō-jidai, "era wielkiej sprawiedliwości") – okres w historii Japonii trwający od 30 lipca 1912 do 25 grudnia 1926, przypadający na panowanie cesarza Yoshihito. Centrum władzy politycznej przesunęło się od dawnej oligarchicznej grupy "starszych mężów stanu" (元老 genrō) w kierunku parlamentu (国会) i partii demokratycznych, między innymi z powodu słabego zdrowia nowego cesarza. Z tego powodu era jest uważana za czas ruchów liberalnych w Japonii, znanych jako "demokracja okresu Taishō". Okres ten wyraźnie odróżnia się od poprzedzającego go chaotycznego okresu Meiji i następującego po nim okresu Shōwa, charakteryzującego się tendencjami militarystycznymi.

    Prawo suwerenności w Państwie odziedziczyliśmy po Naszych Przodkach i przekażemy je Naszym Następcom. (...) Ani My, ani Nasi Następcy nie będziemy w przyszłości wykonywać swej władzy inaczej, niż w zgodności z zapisami niniejszej Konstytucji oraz przepisami prawa (Andrew Gordon).

    Z tych samych słów wynikało również, iż kompetencje cesarza nie mogą wykraczać poza ramy konstytucji, co w praktyce ograniczało cesarskie uprawnienia na rzecz rządu. Wszystkie dekrety cesarskie wymagały kontrasygnaty przez Radę Ministrów.

    Cenzus (łac. census: oszacowanie majątku; obliczenie, spis ludności; por. censor) – ograniczenie w prawie wyborczym, wobec służby wojskowej, administracyjnej, publicznej, etc., relatywne do określonej grupy społeczeństwa.Maresuke Nogi (jap. 乃木希典, Nogi Maresuke, ur. 25 grudnia 1849 w Tokio, zm. 13 września 1912 tamże) – generał Cesarskiej Armii Japońskiej, trzeci gubernator generalny Tajwanu, hrabia.

    Bardzo ważny dla przyszłych losów Japonii okazał się artykuł 11., szczegółowo określający uprawnienia wojskowego sztabu generalnego, odpowiadającego wyłącznie przed osobą cesarza, nie zaś przed samą instytucją cesarstwa. Oznaczało to praktycznie całkowitą niezależność armii od Rady Ministrów, co, w sytuacji wąskiego zakresu bezpośredniej władzy cesarza, de facto wiązało się z przyznaniem generalicji niezależnej pozycji w państwie.

    Zaibatsu (jap. 財閥, dosł. "grupa, klika, koteria finansowa") - japoński termin oznaczający "rodzinny kartel finansowy", syndykat, konglomerat.Traktat z Kanagawy (jap. 日米和親条約, Nichibei Washin Jōyaku; Traktat o pokoju i przyjaźni pomiędzy Japonią i Stanami Zjednoczonymi, lub w skrócie 神奈川条約 Kanagawa Jōyaku) – został podpisany 31 marca 1854 w Kannai (jap. 関内, Kannai), w Naka (jap. 中区, Naka-ku, obecnie dzielnica Jokohamy) pomiędzy Japonią a Stanami Zjednoczonymi. Japonia została zmuszona do podpisania traktatu pod groźbą użycia siły przez flotę amerykańską. Miał on na celu otwarcie dwóch portów: Shimody i Hakodate na handel ze Stanami Zjednoczonymi i zakończenia ponad 220-letniej polityki izolacjonizmu zwanego Sakoku. Traktat zapewniał bezpieczeństwo amerykańskim rozbitkom ze statków wielorybniczych i ustanawiał stanowisko amerykańskiego konsula w Japonii.

    W kwestiach szeroko pojętej demokracji konstytucja gwarantowała ludowi różnorodne swobody, jednakże wszystkie uwarunkowane niejasnym zastrzeżeniem: „w granicach prawa”. Zapewniało to rządzącym możliwość nieograniczonego naruszania swobód konstytucyjnych obywateli, jeśli tylko pozwalał na to odpowiedni dekret. Wytworzyła się sytuacja, w której nowa konstytucja, zamiast gwarantować zbiór praw nienaruszalnych, w rzeczywistości przekazywała rządowi pełną władzę nad krajem, z wyprzedzeniem usprawiedliwiając ewentualne nadużycia mogące pojawić się w przyszłości. Mimo wszystko ustanowiono parlament dwuizbowy – Zgromadzenie Cesarskie (jap. 帝国議会 Teikoku Gikai) – złożone z Izby Reprezentantów (300 posłów z 257 okręgów wyborczych, wybieranych przez obywateli płci męskiej w wyborach parlamentarnych, zgodnie z ustalonym cenzusem majątkowym) oraz Izby Parów. W skład tej drugiej wchodziły wyłącznie niektóre osoby pochodzenia szlacheckiego (zgodnie z systemem wprowadzonym przez rząd w 1885 r.), członkowie rodziny cesarskiej oraz niewielka grupa najzamożniejszych osób w państwie (płacących najwyższe podatki). Parlament otrzymał uprawnienia ustawodawcze oraz związane z zatwierdzaniem corocznego budżetu proponowanego przez Radę Ministrów. W przypadku nieuchwalenia budżetu na nowy rok obowiązywał budżet z roku minionego. Zapewnienie parlamentowi takiej ilości władzy miało na celu stworzyć iluzję demokracji. Ograniczeniu rzeczywistego wpływu zwykłych obywateli na parlament służyła Izba Parów, z reguły posłuszna wobec rządu, często blokująca różne oddolne inicjatywy, które rządzący uznali za niebezpieczne dla panującego systemu.

    Cesarz Jimmu (jap. 神武天皇, Jinmu tennō) – w mitologii japońskiej legendarny kontynuator misji Ninigiego, który wyruszył na ziemię, aby podbić Archipelag Japoński. Z pomocą babki swego pradziadka Ninigiego – bogini słońca Amaterasu – która nakazała, aby zesłano mu magiczny miecz oraz przewodnika Yatagarasu w postaci kruka o trzech nogach, wypełnił zadanie swojego Ninigiego, zdobywając nowe ziemie. Dzięki czynom dokonanym podczas wyprawy zasłużył sobie na godność pierwszego cesarza Japonii. Pośmiertnie nadano mu imię Jimmu.Masayoshi Matsukata (jap. 松方正義, Matsukata Masayoshi, ur. 1835, zm. 1924) – japoński polityk, książę, genrō.

    Parlamentaryzm w latach 90. i na początku XX wieku[ | edytuj kod]

    Takashi Hara, poseł do Izby Reprezentantów i od 1904 r. główny lider Konstytucyjnego Stowarzyszenia Przyjaciół Polityki, na początku XX w. stał się jednym z najważniejszych polityków Japonii
    Centralna siedziba Konstytucyjnego Stowarzyszenia Przyjaciół Polityki
    – prorządowej partii, która zdominowała życie polityczne w Japonii pod koniec okresu Meiji

    Ogłoszenie konstytucji Meiji bynajmniej nie uśmierzyło społecznego zapału, lecz tylko zwiększyło tę aktywność. Chociaż powszechnie popierano zarówno ideę suwerennego cesarza jako głowy państwa, jak i imperialistyczną politykę zagraniczną, działacze polityczni coraz częściej i ostrzej krytykowali skupienie większości władzy w rękach wąskiej oligarchii, która rządziła Japonią dotychczas i liczyła na to, że nowa konstytucja zapewni jej możliwości dalszej realizacji wcześniejszych zamierzeń. Drugim tematem najczęściej poruszanym w mediach oraz na wiecach politycznych było rozszerzenie czynnego prawa wyborczego, regulowanego przez cenzus majątkowy, na większą ilość obywateli. Już w 1900 roku rząd został zmuszony, aby obniżyć ten cenzus, na skutek czego liczba obywateli uprawnionych do głosowania z 1% wszystkich dorosłych mężczyzn wzrosła do 2%.

    Świadczenie społeczne to środki zaspokojenia potrzeb jednostek i rodzin, które nie jest związany z ich własną pracą. Przede wszystkim jest ono używane przez polityków społecznych dla realizacji bezpieczeństwa socjalnego. Prawo do świadczenia społecznego należy do podstawowych praw człowieka.Antydemokratyzm - światopogląd kojarzony z ideami prawicowymi, odrzucający idee demokracji, opierający się na przeświadczeniu, że w zróżnicowanym społeczeństwie, w którym największą część stanowią osoby niewykształcone i niezamożne, demokracja jest de facto dyktaturą ciemniaków. Postawa antydemokratyczna często bywa implikacją postawy monarchistycznej, autorytarnej.

    Pierwsze wybory do Izby Reprezentantów odbyły się w lipcu 1890 roku. Zdecydowana większość kandydujących składała się z działaczy demokratycznych pochodzących z nowej klasy średniej (złożonej głównie z drobnych przedsiębiorców i mieszczan aktywnych zawodowo, tj. prawnicy czy dziennikarze), stanowiących kierownictwo dwóch dużych partii – Partii Liberalnej oraz nowej Partii Postępu (jap. 進歩党 Shinpotō) (założonej przez Shigenobu Ōkumę). Łącznie oba ugrupowania zdołały uzyskać większość parlamentarną 171 mandatów, w opozycji do kandydatów wystawionych przez oligarchów, dysponujących 79 mandatami. Walcząc z przewagą demokratów w Izbie Reprezentantów, w kolejnych wyborach oligarchowie za pośrednictwem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych często posuwali się do przekupywania wyborców, by popierali kandydatów rządowych, oraz do stosowania przemocy policyjnej. Wyjątkowo burzliwe były wybory w 1892 roku, kiedy w wyniku walk odbywających się przed lokalami wyborczymi zginęło 25 wyborców, a ponad tysiąc zostało rannych. Ostatecznie jednak Partia Liberalna i Partia Postępu ponownie uzyskały zdecydowaną większość, tak samo w późniejszych latach.

    Grupa Sumitomo (jap. 住友グループ, Sumitomo Gurūpu) - japoński konglomerat przedsiębiorstw (keiretsu) działających pod marką Sumitomo.Hanseki-hōkan (jap. 版籍奉還, Hanseki-hōkan) – zwrot rejestrów hanowych. Trwał od 2 marca do 2 sierpnia 1869. Polegał na dobrowolnym przekazaniu przez daimyō praw do ich hanów (lenn) cesarzowi Meiji, w celu umocnienia władzy centralnej.

    Podczas obrad parlamentu w latach 90., a także później, wciąż powracały zagadnienia budżetowe. Debatowano o potrzebach kraju, takich jak rozbudowa infrastruktury czy portów, oraz powiększenie armii, decydując, na co lepiej będzie przeznaczyć większość środków finansowych. Dążąc do coraz większej ekspansji na kontynencie azjatyckim, zgodnej z rozwijającymi się ideami imperializmu i nacjonalizmu, co wymagało coraz większych nakładów finansowych, rząd podejmował regularne wysiłki mające na celu uchwalanie nowego, większego budżetu i podwyższanie podatków. Partie: Liberalna i Postępu konsekwentnie i z różnym skutkiem starały się blokować te inicjatywy. Pomimo częstych konfliktów i kłótni, w okresach wojny Izba Reprezentantów zawsze solidarnie wspierała politykę rządową. Choć wśród zwykłych obywateli nie wszyscy popierali intensywny ekspansjonizm, powszechnie akceptowano główne założenia nacjonalistyczne mówiące o szczególnej roli narodu japońskiego w Azji, rzadko występowały też poglądy pacyfistyczne.

    Wicehrabia – tytuł odnoszący się do rodziny hrabiowskiej z prawem primogenitury, gdzie tytuł hrabiego przypada najstarszemu członkowi rodu, a wtedy tytuł wicehrabiego przypada jego synowi. Tytuł wicehrabiego funkcjonował także we Francji (vicomte), i funkcjonuje nadal w Wielkiej Brytanii (viscount) jako samodzielny tytuł arystokratyczny, nadawany rodzinom bez tytułu hrabiowskiego. Pierwszy raz nadany we Francji w 819 r., przez Normanów wprowadzony w Anglii, później przyjęty także m.in. w Hiszpanii, Portugalii, Włoszech, Belgii, HolandiiAmerykanie – pluralistyczna wspólnota narodowo-państwowa pochodzenia imigracyjnego, kształtująca się w Stanach Zjednoczonych, licząca około 300 mln osób. W związku ze specyficzną, migracyjną historią swojego powstania, posiada pochodzenie mieszane, przede wszystkim europejskie i afrykańskie. Mniejszość stanowią osoby pochodzenia azjatyckiego oraz rdzenni Amerykanie – Indianie Ameryki Północnej. Skutkiem tradycyjnej wielonarodowości Stanów Zjednoczonych jest fakt, że wielu Amerykanów identyfikuje się zarówno ze Stanami Zjednoczonymi, jak i – raczej sentymentalnie – z krajem pochodzenia swoich przodków (np. Amerykanie włoskiego czy irlandzkiego pochodzenia – Italian Americans, Irish Americans).

    Innym problemem często poruszanym na sesjach parlamentu była kwestia świadczeń socjalnych. Głównie dotyczyła ona robotników, którzy w epoce Meiji stali się dużą, szybko rosnącą grupą społeczną. Debatowano nad wprowadzeniem „praw fabrycznych” na wzór europejski. Oligarchowie rządowi byli przychylni takim pomysłom, dzięki czemu, pomimo ostrego sprzeciwu ze strony magnatów przemysłowych (przede wszystkim – włókienniczych), w roku 1911 po długich sporach na arenie polityki krajowej udało się uchwalić ograniczenie godzin pracy dla kobiet i dzieci oraz wprowadzenie nowych udogodnień dla pracowników fabryk. Innym przykładem na współdziałanie partii demokratycznych z oligarchią rządzącą (składającą się z rządu, Izby Parów oraz niektórych posłów Izby Reprezentantów) była sprawa powiększenia systemu podatkowego (dotychczas opartego wyłącznie na podatku gruntowym) o nowy „podatek biznesowy”, nakładany na wszystkich przedsiębiorców i rosnący proporcjonalnie do liczby osób zatrudnionych w danym przedsiębiorstwie. Natychmiast doszło do zdecydowanej reakcji posłów wywodzących się z klasy kapitalistów: niektórych drobnych przedsiębiorców, ale zwłaszcza osób powiązanych z wielkimi korporacjami, którym ów nowy podatek miał zaszkodzić najmocniej. Wprowadzenie podatku biznesowego w 1896 roku zostało osiągnięte przy współpracy oligarchów (częściowo zwalczających te korporacje, których wpływy sięgały w mniemaniu rządu zbyt daleko) z posłami wywodzącymi się z klasy ziemian i spośród inteligencji oraz ludzi wolnych zawodów.

    Yasukata Oku (jap. 奥保鞏, Oku Yasukata, ur. 5 stycznia 1847 w Kokura, zm. 19 lipca 1930) – japoński marszałek polny, hrabia.Trzech wielkich mężów restauracji Meiji - po japońsku 維新の三傑, ishin no sanketsu, dosłownie "trzech wybitnych mężów odnowy Meiji". Trzech przywódców i polityków XIX-wiecznych, którzy odegrali wiodącą rolę w obaleniu siogunatu Tokugawów, zawiązując sojusz między hanami Satsuma i Chōshū.

    Po wojnie z Chinami, podczas której panował okres bezprecedensowego poparcia demokratów dla rządu, w 1896 roku premier Masayoshi Matsukata podjął próbę zjednania sobie poparcia ze strony Partii Postępu poprzez wyznaczenie jej lidera, Shigenobu Ōkumy, na stanowisko ministra spraw zagranicznych. Nie spełnił jednak wszystkich ustępstw, jakich zażądała Partia Postępu, i w rezultacie nie zdołał zakończyć konfliktu na linii rząd – Izba Reprezentantów, jaki wybuchł natychmiast po zakończeniu wojny. Odzwierciedlał to choćby fakt, iż łącznie z Matsukatą, w samym tylko roku 1898 Japonia miała kolejno aż czterech różnych premierów (przez pewien czas był nim nawet Ōkuma).

    Yukichi Fukuzawa (jap. 福沢諭吉, Fukuzawa Yukichi, ur. 10 stycznia 1835 w Osace; zm. 3 lutego 1901 w Tokio) – japoński pisarz, pedagog, tłumacz, przedsiębiorca i politolog. Założył Uniwersytet Keiō. Jego poglądy na temat władzy i instytucji publicznych wywarły wpływ na przemiany zachodzące w gwałtownie zmieniającej się Japonii w epoce Meiji. Został uznany za jednego z najbardziej wpływowych myślicieli japońskich i współtwórców współczesnej Japonii.Daimyō (jap. 大名, daimyō) – panowie feudalni w średniowiecznej Japonii, po rozpoczęciu tzw. ery feudalnej (784 r.) potężni i wpływowi władcy ziemscy. Daimyō zarządzali całymi wioskami i miastami, a do dyspozycji mieli własne oddziały samurajów. Za rządów siogunów z rodu Tokugawów nastąpił podział daimyō na fudai-daimyō – bezpośrednich wasali sioguna, którzy byli spokrewnieni i związani z rodem Tokugawa jeszcze przed objęciem przez nich władzy – oraz tozama-daimyō, nie spokrewnionych z Tokugawami, ale uważających się za co najmniej im równych.

    Stabilność wewnętrzną cesarstwo odzyskało dopiero na sam koniec wieku, w roku 1900, kiedy po raz czwarty premierem został sędziwy już wówczas Hirobumi Itō, cieszący się powszechnym szacunkiem nawet wśród swoich politycznych przeciwników. Jeszcze w tym samym roku powołał on nową partię – Konstytucyjne Stowarzyszenie Przyjaciół Polityki (jap. 立憲政友会 Rikken Seiyūkai) (z reguły skrótowo nazywaną po prostu Seiyūkai) – mającą stanowić wspólne ugrupowanie demokratów i osób związanych z oligarchią. Do Seiyūkai dołączyła część posłów Partii Liberalnej uznając, że w ten sposób zyska większy wpływ na politykę rządową.

    Flota Bałtycka Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej (ros. Балтийский флот ВМФ России) – związek operacyjny Imperium Rosyjskiego, Związku Radzieckiego i Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej, wydzielony do wykonywania operacji na Morzu Bałtyckim.Nihon-shoki (jap. 日本書紀, Nihon-shoki, także 日本紀 Nihongi; pol. "Kroniki japońskie") – kompilowane dzieło historiograficzne, ukończone w 720 roku. Wykorzystano w nim liczne, wcześniejsze źródła: kroniki rodów arystokratycznych z dworem cesarskim na czele i ustne przekazy ludowe. Opisano wierzenia i zwyczaje lokalne. Udokumentowano kontakty z Chinami i Koreą. Powołano się na listy, notatki i inne kroniki, także dzieła chińskie i koreańskie. W 30 zwojach ujęto japońską mitologię (dwa pierwsze zwoje), historię rodu cesarskiego począwszy od cesarza Jimmu na cesarzowej Jitō skończywszy.

    Po rezygnacji Itō w 1901 roku w kolejnych latach urząd premiera na zmianę sprawowali Tarō Katsura (silnie związany z Aritomo Yamagatą) oraz książę Kinmochi Saionji – jeden z liderów Seiyūkai. W tym czasie partia ta praktycznie zdominowała Izbę Reprezentantów, zwłaszcza po wyborze w 1904 roku na lidera Seiyūkai człowieka spoza arystokracji, Takashiego Hary, cieszącego się wśród ludu ogromną popularnością. Takashi Hara zdołał wprowadzić do ministerstw wielu swoich ludzi w zamian za stałą współpracę z rządem, co zapewniło władzom cesarskim poparcie ze strony obu izb parlamentu, największe od czasu restauracji Meiji. Hara zapewniał sobie regularne poparcie ze strony przeciętnych obywateli, którzy, choć nie posiadali praw wyborczych, to jednak stanowili jeden z trzonów poparcia Seiyūkai, biorąc udział w licznych wiecach politycznych, zebraniach i zjazdach partyjnych. Uczynił to poprzez składanie i wypełnianie swoich obietnic, jak: rozbudowa infrastruktury, czy budowa nowych szkół. W odpowiedzi na przychylność parlamentu zapewnianą przez lojalność Seiyūkai, rząd chętnie rozdzielał stanowiska członkom tej partii. Dominacja Seiyūkai wśród biurokracji centralnej nasiliła się zwłaszcza podczas sprawowania przez Harę urzędu ministra spraw wewnętrznych w latach 1906–1913, czyli u schyłku okresu Meiji.

    Tarō Katsura (jap. 桂太郎, Katsura Tarō, ur. 4 stycznia 1848, zm. 10 października 1913) – japoński generał i polityk z okresu Meiji, trzykrotnie pełnił funkcję premiera Japonii. Zwolennik przywrócenia władzy cesarskiej i ograniczenia wpływów europejskich w Japonii.Aleksiej Nikołajewicz Kuropatkin, ros. Алексей Николаевич Куропаткин (ur. 17 marca 1848 w powiecie chołmskim guberni pskowskiej, zm. 16 stycznia 1925 w majątku Szeszurino, w powiecie toropieckim guberni pskowskiej) – generał piechoty (1900), generał adiutant (1902), rosyjski Minister Wojny w latach 1898-1904, często obarczany odpowiedzialnością za główne porażki Rosjan w czasie wojny rosyjsko-japońskiej, szczególnie w bitwie pod Mukdenem i bitwie pod Liaoyang.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Masatake Terauchi (jap. 寺内 正毅 Terauchi Masatake, ur. 5 lutego 1852 w Yamaguchi, zm. 3 listopada 1919 w Tokio) – japoński wojskowy i polityk.
    Prefektura Okinawa (jap. 沖縄県, Okinawa-ken) - japońska prefektura usytuowana w południowej części wysp Riukiu. Okinawa jest jedyną prefekturą, która nie leży na żadnej z czterech głównych wysp Japonii (Honsiu, Kiusiu, Sikoku i Hokkaido), jest to też jedyna prefektura całkowicie usytuowana w strefie klimatu podzwrotnikowego. Okinawa jest najmłodszym terytorium państwa japońskiego. Do 1879 istniało tu niepodległe królestwo Riukiu.
    Opowiadanie to krótki utwór epicki o prostej akcji, niewielkich rozmiarach, najczęściej jednowątkowej fabule, pisany prozą. Opowiadanie nie ma tak zwartej budowy jak nowela, o czym decydują postacie drugoplanowe, opisy i refleksje. Od noweli różni się luźną konstrukcją i brakiem obowiązujących w niej rygorów.
    Architektura (gr. αρχιτεκτονική architektonike) – nauka i sztuka projektowania, konstruowania i wykonywania budynków oraz innych budowli przestrzennych.
    Seiki Kuroda (jap. 黒田清輝, Kuroda Seiki, ur. 29 czerwca 1866 r. w Takamibaba, w ówczesnej prowincji Satsuma, zm. 15 lipca 1924) – pseudonim japońskiego malarza i nauczyciela, pamiętanego za przeniesienie zachodnich teorii o sztuce do Japonii.
    Tamemoto Kuroki (jap. 黒木為楨, Kuroki Tamemoto, ur. 3 maja 1844 w Satsuma, zm. 3 lutego 1923 w Tokio) - japoński generał.
    Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Ossolineum) – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.204 sek.