• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mebel



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Szafa – mebel wolnostojący lub zabudowany we wnęce ściany, zamykany drzwiami, używany do przechowywania różnych przedmiotów, takich jak ubrania, książki czy naczynia. Najczęstszym wyposażeniem szafy są:Politura – spirytusowy roztwór szelaku używany w meblarstwie do wykańczania powierzchni drewna. Technika wykańczania powierzchni zwana politurowaniem znana jest od XVII w. W Polsce ten rodzaj wykończenia rozpowszechnił się w latach 20. i 30. XIX w.
    Wnętrze dawne z meblami

    Mebel – sprzęt użytkowy przeznaczony do wyposażenia wnętrz mieszkalnych i publicznych. W odróżnieniu od stałych elementów wyposażenia wnętrz (schody, boazeria) meble są ruchomościami. Oprócz cech użytkowych meble posiadają też walory dekoracyjne, reprezentacyjne.

    Kryteria podziału mebli[ | edytuj kod]

    Funkcja[ | edytuj kod]

    według sposobu użytkowania:

    Meblościanka - mebel spopularyzowany w Polsce w latach 70. i 80. XX wieku. Meblościanka składa się z kilku segmentów meblowych, ze względów oszczędnościowych posiadających wspólne elementy pionowe - ścianki boczne. Nazwa odnosi się do tego, że po zmontowaniu mebel stanowił "ścianę".Laminaty – rodzaj kompozytów: tworzywa powstające z połączenia dwóch materiałów o różnych właściwościach mechanicznych, fizycznych i technologicznych, w których składnik wzmacniający (tzw. zbrojenie) jest układany w postaci warstw (łac. lamina – cienka blaszka, płytka – stąd nazwa laminatów), między którymi znajduje się wypełnienie, pełniące rolę lepiszcza. Warstwy wzmocnienia mogą być w postaci włókien ciągłych ułożonych jednokierunkowo (tzw. rovingu), tkanin lub mat z włókna ciętego. Laminat, ze względu na swoją strukturę, ma dobrą wytrzymałość w kierunku włókien, ale bardzo słabą wytrzymałość w kierunku prostopadłym do warstw. Typowym naturalnym laminatem jest drewno, w którym wytrzymałe i sprężyste, choć wiotkie włókna celulozowe są spajane w sztywne i odporne tworzywo przez tzw. ligninę (drzewnik) o wiele mniej wytrzymałą mechanicznie od celulozy.
  • do pracy i spożywania posiłków – np. stół, biurko
  • do leżenia i wypoczynku – np. leżanka, łóżko
  • do siedzenia – np. krzesło, fotel
  • do przechowywania przedmiotów – np. szafa, komoda
  • uzupełniające i pomocnicze – np. podnóżek, kwietnik
  • wielofunkcyjne – np. meblościanka, półkotapczan
  • Przeznaczenie[ | edytuj kod]

    według miejsca użytkowania np.:

    Trzcina (Phragmites L.) – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Należy do niego 4–5 gatunków. W Polsce w środowisku naturalnym rośnie jeden tylko gatunek – trzcina pospolita (Phragmites australis), jest to zarazem gatunek typowy rodzaju.Fotel – rodzaj siedziska z oparciem na plecy wraz z podłokietnikami. Siedzisko fotela jest zwykle usytuowane niżej niż siedzisko krzesła (36-45cm) i jest również od niego zdecydowanie szersze (50-55cm). Podłokietniki montowane z boków siedziska dla wygody użytkownika są rozstawione w odległości ok. 55cm od siebie i 60cm od podłoża, zwykle tapicerowane.
  • kościelne – ambona, konfesjonał, stalle
  • sklepowe – lada, kontuar, regał
  • restauracyjne – bufet, bar, szynkwas,
  • szkolne – ławka szkolna, katedra = mównica,
  • biurowe – regał, biurko
  • koszarowe – prycza,
  • okrętowe – koja,
  • mieszkaniowe – bieliźniarka, krzesło, tapczan, meble kuchenne
  • hotelowe – łóżko, szafa
  • itp.
  • Materiał[ | edytuj kod]

    według materiału przeważającego w konstrukcji:

    Księstwo Warszawskie (fr. Duché de Varsovie, niem. Herzogtum Warschau) – istniejące w latach 1807–1815, formalnie niepodległe, jednak w rzeczywistości podporządkowane napoleońskiej Francji państwo, było namiastką państwa polskiego. Władcą suwerennym Księstwa był król Królestwa Saksonii, które wchodziło w skład Związku Reńskiego, będącego protektoratem pierwszego Cesarstwa Francuskiego.Krzesło – jednoosobowy mebel do siedzenia z oparciem, przeważnie o konstrukcji szkieletowej. Niektóre źródła do definicji krzesła dodają określenie "bez podłokietników", uważając ich zastosowanie za charakterystyczną cechę fotela. Inne źródła używają konsekwentnie formy "krzesło z podłokietnikami". Jest jednym z najstarszych sprzętów i najbardziej prestiżowym w branży meblarskiej. W swojej historii przechodził najwięcej zmian formalnych w XVII i XVIII w. Stąd np. krzesła w stylu Ludwika XIV, XV, XVI różnią się tak znacznie, a są od siebie nieodległe w czasie.
  • drewniane – takie , w których podstawę konstrukcyjną tworzą elementy wykonane z drewna lub materiałów drewnopochodnych
  • metalowe – podstawa konstrukcji to elementy metalowe
  • kamienne
  • z tworzyw sztucznych – pneumatyczne, skorupowe
  • kościane (kość słoniowa, wołowa, poroże)
  • ceramiczne
  • szklane
  • plastikowe
  • Sposób obróbki[ | edytuj kod]

  • stolarskie – typowe stolarskie, rzeźbione, toczone
  • gięte – typowe gięte, gięto-klejone, wyplatane ("koszykowe" z wikliny, "trzcinowe" z trzciny)
  • tapicerowane – powierzchnie użytkowe lub też wszystkie powierzchnie widoczne pokryte są materiałami obiciowymi na wyściółce, np. tkaniną, skórą czy skajem.
  • Sposób wykończenia powierzchni[ | edytuj kod]

  • z widocznym podłożem (z odkrytą strukturą,przezroczyste) – lakierowanie, woskowanie, politurowanie
  • z niewidocznym podłożem (z zakrytą strukturą,kryjące) – malowanie = polichromia, emaliowanie, laka
  • specjalne – laminowanie, lazurowanie, złocenie, marketeria, intarsja, inkrustacja, okleinowanie (fornir)
  • Konstrukcja[ | edytuj kod]

    Meble szkieletowe[ | edytuj kod]

    - stojakowe lub kratowe

    Koja – łóżko na jednostce pływającej w kajucie lub wspólnym pomieszczeniu (kubryk). W Marynarce Wojennej także łóżko marynarza na lądzie.Złocenie (pozłacanie) – pokrywanie powierzchni przedmiotu cienką warstwą złota. W przypadku podłoży metalicznych złocenie jest procesem elektrolitycznym lub chemicznym.
  • bezoskrzyniowa
  • oskrzyniowa
  • deskowa
  • krzyżakowa
  • kolumnowa
  • krzyżowa
  • kątowa
  • Meble skrzyniowe[ | edytuj kod]

    konstrukcja – stojakowa, wieńcowa lub oskrzyniowa
    w odmianach – deskowa, płycinowa (ramowo-płycinowa), płytowa

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Lazurowanie - sposób zdobienia powierzchni różnych materiałów polegający na nanoszeniu półprzezroczystych powłok malarskich na odpowiednio przygotowane podłoże.
    Skóra – surowiec wykorzystywany w przemyśle, pozyskiwany z powłoki ciała zwierząt dzikich i hodowlanych. Jest wykorzystywany m.in. do wyrobu odzieży, obuwia, galanterii, tapicerek samochodowych oraz okładek do książek. Ma również zastosowanie w technice.
    Wierzba purpurowa, w. czerwona, w. szpagatówka, wiklina (Salix purpurea) – gatunek krzewu należący do rodziny wierzbowatych. Występuje w Azji (w Mongolii), Afryce Północnej (Algeria, Maroko, Tunezja) i w całej niemal Europie. Pospolity na całym niżu Polski. Często uprawiany.
    Skaj (skay, derma, dermatoid, eko-skóra, skóra ekologiczna, sztuczna skóra) - materiał będący imitacją skóry naturalnej. Jest to tkanina poliestrowa pokryta warstwą plastyfikowanego polichlorku winylu. Powierzchnia tego materiału może mieć taką fakturę by przypominała np. skórę zwierzęcą. Skaj stosuje się w pokryciach tapicerskich, głównie ze względu na niższą cenę w porównaniu do prawdziwej skóry, również do wyrobu galanterii, ubrań, okładek książek. Skaj jest nieprzemakalny, co sprawia, że w niektórych zastosowaniach ma przewagę nad skórą naturalną, z drugiej strony zupełnie nie przepuszcza powietrza, co jest wadą np. w siedzeniach samochodowych (powodują silne pocenie).
    Intarsja (wł. intarsio - wykładzina) – technika zdobnicza polegająca na tworzeniu obrazu przez wykładanie powierzchni przedmiotów drewnianych (zwłaszcza mebli) innymi gatunkami drewna, czasem podbarwianymi, bejcowanymi lub podpalanymi. Wstawki umieszcza się w miejscu usuniętych fragmentów z powierzchni przedmiotu.
    Ambona (gr. szczyt, podwyższenie), kazalnica – w budownictwie sakralnym miejsce służące kapłanom do czytania tekstów liturgicznych, głoszenia kazań. Przybierała różne formy architektoniczne: od trybuny wspartej na kolumnach (V-VI wiek) do konstrukcji zawieszonej na ścianie lub filarze z wejściem po schodkach. Ten drugi, najczęściej zachowany typ, rozwinięty w XVI wieku, złożony jest z korpusu-mównicy z parapetem (pulpitem), zaplecka i baldachimu. Baldachim zdobi na podniebieniu zwykle gołębica, a wieńczy figura. Przykrycie pulpitu – w kolorze dnia, nadaje ambonie charakter miejsca liturgicznego. W poprzednich epokach ambona była często bogato zdobiona, a w czasach baroku przybierała wyszukane formy, np. łodzi. Wtedy też umieszczano nieraz w kościołach dwie ambony, służące do dysput . (w Polsce np. w Bazylice św. Stanisława Biskupa Męczennika w Lublinie).
    Polichromia – wielobarwna ozdoba malarska ścian, sufitów, podniebienia sklepień, rzeźb stosowana do dekoracji wewnętrznych i zewnętrznych. Polichromie wykonywano nie tylko na materiałach kamiennych i tynkach, ale także na drewnie, wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń w budownictwie sakralnym i świeckim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.