• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mazu Daoyi



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Xuzhou (chin.: 徐州; pinyin: Xúzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, nad Fei Huang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 336 626. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 8 775 334 mieszkańców. Ośrodek handlu, szkolnictwa wyższego, hutnictwa żelaza oraz przemysłu maszynowego, chemicznego, materiałów budowlanych, włókienniczego, odzieżowego i spożywczego. Miasto posiada własny port lotniczy.Guifeng Zongmi (圭峰宗密) (ur. 780, zm. 1 lutego 841) (kor. Kyebong Chongmil ( ); jap. Keihō Shumitsu ( ); wiet. Khuê Phong Tông Mật) – chiński mistrz chan ze szkoły heze i teoretyk chanu oraz piąty patriarcha szkoły huayan (華嚴). Jeden z najwybitniejszych buddystów okresu Tang.

    Mazu Daoyi (właściwie Jiangxi Daoyi; ur. 709, zm. 13 marca 788; chiń. 馬祖道一, pinyin Mǎzǔ Dàoyī; kor. 마조도일 Majo Toil; jap. Baso Dōitsu; wiet. Mã Tổ Đạo Nhất) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły hongzhou, jeden z najbardziej wpływowych i poważanych mistrzów w historii zenu.

    Magu Baoche (chiń.: 麻谷寶徹; pinyin: Mágŭ Băochè; ur. po 720) (kor.; jap. Mayoku Hōtetsu; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły hongzhou.Zongjing lu (chiń. 宗鏡錄 pinyin Zōngjìng lù; kor. 종경록 Chonggyǒngnon; jap. 宗鏡録 Shūgyōroku) – jedno z głównych dzieł mistrza chan Yongminga Yanshou (904-975), ukończone w 961 roku i będące ważnym źródłem do poznania historii wczesnego chanu. Praca ta była poświęcona zachowaniu starszej definicji chan z okresu dynastii Tang, jako całkowicie zgodnej z buddyjskimi świętymi tekstami i doktrynalnymi naukami chińskich szkol buddyjskich.

    Spis treści

  • 1 Życie
  • 1.1 Wczesne lata
  • 1.2 Wczesne lata w zakonie
  • 1.3 Opuszczenie Syczuanu – podróż na wschód
  • 1.4 Praktyka u mistrza chan Nanyuego Huairanga
  • 1.5 Początki nauczania – pobyt w Fujian i Jiangxi
  • 1.6 Hongzhou
  • 2 Uczniowie
  • 3 Nauki
  • 3.1 Nieprzywiązanie
  • 3.2 Zręczne środki
  • 3.3 Przykłady
  • 3.4 Podsumowanie
  • 3.5 Źródła
  • 4 Linie przekazu Dharmy
  • 5 Uwagi
  • 6 Przypisy
  • 7 Bibliografia
  • Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.

    Życie[]

    Wczesne lata[]

    Pochodził z powiatu Sifang w prefekturze Hanzhou, w prowincji Jiannan (obecnie jest to prowincja Syczuan), na północ od stolicy prowincji – Chengdu.

    Jego rodzinnym nazwiskiem było Ma (Koń) – później, gdy już jego status jednego z największych mistrzów chan stał się oczywisty, dodano do jego rodowego nazwiska słowo patriarcha – chiń. zu. Nie ma pewnych źródeł zawierających informacje o statusie jego rodziny, jednak na jego steli nagrobnej znajduje się informacja, iż w dzieciństwie studiował kanon konfucjański. Sugeruje to, że otrzymał klasyczne wykształcenie. To implikuje jego szlachetne pochodzenie.

    Danxia Tianran (丹霞天然; ur. 739, zm. 824; jap. Tanka Tennen, wietn. Đan Hà Thiên Nhiên) – chiński mistrz chan.Ehu Dayi (鵝湖大義; ur. 746, zm. 25 lutego 818) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza Mazu Daoyi.

    Z tej samej noty biograficznej dowiadujemy się, że już jako dziecko wyróżniał się od otoczenia zarówno wyglądem jak i zachowaniem. Nie bawił się z innymi dziećmi, nie grał w żadne gry. Stał imponująco jak góra i był spokojny jak zatamowana woda na głębokiej rzece. Wspomina się o jego szerokim i długim języku i znakach na stopach, co ma związek z 32 fizycznymi znakami Buddy. Dodawanie takich cech wybitnym mistrzom, wcale nie było takie wyjątkowe w hagiografii chan. Źródłem tego są jeszcze wcześniejsze świeckie biografie dynastyczne.

    John William Coltrane (ur. 23 września 1926 w Hamlet, Karolina Północna, zm. 17 lipca 1967 w Huntington, Long Island) – amerykański saksofonista i flecista jazzowy. Mąż pianistki Alice Coltrane.Nanchang (chin.: 南昌; pinyin: Nánchāng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Jiangxi, port nad rzeką Gan Jiang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 2 156 849. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 242 281 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego oraz przemysłu elektromaszynowego, chemicznego, papierniczego, porcelanowego, jutowego i spożywczego.

    Jako nastolatek wstąpił do klasztoru w Zizhong w swojej rodzinnej prowincji i otrzymał imię Daoyi. Biografia ze steli sugeruje także jego powody wstąpienia do zakonu buddyjskiego. Jeszcze jako młodzieniec zaczął uważać dziewięć [starożytnych] szkół myśli i sześć [konfucjańskich] klasycznych dzieł za niedostateczne. Będąc, ostatecznie, [zwykłymi] narzędziami rządzenia światem, jak mogły być środkami, które pomagają przekroczyć świat? Jedynie właściwe przebudzenie [buddyjskich] metod wyzwolenia jest miejscem umysłu tych, którzy posiedli najwyższą mądrość.

    Jinhua Juzhi (金华俱胝; IX w.) (kor. Kŭmhwa Kuji ( ); jap. Kinka Kuchi ( ); wiet. Kim Hoa Câu Chi) – chiński mistrz chan ze szkoły hongzhou.Dao (tao) – podstawowe pojęcie filozofii chińskiej, kluczowe dla taoizmu, ale używane również przez inne kierunki, m.in. konfucjanizm. W zależności od autora i szkoły terminowi Dao przypisywane są bardzo różne znaczenia, od „uniwersalnej zasady kierującej wszechświatem” po „metodę postępowania [danej osoby]”.

    Wczesne lata w zakonie[]

    Pierwszym buddyjskim nauczycielem Mazu był wielebny Tang Chuji (684–734). Jego linia przekazu Dharmy wyglądała następująco:

    1. Bodhidharma (zm. 543?)
    2. Huike (487594)
    3. Sengcan (zm. 606)
    4. Daoxin (579651)
    5. Hongren (601674)
    6. Zizhou Zhishen (609702) znajduje się na liście 10 największych uczniów Piątego Patriarchy.
    7. Tang Chuji (684734)
    8. Jingzhong Wuxiang (684762) koreański mistrz chan, kor. Kim Musang.

    Tang był znaną postacią w lokalnych syczuańskich kręgach chan. Ta syczuańska szkoła chan najbardziej znana jest pod nazwą baotang. Czyli Mazu od samego początku był związany ze zrewoltowanymi osobistościami wczesnego ruchu chan. Wiadomo, że został pełnym mnichem (skt bhiku) w 728 r. czyli w wieku 20 lat, co było zgodne z regułami Winaji. Jednak nie wiadomo, gdzie jego ordynacja się odbyła; według biografii Mazu zamieszczonej w Song gaoseng zhuan ceremonia odbyła się w Yuzhou (obecnie w powiecie Ba w prow. Syczuan), podczas gdy według biografii ze steli - w Baxi (obecnie w powiecie Minyang w prow. Syczuan). Ceremonię przeprowadził nauczyciel Winaji czyli lushi Yuan.

    Shannan lub Lhoka (tyb. ལྷོ་ཁ་ས་ཁུལ་, Wylie lho-kha sa-khul, ZWPY Lhoka Sakü; chin. upr. 山南地区, chin. trad. 山南地區, pinyin Shānnán Dìqū) – prefektura w Chinach, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym. Siedzibą prefektury jest powiat Nêdong. W 1999 roku liczyła 316 010 mieszkańców.Vô Ngôn Thông (chiń.: 無言通; pinyin: Wúyán Tōng; ur. 759?, zm. 826) – chiński, a następnie wietnamski mistrz chan (thiền), założyciel linii przekazu (szkoły) "vô ngôn thông."

    Następnie Ma był uczniem znakomitego mistrza chan, Koreańczyka Kima Musanga, który przybył do Chang’anu z Korei w 728 r. i stał się liderem ruchu chan w Syczuanie. Prowadził oficjalny klasztor Jingzhong, w którym także regularnie wyświęcano mnichów.

    Opuszczenie Syczuanu – podróż na wschód[]

    Niedługo po przyjęciu ślubowań mnisich Mazu, najprawdopodobniej ok. 735 r., opuścił Syczuan. Przekroczył właśnie 25 r. życia i najwyraźniej myślał o swojej karierze mnisiej. W Syczuanie było wiele klasztorów, ale jednak były to peryferie imperium chińskiego. Wielu wybitnych mnichów z Syczuanu przenosiło się do innych regionów Chin. Po prostu szansa znalezienia wybitnego nauczyciela była dużo większa w innych rejonach kraju. W pewien sposób sytuacja mnichów chan z Syczuanu była podobna do sytuacji mnichów chan z Korei, którzy w poszukiwaniu wielkich mistrzów chan przybywali do imperium. Prawdopodobnie towarzyszem jego podróży był także uczeń mistrza Chuji – Nanyue Chengyuan (712802), bowiem obaj znaleźli się w tym samym czasie w Jingzhou we wschodnim rejonie Shannan (w dzisiejszej prowincji Hubei). Zongmi w swojej biografii mistrza Mazu napisał, że przebywał on przez jakiś czas w odludnym miejscu na górze Mingyue w Jingnan (inna nazwa Jingzhou).

    Dingzhou (chiń.: 定州; pinyin: Dìngzhōu) – miasto na prawach w powiatu we wschodnich Chinach, w prowincji Hebei, w prefekturze miejskiej Baoding. W 2000 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 107 903. Do 1986 roku funkcjonowało jako powiat Dingxian (定县).Jinzhou (chin.: 锦州; pinyin: Jǐnzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Liaoning, na wybrzeżu Zatoki Liaotuńskiej. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 588 094. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 054 371 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego oraz przemysłu maszynowego, chemicznego i elektrotechnicznego; w mieście znajdują się cztery rafinerie ropy naftowej.
    Mistrz chan Mazu Daoyi

    Praktyka u mistrza chan ]

    Tekst Quana ze steli sugeruje, że Mazu już wcześniej słyszał o mistrzu Huairangu (677744), rezydującym na górze Nanyue w Hunanie. Najpewniej nie jest to jednak prawda, gdyż w okresie syczuańskim Mazu, Nanyue Huairang był jeszcze bardzo mało znanym mistrzem chan, na dodatek przebywającym bardzo daleko od Syczuanu. Bardziej prawdopodobne wydaje się to, że Mazu usłyszał o mistrzu po przybyciu do Jingzhou, gdzie Huairang lokalnie był bardziej znany. Za swojego życia Huairang nigdy nie zyskał wielkiej sławy; tak naprawdę był bardzo mało znanym mnichem chan. Najwcześniejsza wersja Liuzu dashi fabao tanjing (czyli biografia Szóstego Patriarchy Huinenga), w ogóle go nie wymienia wśród uczniów Huinenga. Stał się sławny jako nauczyciel Mazu i jakby pośrednik pomiędzy Huinengiem a Mazu.

    Suizhou (chin.: 随州; pinyin: Suízhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, w prowincji Hubei. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 353 705. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 568 532 mieszkańców.Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.

    Po opuszczeniu góry Mingyue (ok. 738 r.) Mazu udał się na pielgrzymkę, podczas której odwiedzał klasztory. W czasie odwiedzin klasztoru na górze Nanyue, Mazu spotkał mistrza Huairanga i został jego uczniem. Według Chuangdeng lu Huairang zobaczył Mazu siedzącego w medytacji w klasztorze Chuanfa i spytał go Dlaczego siedzisz w medytacji? Ponieważ chcę stać się Buddą.

    Po tych słowach Huairang wziął cegłę i zaczął ją polerować o kamień przed jego pustelnią. Zaskoczony Mazu spytał

    Siunjata (pāli. suññata; sanskr. śūnyatā; शून्यता - pustka, pustość, niesubstancjonalność; chiń. 空 kōng, kongxing 空性; kor. kong 공, kongsǒng; jap. kū, kūshō; wiet. không, không tính; tyb. stong pa nyid) – pojęcie występujące we wszystkich odłamach buddyzmu. Jest kluczowym pojęciem dla zrozumienia mahajany. Zgodnie z jej doktryną wszystkie rzeczy, czyli dharmy, są przejawieniami pozbawionymi realnego istnienia czy definitywnego nieistnienia. Szkoły buddyzmu wczesnego, na ogół przyjmowały istnienie dharm, takimi jakimi wydają się przejawiać, choć zakładały brak tożsamości "ja". Niniejszy artykuł został napisany w całości z punktu widzenia buddyzmu mahajany.Youmin si (Klasztor Błogosławiący Ludzi; chiń. 佑民寺, pinyin Yòumín sì) – klasztor szkoły chan tradycji linji w Nanchang (江西) (były Zhongling) w prowincji Jiangxi (南昌). Miejsce powstania szkoły "hongzhou" mistrza Mazu Daoyi.
    Dlaczego polerujesz tę cegłę? Poleruję ją na lustro. Ale jak polerując cegłę można zrobić lustro?! Jeśli ja nie mogę zrobić lustra polerując cegłę, to jak ty możesz stać się Buddą przez siedzenie w medytacji? Zatem cóż powinienem robić? Kiedy wóz ciągnięty przez wołu zatrzymuje się, to uderzasz wóz czy wołu?

    Mazu nie potrafił nic powiedzieć. Więc Huairang kontynuował

    Apokryf (gr. ἀπόκρυφος, ápókryphos – ukryty, tajemny) – określenie używane obecnie głównie w kontekście ksiąg o zabarwieniu religijnym z okresu przełomu naszej ery, które Kościół katolicki uważa za nienatchnione, w szczególności to księgi niewchodzące w skład Biblii.Lifan (chiń. trad.: 力帆; pinyin: Lìfān) – chińskie przedsiębiorstwo motoryzacyjne zajmujące się produkcją motocykli, samochodów osobowych i ciężarowych, autobusów oraz silników. Przedsiębiorstwo założone zostało w 1992 roku, a jego siedziba znajduje się w mieście Chongqing.
    Czy praktykujesz siedzenie w medytacji czy praktykujesz siedzieć jak Budda? Jeśli chodzi o siedzenie w medytacji, to medytacja nie jest ani siedzeniem ani leżeniem. Jeśli chodzi o siedzieć jak Budda, to Budda nie był przywiązany do formy. W tej nietrwałej dharmie nie powinno się ani chwytać, ani odrzucać. Jeśli starasz się siedzieć jak Budda, to właśnie zabijasz Buddę. Jeśli jesteś przywiązany do formy siedzenia, to wtedy nie przeniknąłeś istoty.

    Po tych słowach Mazu czuł się jakby spróbował ghee. Pokłonił się i spytał

    Ezhou (chin.: 鄂州; pinyin: Èzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, w prowincji Hubei, nad rzeką Jangcy. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 201 683. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 1 043 815 mieszkańców.Wenzhou (chin.: 温州; pinyin: Wēnzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Zhejiang, nad Morzem Wschodniochińskim. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 885 362. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 7 216 249 mieszkańców. Port handlowy i rybacki oraz duży ośrodek przemysłu skórzano-obuwniczego, elektrotechnicznego, poligraficznego, odzieżowego, szklarskiego, metalowego, tytoniowego i spożywczego; siedziba Chińskiego Instytutu Przemysłu Lekkiego.
    Jak czyjś umysł może stać się takim, że będzie zgodny z bezkształtnym samādhi? Twoje studia nauk o podstawie umysłu są jak zasianie nasiona. Moja nauka o istocie Dharmy jest jak błogosławieństwo nieba. Ponieważ masz tę okazję [spotkania z nauczycielem], uświadomisz sobie Drogę.

    Mazu znów spytał Ta Droga nie ma cech formy, jak więc może być uświadomiona? Oko Dharmy z podstawy umysłu może uświadomić sobie Drogę. Tak samo jest z bezkształtnym samādhi. Czy jest to wciąż podległe stawaniu się i zanikaniu? Jeśli postrzegasz Drogę przez takie pojęcia jak stawanie się i zanikanie, gromadzenie i rozpraszanie, to wtedy nie jesteś naprawdę na Drodze. Posłuchaj mojego wiersza Podstawa umysłu zawiera różne nasiona, Z deszczem w kiełki się one rozwiną. Kwiat samādhi jest bezkształtny, Jakże więc może podlegać stawaniu się czy zanikaniu?

    Wiersz ten symbolizuje przekaz Dharmy Buddy lub też oświecenia Buddy od Huairanga do Mazu. Jaką rangę nadali późniejsi historycy chan temu wydarzeniu świadczy fakt, że Mazu jest jedynym mnichem po Huinengu, któremu przy przekazie towarzyszył wiersz. Sugerowało to wcześniejszą, ortodoksyjną, patriarchalną formę przekazu, która istniała właśnie do Huinenga.

    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.Yaoshan Weiyan (藥山惟儼; ur. 745, zm. 828); kor. Yaksan Yuǒm; jap. Yakusan Igen; wiet. Dược Sơn Duy Nghiễm) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Shitou Xiqiana.

    Ponieważ wiadomo, że Mazu odszedł od Huairanga jeszcze przed jego śmiercią w roku 744, to relatywnie spędził na Nanyue krótki okres, najpewniej od 736 do 740 r. lub nawet krócej.

    Początki nauczania – pobyt w ]

    Po odejściu od mistrza Huairanga Mazu podróżował na wschód. W końcu zatrzymał się na górze Fojiyan (Ślad Buddy) w Jianyang (dzisiaj jest to północna część prowincji Fujian, blisko granicy z Jiangxi), wówczas część wschodniego Jiangnanu. Przekroczył 30 r. życia. Wtedy pojawili się u niego pierwsi uczniowie. Znane są nazwiska czterech z jego uczniów z Fojiyan. Byli to wspomniani powyżej Ziyu Datong i Ganquan Zhixian (bd) oraz Tianmu Mingjue (zm. 831?) i Dazhu Huihai.

    Dazhu Huihai (zm. po 788)(大珠慧海; kor.; jap. Daishū Ekai; wiet. Ðại Châu Huệ Hải; pol. Ocean Mądrości, zwany również Wielką Perłą) – mistrz chan z okresu dynastii Tang, uczeń Mazu Daoyi.Songshan Puji (嵩山普寂; ur. 651, zm. 739) – chiński mistrz chan Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), uczeń Yuquana Shenxiu.

    W 742 lub w 743 r. Mazu opuścił Fujian i udał się na zachód do Jiangxi. Początkowo zatrzymał się na górze Xili w Fuzhou (w zachodniej części powiatu Linchuan), a później przeniósł się bardziej na południe na górę Gonggong w Qianzhou. W Linchuan przebywał prawdopodobnie od 743 do co najmniej 750 r. i towarzyszył ma tam Ziyu Datong. Potem doszli jeszcze Chao’an (bd) i ok. 15-letni Xitang Zhizang (735914) oraz wielu innych uczniów.

    Yongming Yanshou (永明延壽; ur. 904, zm. 26 grudnia 975; kor. Yǒngmyǒng Yǒnsu; jap. Yōmyō Enju; wiet. Vĩnh Minh Diên Thọ) – chiński mistrz chan szkoły fayan, uczeń mistrza chan Tiantaia Deshao.Pangyun Jushi (Laik Pang; chiń.: 龐蘊居士; pinyin: Pángyùn Jūshì; ur. 740, zm. 808) (kor.; jap. Hōkoji; wiet.) – chiński świecki wyznawca (laik) chanu.

    Góra Gonggong położona jest w południowej części prow. Jiangxi w rejonie Nankangu. Mazu pozostał tu przez ponad dziesięć lat. Przez ten czas stopniowo doszedł do pozycji jednego z wiodących mistrzów tego regionu. Liczba jego uczniów wzrastała nieustannie i byli wśród nich: Baizhang Huaihai (720814), Yanguan Qi’an (752841), Ezhou Wudeng (749830) i Funiu Zizai (741841).

    Xingshan Weikuan (興善惟寬; ur. 755, zm. 817) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Mazu Daoyi.Zhaozhou Congshen (趙州從諗) (ur. 778, zm. 897) (kor. Choju Chongsim (조주종심); jap. Jōshū Jūshin (趙州従シン); wiet. Triệu Châu Tòng Thẩm) – jeden z najbardziej znanych mistrzów zen (właściwie chan) w starożytnych Chinach. Znany z błyskotliwych debat słownych (wenda), za pomocą których pokazywał swoim uczniom zen.

    Wtedy też Mazu nawiązał kontakty z wysoko postawionymi urzędnikami rządowymi. Poparcie jakiego mu udzielono pomagało mu w prowadzeniu coraz bardziej powiększającej się kongregacji mnisiej w jego klasztorze. Ustanowienie przez Mazu pewnych zasad, czyli z jednej strony osobistych relacji pomiędzy Mazu i jego uczniami a z drugiej – pomiędzy nim a lokalnymi intelektualistami i władzami, pozwoliło mu na stworzenie pewnego stałego szkieletu instytucjonalnego wsparcia, które w ciągu następnych dziesięcioleci pozwoliło szkole hongzhou na rozkwit i dalszą ekspansję. Pierwszym takim świeckim patronem stał się miejscowy prefekt Peixu (719793), który zresztą został uczniem Mazu w 766 r.

    Kamienny Las (chin.: 云南石林; pinyin: Yúnnán Shílín) - grupa ostańców skalnych w prowincji Junnan, w południowo-zachodnich Chinach, na Wyżynie Junnan-Kuejczou, ok. 85 km od miasta Kunming. Uważany za najlepszy na Ziemi przykład form krasu kopiastego. Kamienne formacje wyglądem przypominają zwierzęta, grzyby, drzewa oraz inne rośliny. Niektóre z nich tworzą naturalne mosty i łuki. Występują liczne iglice skalne i mogoty, osiągające wysokość do 50 m. Kamienny Las zajmuje obszar około 5 km².Luoyang (chin. upr.: 洛阳; chin. trad.: 洛陽; pinyin: Luòyáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Henan, nad rzeką Luo He (dopływ Huang He). W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 391 054. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 156 510 mieszkańców. Ośrodek regionu sadowniczego i rzemiosła artystycznego; rowinięty przemysł środków transportu, maszynowy, bawełniany, spożywczy i gumowy; w mieście funkcjonują szkoły wyższe.
    Mistrz chan Mazu Daoyi i Pangyun - mal. Muqi (1232)

    Hongzhou[]

    Mazu opuścił górę Gonggong prawdopodobnie ok. 770 r. Stela nagrobna informuje, że został zaproszony przez cywilnego gubernatora w Hongzhou Lu Sigonga (711781). Nie jest jasne, czy Mazu był już wtedy w Hongzhou, czy opuścił Gonggong dopiero po zaproszeniu.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Miles Dewey Davis III (ur. 26 maja 1926 w Alton, zm. 28 września 1991 w Santa Monica) – amerykański trębacz, lider grup jazzowych i kompozytor, uznawany za jednego z najbardziej znaczących i innowacyjnych muzyków XX wieku. Słynął z ospałego, melodycznego stylu i lakonicznej, czasem konfrontacyjnej osobowości. Był symbolem potencjału komercyjnego muzyki jazzowej.

    Część uczniów przeniosła się razem z mistrzem; był wśród nich Baizhang Huaihai. Część natomiast pozostała w starym klasztorze. Mazu przekazał prowadzenie wspólnoty Xitangowi Zizangowi, który stał się jego głównym uczniem.

    Mazu został opatem klasztoru Kaiyuan, który należał do sieci klasztorów sponsorowanych przez państwo. Znajdował się w stolicy prefektury Hongzhou, blisko granicy pomiędzy powiatami Nanchang i Xinjian. Był to jeden z głównych klasztorów w tym rejonie; jako oficjalny kompleks miał najpewniej wsparcie miejscowego rządu. Prawopododobnie mistrz otrzymał to stanowisko także przy pomocy władz. Jakim cieszył się poparciem świadczy sprawa zanotowana w jego biografii Song gaoseng zhuan. Mniej więcej w tym czasie ukazał się edykt cesarski, nakazujący wszystkim mnichom natychmiastowy powrót do klasztorów, gdzie byli zarejestrowani. Nie wiadomo gdzie był zarejestrowany Mazu, ale na pewno nie był to Kaiyuan si (chiń. si oznacza klasztor). Następca Lu Sigonga, nowy cywilny gubernator Jiangxi - Baofang (723790) pomógł mistrzowi obejść rozkaz i pozostać w Kaiyuan.

    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Guizong Zhichang (chiń. 归宗智常, IX w.) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, jeden z głównych uczniów mistrza Mazu Daoyi.

    Mazu rezydował w klasztorze ponad 20 lat. W miarę jak jego sława rosła, przyciągał coraz większą liczbę uczniów, nie tylko z południa, ale z całego imperium. Byli wśród tak wybitni mnisi jak Nanquan Puyuan (748835), Fenzhou Wuye (761823), Guizong Zhichang (bd), Xingshan Weikuan (755817), Zhangjing Huaihui (756815), Danxia Tianran (739824), Dongsi Ruhui (744823), Tianhuang Daowu (748807) i Furong Taiyu (747826).

    Jingzhou (chin.: 荆州; pinyin: Jīngzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, w prowincji Hubei. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 180 048. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 421 042 mieszkańców.Guannan Daochang (chiń.: 關南道常; pinyin: Guānnán Dăocháng; bd) (kor.; jap. Kannan Dōjō; wiet.) – chiński mistrz chan z południowej szkoły chan.

    W 788 r. – w roku swojej śmierci – Mazu miał 79 lat. Był mnichem od lat sześćdziesięciu, a nauczycielem chan od lat czterdziestu. Jego życie było pasemem sukcesów. Był przywódcą dużej i nieustannie rozwijającej się mnisiej społeczności. Jego efektywny styl nauczania przysporzył mu wielu uczniów i przyniósł mu sławę. Był ważną i szanowaną religijną postacią rejonu, a w skali całego imperium był wiodącym mistrzem chan.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.(Tae)Nanghye Muyŏm (무염/無染) (ur. 799, zm. 888) – koreański mistrz sŏn, założyciel jednej z dziewięciu górskich szkół sŏn.

    Na miesiąc przed śmiercią Mazu udał się na górę Shimen w Jianchang (północno-zachodni róg prefektury Hongzhou). Na tej górze odpoczywał po trudach nauczania. Po jego śmierci, to miejsce stało się centrum religijnym szkoły hongzhou. Najpewniej nawiązał wtedy bliskie stosunki ze wspólnotą klasztoru Letan na tej górze. Było to z pewnością spokojniejsze miejsce od ruchliwego, miejskiego Kaiyuan.

    Wenda (chiń. wèndá 問答 – dosłownie pytanie-odpowiedź) (kor. mundap ( ); jap. mondō ( ); (wiet. vấn đáp) – chiński termin związany z buddyzmem chan; dialog, rozmowa, seria pytań i odpowiedzi w duchu chan/zen. Używana przez mistrzów zen do badania stopnia rozwoju duchowego praktykującego chan/zen. Nie chodzi przy tym o wykazanie się teorią buddyzmu, lecz o spontaniczne odpowiedzi ukazujące wgląd w naturę Buddy.Yanyang Shanxin, także Yanyang Shanzhao (chiń. trad.: 嚴陽善信; pinyin: Yányáng Shànxìn; ur. ?, zm. ?) – chiński mistrz chan z linii przekazu mistrza Zhaozhou Congshena.

    Napis na steli informuje, że w pewnym momencie podczas wędrówki na górę Shimen Mazu powiedział Kiedy nadejdzie następny miesiąc, powrócę tu. Zapamiętajcie to. Shimen miało się stać miejscem, gdzie chciał spocząć po śmierci. Wszystkie wczesne źródła stwierdzają, że ogłosił swoją śmierć w następnym miesiącu spokojnie, powściągliwie i z wielką godnością.

    Suzhou (chin. trad.: 蘇州; chin. upr.: 苏州; pinyin: Sūzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, port nad Wielkim Kanałem, w delcie Jangcy, w pobliżu jeziora Tai Hu. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 5 349 090. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 8 095 432 mieszkańców. Tradycyjny ośrodek handlowy, rzemieślniczy (wyroby z nefrytu, słynne hafty), kulturalny. Rozwinięte hutnictwo żelaza oraz przemysł maszynowy, chemiczny, włókienniczy, spożywczy i wysokich technologii. W mieście funkcjonuje kilka szkół wyższych.Luzhou (chin. upr. 泸州, chin. trad. 瀘州, pinyin Lúzhōu) – miasto w środkowych Chinach, w prowincji Syczuan, duży port nad Jangcy. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 292 765. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 641 439 mieszkańców. Ośrodek wydobycia rud żelaza oraz przemysłu hutniczego, maszynowego, drzewnego i spożywczego.

    Podczas jego ostatnich dni, gdy był już chory, nieustannie przebywał koło niego następny cywilny gubernator prowincji Li Jian (bd), także jego oddany uczeń. Mistrz udzielał mu także ostatnich nauk.

    Mazu zmarł pierwszego dnia drugiego miesiąca czwartego roku ery Zhenyuan, czyli 13 marca 788 r. W ostatnim dniu swojego życia mistrz wykąpał się, następnie usiadł w pozie medytacyjnej ze skrzyżowanymi nogami i wszedł w wygaśnięcie czyli nirwanę.

    Mimo tego, nie wiadomo gdzie zmarł Mazu. W dopisku do wydania Chuandeng lu z okresu Song, stwierdza się, że zmarł w swoim głównym klasztorze Kaiyuan i następnie został przeniesiony na górę Shimen i tam skremowany. Jest także możliwe, że Mazu nie powrócił już z Shimen do Kaiyuan i zmarł na tej górze. Z kolei ceremonia pogrzebowa była zaaranżowana na naprawdę dużą skalę, w obecności gubernatora i notabli oraz większości uczniów mistrza, iż można zakładać, że odbyła się ona raczej w stolicy prowincji a nie w odległym górskim klasztorze. Jego ceremonię pogrzebową można było porównać jedynie do dwóch ceremonii buddyjskich w historii Chin: pogrzebu Shandao (613681) i Songshana Puji (651739).

    Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.Huzhou (chin.: 湖州; pinyin: Húzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Zhejiang, na południe od jeziora Tai Hu. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 154 477. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 550 687 mieszkańców. Ośrodek handlu oraz przemysłu jedwabnego, maszynowego i spożywczego.

    W klasztorze Letan uczniowie wybudowali pagodę upamiętniającą mistrza; została ona ukończona w 791 r. i otrzymała nazwę Da Zhuangyan (Wielka Ozdoba). Inskrypcję napisał Quan Deyu. Cesarz Xianzong w czasie ery Yuanhe (806820) uhonorował mistrza Mazu tytułem Daji Chanshi - Mistrz chan Wielkiego Spokoju.

    Podczas wielkich prześladowań buddyzmu za cesarza Huichanga w latach 841845 klasztor i pagoda zostały zniszczone. Następny cesarz Xuanzong (pan. 846859), nakazał aktualnemu gubernatorowi prow. Jiangxi – Peixiu (787?–860) odbudować klasztor i pagodę.

    Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. tam-ma-địa) — w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.Bezbramna brama (chiń. 無門關 Wumenguan; pol. Bezbramna brama, bezbramne przejście; kor. Mumun kwan;; jap. Mumonkan; wietn. Vô môn quan) – jeden z najważniejszych zbiorów gong’anów stworzony przez mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260) w 1229 r.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    (Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).
    Fuxi, znany też jako Taihao (太皞, dosł. Wielki Blask) – w mitologii chińskiej pierwszy z legendarnych Trzech Czcigodnych, pierwszych władców Chin. Według traktatu Huainanzi jest bogiem Wschodu i planety Jowisz.
    Changzhou (chin.: 常州; pinyin: Chángzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, port nad Wielkim Kanałem, na południowym brzegu Jangcy. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 000 831. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 397 108 mieszkańców. Ośrodek przemysłu bawełnianego, maszynowego i spożywczego.
    Linji Yixuan (chiń. 臨濟義玄, pinyin: Línjì Yìxuán, Wade-Giles Lin-chi I-hsüan; ur. ? – zm. 866) (kor. Imje Ŭihyǒn (임제의현 ) | jap. Rinzai Gigen (リンザイギゲン) | wiet. Lâm Tế Nghĩa Huyền) – założyciel szkoły linji buddyzmu chan, z której wywodzi się m.in. jedna z największych szkół japońskich zen – rinzai.
    Zhongyi Hong’en (chiń.: 中邑洪恩; pinyin: Zhōngyì Hóng’ēn; bd) (kor.; jap. Chūyū Kōon; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły hongzhou.
    Wuzhou (chin.: 梧州; pinyin: Wúzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w regionie autonomicznym Kuangsi, port nad rzeką Xi Jiang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 271 835. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 799 452 mieszkańców. Ośrodek przemysłu chemicznego, drzewnego, spożywczego, stoczniowego i nowoczesnych technologii. Miasto posiada własny port lotniczy.
    Yangzhou (chin.: 扬州; pinyin: Yángzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, nad Wielkim Kanałem. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 541 986. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 473 924 mieszkańców. Ośrodek handlu i usług, szkolnictwa wyższego, turystyki oraz przemysłu elektronicznego, elektrotechnicznego, precyzyjnego, chemicznego, włókienniczego i odzieżowego; ponadto wyrób instrumentów muzycznych, rzemiosło artystyczne i słynne herbaciarnie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.18 sek.