• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Materiał miotający

    Przeczytaj także...
    Prędkość początkowa - umowna prędkość ruchu postępowego pocisku w momencie jego wylotu z przewodu lufy. Z uwagi na to, że lufa w tym momencie może się również poruszać (siła odrzutu), prędkość wylotowa mierzona jest względem lufy. Wartość prędkości wylotowej jest jedną z podstawowych charakterystyk balistycznych broni palnej, jej wartość jest o ok. 1-2% większa od rzeczywistej prędkości jaką pocisk osiąga w chwili wylotu z lufy tzw. prędkości wylotowej pocisku. Obliczanie prędkości wylotowej należy do głównego zadania balistyki wewnętrznej. Wyznacza się ją mierząc średnią prędkość pocisku na torze lotu poza strefą powylotowego oddziaływania gazów, a następnie ekstrapolując tę wartość metodami balistyki zewnętrznej do wylotu lufy. Waha się w szerokich granicach we współczesnej broni palnej. Dla pistoletów i rewolwerów wynosi ona 200-400 m/s, a dla karabinów i karabinków 800-1000 m/s oraz dla armat przeciwpancernych do ok. 1800 m/s.Materiał wybuchowy – pojedynczy związek chemiczny lub mieszanina kilku związków chemicznych, która jest zdolna w odpowiednich warunkach do gwałtownej reakcji chemicznej o charakterze egzotermicznym, której towarzyszy wydzielenie wielkiej ilości produktów gazowych w postaci wybuchu (detonacji lub deflagracji).
    Lont wolnopalny lub lont prochowy – wolnopalny środek inicjujący, rodzaj lontu, służący do powodowania wybuchu spłonek pobudzających, a tym samym ładunków materiału wybuchowego. Składa się z rdzenia z czarnego prochu dymnego, nici kierunkowej oraz wielowarstwowego oplotu zewnętrznego pokrytego masą izolacyjną. Specyficznym typem lontu prochowego jest lont Visco.

    Materiał miotający – ładunek materiału wybuchowego, służący jako źródło energii do nadawania prędkości początkowej pociskom broni palnej.

    Broń palna – broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.Pocisk – ciało wystrzeliwane z broni miotającej. Pociski są zwykle aerodynamiczne, wydłużone, a w przekroju okrągłe, wykonane z twardych i gęstych materiałów, najczęściej metali. Przed wynalezieniem lufy gwintowanej nadającej pociskowi ruch obrotowy miały one kształt sferyczny i nazywano je kulami.

    Najczęściej ma formę ładunku prochowego i wykorzystywany jest również do wyrobu opóźniaczy pirotechnicznych, podsypek prochowych, lontów prochowych. Jedną z form przemiany wybuchowej tego materiału jest spalanie wybuchowe zwane deflagracją, które jest wywołane działaniem środka inicjującego w postaci np. spłonki zapalającej. Materiał miotający dzięki posiadaniu wysokiej gęstości oraz jednolitości i zawartości struktur ziarna prochowego spala się równoległymi warstwami na całej powierzchni z jednolitą szybkością pozwalając programować przebieg wystrzału. Jest zaliczany do materiałów wybuchowych średnioenergetycznych. Jego ciepło spalania wynosi 2,5–5,5 MJ/kg. Różne odmiany prochów nitrocelulozowych i nitroglicerynowych należą do najczęściej stosowanych materiałów miotających.

    Bibliografia[]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 134. ISBN 83-86028-01-7.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.