• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Masaharta

    Przeczytaj także...
    Gaston Camille Charles Maspero (ur. 23 czerwca 1846 w Paryżu, zm. 30 czerwca 1916 tamże) – francuski egiptolog, archeolog, od 1869 wykładowca École pratique des hautes études, od 1873 profesor Collège de France. Deir el-Bahari, Dajr al-Bahri (arab. دير البحري, nazwa w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Klasztor Północny”) – obecnie jest to stanowisko archeologiczne w Górnym Egipcie leżące na zachodnim brzegu Nilu naprzeciw Karnaku w wielkim zakolu skalnym utworzonym przez urwisko płaskowyżu Pustyni Libijskiej. Na południe wznosi się najświętsza z tebańskich gór - Góra Północna. Jest to szczególnie gorące i suche miejsce.
    Dżedchonsuiufanch - Boski Ojciec Pierwszy Prorok Amona-Re Wieczny Chonsu przemawia i on żyje - wielki kapłan Amona. Syn Pinodżema I i Isetemachbit I. Objął tron pontyfikalny w Tebach po śmierci brata Masaharty w niezwykle trudnym okresie niepokojów, zamieszek i wojny domowej, wyznaczony na to stanowisko przez swego ojca. Być może zginął w czasie działań wojennych, na co może wskazywać niespełna dwuletni okres jego rządów. Władzę kapłańską przejął po jego śmierci, jego przyrodni brat Mencheperre, syn Pinodżema I i Duathathor Henuttaui II.



    Masaharta lub Masaharti - Boski Ojciec Pierwszy Prorok Amona-Re, boski w królowaniu wielki wódz armii, należący do Górnego i Dolnego Egiptu Masaharta - wielki kapłan Amona. Syn Pinodżema I i Isetemachbit I. Małżonką jego została Tajuheret, ze związku z którą narodziła się ich córka Isetemachbit II. Godność wielkiego kapłana Amona w Tebach objął po koronacji swego ojca, który objął władzę jako król Górnego i Dolnego Egiptu. Odtąd Pinodżem I prawdopodobnie ograniczył swoją działalność jedynie do udziału i celebrowania wielkich świąt i uroczystości państwowych i religijnych, sprawując funkcję zwierzchnika i protektora. Masaharta znany jest z dokonania restauracji i ponownego pochówku m.in. mumii królowej Sitkamose i Amenhotepa I. Po jego śmierci w Tebach wybuchły gwałtowne zamieszki, dla położenia kresu których, Pinodżem I mianował na stanowisko wielkiego kapłana swego młodszego syna - Dżedchonsuiufancha.

    Smendes gr. - Nesbanebdżed egip. - władca starożytnego Egiptu, być może wezyr północy lub namiestnik Dolnego Egiptu, założyciel XXI dynastii, następca Ramzesa XI. Po śmierci Ramzesa XI przeniósł stolicę z Pi-Ramzes do Tanis.Skrytka-grobowiec, znajdujący się na południe od świątyni Hatszepsut w dolinie Deir el-Bahari, w Tebach Zachodnich. Pierwotnie głęboki skalny grobowiec wykuty dla królowej Inhapi, jednej z małżonek królewskich z czasów XVII dynastii. Grobowiec urządzony w czasach XXI dynastii przez kapłanów pod przewodnictwem Pinodżema II (później również tam pochowanego).

    Mumię Masaharty odnaleziono w skrytce DB-320 w Deir el-Bahari. Została odwinięta z bandaży 30 czerwca 1886 roku przez Gastona Maspero. Według jego opisu, zamieszczonego w "Catalogue General des Antiquites Egyptiennes du Museé du Caire" z roku 1912, Masaharta był mocno zbudowanym, tęgim mężczyzną. Cała mumia pokryta była cienką warstwą czerwonej ochry. W okolicach wąsów i brody widniały resztki siwego owłosienia. Włosy na głowie - również siwego koloru - sklejone były w znacznej części przez żywiczne substancje, użyte podczas mumifikacji. Policzki nadmiernie wypchane, sprawiały wrażenie nienaturalnie wydętych. Ręce arcykapłana umieszczono wzdłuż tułowia, zbliżając je do siebie w okolicy podbrzusza. Skóra sprawiała wrażenie miękkiej i delikatnej. Na klatce piersiowej widniały wzory odciśniętych naszyjników i pektorałów, skradzionych podczas rabunków w starożytności. Wszystkie palce rąk i nóg nosiły ślady podwiązywania paznokci podczas procesu mumifikacji. Na środkowym palcu prawej ręki znajdowała się złota tuleja, pokrywająca niemal cały palec.

    Pinodżem I – wielki kapłan Amona oraz faraon, władca starożytnego Egiptu z czasów początku Trzeciego Okresu Przejściowego, tytularny król Górnego i Dolnego Egiptu, syn wielkiego kapłana i wodza armii Pianchiego i Hereret II. Jego pierwszą małżonką została córka Ramzesa XI – Duathathor Henuttaui II, ze związku z którą narodzili się jego następcy Mencheperre oraz Psusennes I. Mogło to wskazywać na dążenie do uprawomocnienia jego władzy poprzez wykazanie ciągłości dynastii. Ze związku z drugą małżonką, Isetemachbit I narodzili się dwaj jego synowie - następcy; Masaharta i Dżedchonsuiufanch. Władzę kapłańską w Tebach sprawował w latach 1070–1055 p.n.e. po czym przekazał ją swemu synowi Masaharcie, sam przyjmując tytulaturę królewską, obejmując władzę jako król Górnego i Dolnego Egiptu. W rzeczywistości podlegał mu jedynie Górny Egipt. Na północy władzę sprawował Smendes I, a jego zwierzchnictwo nad całym obszarem Obydwu Krajów – przynajmniej w czasie pontyfikatu Pinodżema – wydaje się być niepodważalne. Lata liczono bowiem latami jego panowania, a nie Pinodżema. Około 16. roku panowania Smendesa Pinodżem przyjął tytuł królewski. Jako król Górnego i Dolnego Egiptu panował od 1054–1032 roku p.n.e. Nadal jednak lata liczono latami panowania Smendesa, co wskazuje na dalsze poszanowanie jego zwierzchnictwa. Był to zatem układ władzy polegający na uzurpowaniu sobie uprawnień władzy królewskiej przy jednoczesnym poszanowaniu zwierzchnictwa prawowitego władcy. Faraon sprawował władzę, podlegając jednocześnie woli Amona, wyrażanej poprzez jego wyrocznię, której rzecznikiem był wielki kapłan. Po koronacji imiona Pinodżema zapisywano w kartuszach, a pojawiły się one w wielu miejscach Egiptu: w Tebach, Koptos, Abydos, jak również w Tanis, co niezbicie dowodzi związkowi pomiędzy Amonem z Tanis i jego wielkim kapłanem, którym był Smendes, z Amonem tebańskim i osobą Pinodżema.


    W czasie jego rządów równocześnie władzę sprawowali:

  • Pinodżem I - jako król Górnego i Dolnego Egiptu w Tebach.
  • Smendes - jako król Górnego i Dolnego Egiptu w Tanis.
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Nicolas Grimal, Dzieje starożytnego Egiptu, Adam Łukaszewicz (tłum.), Warszawa: PIW, 2004, ISBN 83-06-02917-8, OCLC 749417518.
  • Bogusław Kwiatkowski, Poczet faraonów, Warszawa: Iskry, 2002, ISBN 83-207-1677-2, OCLC 830308044.
  • Maspero G. - „Catalogue General des Antiquites Egyptiennes du Museé du Caire”, Kair 1912.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.