• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Masaż

    Przeczytaj także...
    Medycyna (łac. medicina „sztuka lekarska”) – nauka empiryczna (oparta na doświadczeniu) obejmująca całość wiedzy o zdrowiu i chorobach człowieka oraz sposobach ich zapobiegania, oraz ich leczenia. Medycyna weterynaryjna rozszerza zakres zainteresowań medycyny na stan zdrowia zwierząt. Za prekursora medycyny starożytnej uważa się Hipokratesa, a nowożytnej Paracelsusa. W czasach najnowszych wprowadza się zasady medycyny opartej na faktach.Isidor Zabludowski, Izrail (Isidor) Wieniaminowicz Zabłudowski (ros. Израиль (Исидор) Вениаминович Заблудовский, ur. 30 lipca 1850 lub 8 lutego 1851 w Białymstoku, zm. 24 listopada 1906 w Berlinie) – rosyjsko-niemiecki lekarz i pisarz żydowskiego pochodzenia. Profesor tytularny, wykładowca wydziału medycznego Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Twórca własnej metody masażu i autor prac na ten temat w języku rosyjskim i niemieckim.
    Masaż tajski jest typem tzw. głębokiego masażu. Stanowi on sekwencję technik, stanowiących połączenie akupresury ważniejszych punktów na ciele człowieka z elementami pasywnej jogi, rozciągania i refleksologii. W Tajlandii jest znany jako "nuat phaen boran" (Tajski: นวดแผนโบราณ, IPA: [nûɑt pʰἔːn boːraːn]), co można przetłumaczyć jako starożytny klasyczny masaż.
    Masaż

    1. Masaż – zabieg fizjoterapeutyczny polegający na sprężystym (nie plastycznym) odkształcaniu tkanek. 2. Masaż – jest to zespół ruchów wywierających ucisk na tkanki i polega on na wykorzystaniu przez masażystę określonych ruchów w określonym tempie i z odpowiednią siłą zgodnie z przebiegiem mięśni, tkanek, naczyń krwionośnych i limfatycznych, od ich obwodu do serca. Masaż powinien być wykonywany rytmicznie, bez rozciągania skóry nieuzbrojoną ręką.

    Ambroise Paré, znany też jako Ambroży Pare (ur. około 1510 w Bourg-Hersent we Francji, zm. 20 grudnia 1590 w Paryżu) – francuski chirurg długiej togi, uznawany za najwybitniejszego chirurga renesansu i jednego z ojców współczesnej chirurgii. Autor kilkudziesięciu prac naukowych pisanych po francusku.Lomi Lomi Nui, masaż hawajski, przeprowadza się aby poprawić stan fizyczny i psychiczny. Do zabiegu stosowany jest ciepły olej oraz dźwięk w formie śpiewu, muzyki albo tańca masażysty, który do masażu wykorzystuje dłonie, przedramiona i łokcie, czasami zabieg jest przeprowadzany przez dwóch masażystów. Intensywność masażu dopasowuje się do potrzeb pacjenta. Ceremonia Lomi Lomi Nui ma działanie odprężające, poprawiające krążenie i stabilizację układu nerwowego. Na Hawajach, oprócz zastosowania leczniczego, masaż był elementem obrzędów inicjacji.

    Masaż może mieć cele lecznicze, relaksacyjne lub przygotowywać mięśnie do wysiłku.

    Rodzaje masażu[]

    Spośród rodzajów masaży wyróżnia się m.in.:

  • klasyczny
  • abhyanga
  • proszkowo-olejowy udvartana
  • shirodhara
  • stopami padanghata
  • gorącymi stemplami jambira pinda sweda
  • manualny drenaż limfatyczny
  • sportowy
  • izometryczny
  • segmentarny
  • synkardialny
  • łącznotkankowy
  • hawajski lomi lomi
  • orientalny
  • balijski
  • shantal'a
  • podwodny
  • wirowy
  • natryskowy
  • wibracyjny
  • podciśnieniowy
  • pneumatyczny
  • punktowy (akupresura)
  • tajski nuad phaen boran
  • trigger point - nie związany z punktami akupresury
  • stawowy centryfugalny
  • sensoryczny
  • indonezyjski
  • tajski
  • ajurwedyjski (ajurweda)
  • lomi lomi nui
  • PeLoHa
  • ma-uri
  • tkanek głębokich
  • poprzeczny
  • suchy
  • shiatsu i clinical shiatsu
  • erotyczny
  • osteopatyczny
  • położenie się
  • Masaż klasyczny[]

    Techniki masażu klasycznego:

    Ajurweda (dew. आयुर्वेद, ang. Ayurveda) – system medycyny indyjskiej rozwinięty w starożytności. Termin ajurweda jest złożeniem słów ajuh (sanskr. āyuh) – „życie” oraz weda (Pismo dewanagari वेद ), oznacza „wiedzę o życiu” lub „przebieg życia”. Ajurweda zajmuje się zdrowiem fizycznym, psychicznym i duchowym. Jako koncepcja zdrowia i terapii jest uznawana od 1979 przez Światową Organizację Zdrowia Jest jednym z niewielu systemów medycyny niekonwencjonalnej, wykorzystujących chirurgię.Układ mięśniowy (łac. systema musculorum) – istnieją dwa rodzaje mięśni, które przeciętnie stanowią 40% masy całego ciała. Typowy mięsień szkieletowy zbudowany jest z brzuśca oraz ścięgien. Brzusiec jest skupieniem włókien mięśniowych. Ma czerwone zabarwienie ze względu na obecność barwnika – mioglobiny. Większość mięśni ma jeden brzusiec, np. mięsień pośladkowy, niektóre mają ich jednak więcej, np. mięsień dwugłowy ramienia.
  • Technika głaskania
  • Technika rozcierania
  • Technika ugniatania
  • Technika ucisków
  • Technika ruchów biernych
  • Technika uderzenia
  • Technika wibracyjna
  • Technika oklepywania
  • Technika roztrząsania
  • Technika wyciskania
  • Nieodłącznym uzupełnieniem masażu staje się terapia manualna oraz chiropraktyka.

    Akupresura – tradycyjna metoda leczenia wywodząca się z chińskiej medycyny naturalnej, stosowana poza oficjalną medycyną. Metoda ta znana była w Chinach już kilka tysięcy lat temu. Polega ona na dotykaniu, głaskaniu, uciskaniu lub opukiwaniu określonych miejsc na ciele człowieka.Fizjoterapia (ang. physical therapy, physiotherapy, PT) jest pojęciem nierozerwalnie związanym z "rehabilitacją medyczną". Przez fizjoterapię rozumie się zespół metod leczniczych wykorzystujących zjawisko reaktywności organizmu na bodźce. Specjalistami z zakresu stosowania fizjoterapii są fizjoterapeuci.

    Historia masażu[]

    Historia masażu wywodzi się ze starożytności, kiedy to był on uzupełnieniem obrzędów religijnych, a z czasem części oddziaływań medycyny ludowej. Zapoczątkowany w Indiach i Chinach, stanowił naturalną metodę leczniczą. Już Hipokrates, a potem Celsus i Galena wskazywali na wykorzystanie masażu w poszczególnych jednostkach chorobowych. W Starożytnej Grecji masowano sportowców przed zawodami, aby natłuścić ich ciała oliwką. Ponieważ w Średniowieczu nastąpił zastój nauk medycznych, również i masaż przestał być powszechnie stosowany.

    Relaks, odprężenie, odpoczynek, – stan fizycznego i psychicznego odprężenia. Może być osiągany w procesie relaksacji.

    W XVI wieku techniką masażu zajął się francuski lekarz Ambroży Paré. W wyniku badań nad fizjologią masażu oraz w oparciu o obserwację pozytywnych skutków masażu u chorych po operacjach, w swojej pracy naukowej ogłosił on masaż jako oficjalną metodę leczenia.

    Tym samym problemem zajmował się w XVII wieku lekarz Friedrich Hoffman (1600-1672). Opierając się na własnych badaniach i obserwacjach opracował program stosowania masażu w licznych przypadkach chorobowych.

    W XIX wieku największy wkład w rozwój masażu leczniczego włożył szwedzki lekarz Per Henrik Ling (1776-1839). Został on współautorem „szwedzkiej gimnastyki”, w zakres której wchodzi masaż leczniczy. Zasady masażu ze wskazaniami i przeciwwskazaniami do jego wykonywania określił holenderski lekarz Johan Mezger (1839-1909). Powołał on do życia prawdziwą szkołę masażu klasycznego i uważany jest za autora „masażu naukowego”.

    Istotny wpływ na rozpowszechnianie masażu miała również polska myśl naukowa. Dzięki publikacjom naukowym lekarza Izydora Zabłudowskiego masaż był traktowany na równi z innymi działami wiedzy medycznej.

    Wraz z rozwojem fizjologii i neurofizjologii powstawały nowe metody masażu: segmentarny, limfatyczny, łącznotkankowy i okostnowy.

    W Polsce wielu wybitnych fachowców z zakresu rehabilitacji leczniczej zajmuje się propagowaniem masażu, jednak program studiów medycznych jest w dalszym ciągu bardzo ubogi w elementy rehabilitacji i masażu.





    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.036 sek.