• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Marutas z Mezopotamii

    Przeczytaj także...
    Messalianie, inaczej euchici, obydwa słowa (pierwsze greckie, drugie syryjskie) mają to samo znaczenie: "ludzie modlitwy". Wyznawcy radykalnego mistycyzmu, wyrażający protest przeciw istniejącemu porządkowi społecznemu i hierarchicznemu Kościołowi . Na ich potrzeby została stworzona doktryna chrześcijańska zwana messalianizmem. Według niej "chrześcijanie powinni gardzić pracą i sakramentami, ponieważ są to środki nieskuteczne dla osiągnięcia doświadczenia łaski, a widzenie Boga można osiągnąć tylko przez ascezę". Herezja ta powstała w IV wieku na terenie Palestyny i Syrii. Została ona potępiona przez wiele synodów i przez sobór w Efezie (431 r.), a w konsekwencji wytępiona. Choć jeszcze w VI wieku spotyka się messalianów na terenach objętych działaniem kościoła nestoriańskiego.Kult świętych – w katolicyzmie i prawosławiu szczególny szacunek do osób uważanych za zbawione, oraz do świętych aniołów, którzy stawiani są za wzór dla wszystkich żyjących. Do świętych można zwracać się z prośbą o wstawiennictwo do Boga.
    Mar Qajuma był kolejnym, po Mar Tomarsie, biskupem Seleucji-Ktezyfonu. Jego pontyfikat nie zaczął się jednak zaraz po śmierci Mar Tomarsy- dzieli ich kilkuletni wakat na tronie biskupim. Został konsekrowany około 377 roku i swój urząd pełnił do 399 roku. Podobnie jak jego poprzednicy jest uznawany przez kościoły wywodzące się z Kościoła Wschodu, za jednego z tradycyjnych Patriarchów Wschodu.

    Marutas z Mezopotamii, również Marut lub Maruta (zm. ok. 420) – syryjski mnich, biskup Martyropolis (Maiferkat) w Mezopotamii, uznawany za świętego przez Kościół katolicki, prawosławny, wschodni i koptyjski.

    Życie[ | edytuj kod]

    Data jego narodzin jest nieznana. Biskupem Martyropolis został przed 399 rokiem, ale nie wiadomo czy piastował to stanowisko aż do swojej śmierci. Ostatnia wzmianka w której w stosunku do jego osoby używa się tego tytułu, pochodzi z 410 roku.

    Znany był z gromadzenia relikwii męczenników, od których to jego miasto zaczęto nazywać Martyropolis (Miasto Męczenników). Jako poseł cesarski brał udział w misjach dyplomatycznych z Cesarstwa rzymskiego do Persji. Był przyjacielem Jana Chryzostoma.

    Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.Sobór w Konstantynopolu I – sobór powszechny zwołany przez cesarza Teodozjusza I Wielkiego w 381 roku w Konstantynopolu.

    Utrzymywał kontakty z Kościołem perskim, który wiele wycierpiał w czasie prześladowań Szapura II. Aby ratować sytuację współwyznawców żyjących pod panowaniem Sasanidów, wyprawił się do Konstantynopola, chcąc uzyskać obietnicę interwencji od cesarza Arkadiusza. Ten jednak był zaprzątnięty sprawami własnego państwa. Później Marut został wysłany jako poseł cesarza Teodozjusza do szacha Jezdegerda i pośredniczył w sprawach dotyczących pokoju. Według relacji miał wzbudzić uznanie króla perskiego swoją pobożnością i świątobliwością, tak że ten zaprzestał prześladowań względem chrześcijan. Pomagał zreorganizować kościół perski i na prośbę Mar Qajumy miał namówić tamtejszych biskupów do przyjęcia abdykacji biskupa Seleucji-Ktezyfonu.

    Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.Sobór nicejski I – pierwszy sobór powszechny biskupów chrześcijańskich, zwołany 20 maja 325 r. w Nicei (Nikai) w Bitynii (około 80 km od Konstantynopola) przez cesarza Konstantyna Wielkiego.

    Był również aktywny w sprawach wewnętrznych Kościoła. Uczestniczył w soborze konstantynopolitańskim w 381 roku i synodzie w Antiochii w 383 lub 390 roku, na którym potępiono Messalian. Był również uczonym, napisał dzieła traktujące o żywotach męczenników perskich (dotyczyły losów chrześcijan którzy padli ofiarą prześladowań Szapura II, cześć dzieła przetrwała, ale są to te fragmenty które najprawdopodobniej pisał ktoś inny), historię soboru nicejskiego, kanony synodu w Seleucji-Ktezyfonie z 410 roku, kilka egzegez biblijnych, część liturgii syriackiej i przetłumaczył kanony soboru nicejskiego na język syriacki.

    Język syryjski (syriacki, ܣܘܪܝܝܐ suryāyā) – dialekt wschodnioaramejski z okolic Edessy (obecnie Şanlıurfa w Turcji). Chociaż przestał być używany w mowie w VIII wieku po najeździe Arabów na Syrię, stał się głównym językiem literackim i liturgicznym chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie. Używany jest do dziś m.in. przez kościoły jakobicki, asyryjski, maronicki i malabarski.Syria (arab. سوريا / سورية, transk. Sūriyya), nazwa oficjalna: Syryjska Republika Arabska (arab. الجمهورية العربية السورية, transk. Al-Dżumhurijja al-Arabijja as-Surijja) – arabskie państwo na Bliskim Wschodzie, graniczące z Turcją (822 km), Irakiem (605 km), Jordanią (375 km), Libanem (375 km) i Izraelem (76 km).

    Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 4 grudnia.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • kult świętych
  • modlitwa za wstawiennictwem świętego
  • święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
  • święci prawosławni
  • Marut (Marutas) – imię
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Żywoty Świętych Pańskich (4 grudnia). Strona www ks. Władysława Hozakowskiego. [dostęp 2011-10-30].
    2. Bar Hebraeus: Chronicon Ecclesiasticum (edycja Jean-Baptiste Abbeloos i Thomas Josephus Lamy). T. II. s. 48–52.
    3. St. Maruthas (ang.). Catholic Encyclopedia, www.newadvent.org. [dostęp 2011-10-27].
    4. Bar Hebraeus: Chronicon Ecclesiasticum (edycja Jean-Baptiste Abbeloos i Thomas Josephus Lamy). T. II. s. 46–48.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Bar Hebraeus: Chronicon Ecclesiasticum (edycja Jean-Baptiste Abbeloos i Thomas Josephus Lamy). (ang.)
  • De Lacy Evans O’Leary: The Syriac Church and Fathers. Bertrams, 2002. (ang.)
  • Moffett Samuel Hugh: A History of Christianity in Asia. Orbis Books, 1998. (ang.)
  • Smith William, Wace Henry: A dictionary of christian biography, literature, sects and doctrine: Maruthas (1). 1877. (ang.)
  • Teodozjusz II, Flavius Theodosius (ur. 10 kwietnia 401, zm. 28 lipca 450) – najstarszy syn cesarza Arkadiusza i wnuk Teodozjusza I Wielkiego. Był cesarzem wschodniorzymskim w latach 408–450 (został nim samodzielnie w wieku 7 lat), choć koronowano go za życia ojca krótko po urodzeniu w 402 roku.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.




    Warto wiedzieć że... beta

    Seleucja (lub też: Seleukia, Seleukeja) nad Tygrysem - starożytne miasto, założone przez Seleukosa I Nikatora ok. 312-310 p.n.e. na miejscu niewielkiej osady nieopodal Babilonu i zaludniona w znacznej części jego kosztem, miała pełnić funkcję stolicy państwa Seleukosa. Obecnie stanowisko archeologiczne Tall Umar w Iraku.
    Zakon mniszy, zakon kontemplacyjny (z gr. μοναχός monachos – samotnik, z łac. contemplare – wpatrywać się) – katolicka i prawosławna forma życia zakonnego, polegająca w pierwotnej wersji na całkowitym odcięciu się od świata zewnętrznego i życie w całkowitym odosobnieniu lub w nielicznej zamkniętej wspólnocie, poświęcone prawie wyłącznie modlitwie i kontemplacji Boga.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Antiochia – nazwa miasta utworzona od męskiego imienia Antioch (gr. Antiochos), występującego licznie w dynastii Seleucydów. Władcy ci na terenie swojego państwa często zakładali miasta, nazywane, na cześć fundatora lub jego przodka, „Antiochia” albo „Seleucja”. W okresie hellenistycznym i później rzymskim istniało wiele miast o nazwie „Antiochia” rozlokowanych na terenie Azji.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Arkadiusz, Flavius Arcadius (ur. 377/378, zm. 1 maja 408) – cesarz wschodniorzymski w latach 395–408, syn cesarza Teodozjusza I Wielkiego i Aelii Flacilli, brat cesarza zachodniorzymskiego Honoriusza oraz Galli Placidii. Mąż Aelii Eudoksji, z którą miał córkę Pulcherię. Jego synem był również Teodozjusz II.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.83 sek.