• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Martwa natura



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Frans Francken Młodszy lub Frans Francken II (ur. 1581 w Antwerii, zm. 6 maja 1642) – barokowy malarz flamandzki, najbardziej znany członek artystycznej rodziny Franckenów działającej przez pięć pokoleń w Antwerpii i Paryżu.Paul de Vos (ur. 1591/92 lub 1595 w Hulst, zm. 30 czerwca 1678 w Antwerpii) – flamandzki malarz barokowy, brat portrecisty Cornelisa de Vosa i szwagier Fransa Snydersa.
    Historia gatunku[ | edytuj kod]

    Pierwsze martwe natury pojawiły się w sztuce starożytnej. W okresie średniowiecza i renesansu często towarzyszyły scenom figuralnych i z reguły miały znaczenie symboliczne. W XV w. w Niderlandach i we Włoszech pojawiły się próby usamodzielnienia martwej natury w miniaturach lub na skrzydłach małych poliptyków. Pierwszą martwą naturę potraktowaną jako samodzielny temat namalował w 1504 Jacopo de' Barbari. W XVI w. martwe natury tworzyli też Caravaggio, Pieter Aersten i Joachim Beuckelaer. Fantastyczne postacie złożone z kwiatów i owoców tworzył manierysta Giuseppe Arcimboldo. Jako odrębny gatunek rozwinęła się w XVII w., przede wszystkim w malarstwie holenderskim i flamandzkim. Szybko stała się bardzo popularna w całej Europie Zach.:

    Czaszka (łac. cranium) – struktura kostna lub chrzęstna, która służy jako szkielet głowy. Stanowi naturalną osłonę mózgu i innych narządów znajdujących się w głowie.Jean-Baptiste Monnoyer (ur. 12 stycznia 1636 w Lille, zm. 20 lutego 1699 w Londynie) – francuski malarz kwiatów okresu baroku.
  • Holandia: Willem van Aelst, Balthasar van der Ast, Abraham van Beyeren, Hans Bollongier, Ambrosius Bosschaert, Pieter Claesz, Willem Claesz Heda, Jan Davidsz. de Heem, Melchior de Hondecoeter, Jacob van Hulsdonck, Jan van Huysum, Willem Kalf, Abraham Mignon, Jan van Os, Rachel Ruysch, Roelant Savery, Floris van Schooten, Otto Marseus van Schrieck, Jan Jansz Treck, Jan Jansz. den Uyl, Jan Weenix.
  • Flandria: Alexander Adriaenssen, Jacob van Es, Osias Beert, Pieter Boel, Jan Brueghel (starszy), Alexander Coosemans, Jan Fyt, Georg Hoefnagel, Clara Peeters, Daniel Seghers, Frans Snyders, Joris van Son, Adriaen van Utrecht, Paul de Vos, Frans Ykens.
  • Włochy: Evaristo Baschenis, Andrea Belvedere, Bartolomeo Bettera, Bartolomeo Bimbi, Pier Paolo Bonzi, Vincenzo Campi, Cesare Dandini, Luca Forte, Fede Galizia, Mario Nuzzi, Paolo Porpora, Giacomo Recco, Giuseppe Recco, Giovanni Battista Recco, Giuseppe Ruoppolo, Giovanni Battista Ruoppolo
  • Hiszpania: Juan de Arellano, Pedro de Camprobin, Juan Sánchez Cotán, Juan de Espinosa, Juan Fernandez, Gomez Figueira, Juan van der Hamen, Bartolome Perez, Antonio Ponce, Antonio de Pereda, Felipe Ramirez, Tomas Yepes, Francisco de Zurbaran, Luis Meléndez.
  • Francja: Lubin Baugin, Pierre Dupuis, Louise Moillon, Jean-Baptiste Monnoyer, Jacques Linard.
  • Niemcy: Christian Berentz, Peter Binoit, Georg Flegel, Sebastian Stoskopff, Franz Werner Tamm, Gottfried (Gotthard) von Wedig.
  • Do wybitnych przedstawicieli martwej natury w XVIII w. należeli: Luis Meléndez, Cristoforo Munari, Jean-Baptiste Oudry, Alexandre-François Desportes, Anne Vallayer-Coster, Henry-Horace Roland de la Porte, Jean Chardin.

    Juan de Espinosa (fl. 1628-1659) – hiszpański malarz barokowy specjalizujący się w martwych naturach (bodegon). W tym samym okresie tworzyło kilku artystów o tym samym imieniu i nazwisku co Juan de Espinosa, co utrudnia rozpoznanie autorów niektórych dzieł.Adriaen van Utrecht (ur. 1599 w Antwerpii, zm. 1652 tamże) – flamandzki malarz barokowy, znany głównie z martwych natur.

    W sztuce współczesnej temat ten nadal jest chętnie podejmowany, przy czym na plan pierwszy wysuwają się zagadnienia formalne (Paul Cézanne, Georges Braque, Giorgio Morandi).

    Typy martwej natury[ | edytuj kod]

  • kwiatowa (bukiety) – Willem van Aelst, Ambrosius Bosschaert, Jan Brueghel (starszy), Rachel Ruysch
  • owocowa – Ambrogio Figino, Luis Meléndez, Louise Moillon
  • śniadaniowa (bankietowa) – Osias Beert, Floris van Dijck, Georg Flegel, Willem Claesz Heda, Clara Peeters, Floris van Schooten
  • muzyczna (instrumenty muzyczne) – Evaristo Baschenis, Bartolomeo Bettera
  • zwierzęca (myśliwska) – Jan Fyt, Jean-Baptiste Oudry, Frans Snyders
  • targowa i kuchenna (stragany i spiżarnie) – Pieter Aersten, Joachim Beuckelaer, Vincenzo Campi, Adriaen van Utrecht
  • wanitatywna (vanitas) – Sebastien Bonnecroy, Pieter Claesz, Evert Collier, Cornelis Gijsbrechts, Jacques Linard, Simon Luttichuys, Antonio de Pereda, Simon Renard de Saint-André, Harmen Steenwijck, Jan Vermeulen
  • kunstkamera (gabinet osobliwości) – Frans Francken Młodszy, Willem van Haecht, Georg Hainz, Jan van Kessel
  • trompe l’oeil (przedstawienia iluzjonistyczne) – Samuel van Hoogstraten, Domenico Remps, Cornelis Gijsbrechts, Evert Collier
  • alegoria pięciu zmysłów – Gererd de Lairesse, Giuseppe Recco, Sebastian Stoskopff.

  • Anne Vallayer-Coster (ur. 21 grudnia 1744 w Paryżu, zm. 28 lutego 1818 tamże) – francuska malarka okresu klasycyzmu. Rachel Ruysch (ur. 3 czerwca 1664 w Hadze, zm. 12 sierpnia 1750 w Amsterdamie) – holenderska malarka specjalizująca się w przedstawieniach kwiatów. Jedna z najbardziej znanych kobiet uprawiających działalność artystyczną na przełomie XVII i XVIII wieku.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Joachim Beuckelaer lub Bueckelaer (ur. ok. 1530 w Antwerpii, zm. ok. 1574 tamże) – niderlandzki malarz martwych natur i scen rodzajowych.
    Jan Fyt także Johannes Fijt (ur. 15 marca 1611 w Antwerpii, zm. 11 września 1661 tamże) – flamandzki malarz barokowy działający w Antwerpii.
    Malarstwo iluzjonistyczne, franc. trompe l’oeil – sposób malowania wywołujący złudzenie, iż ukazane na dwuwymiarowej powierzchni przedstawienie jest trójwymiarowe; malarstwo dające iluzję rzeczywistości.
    Cornelis Norbertus Gijsbrechts lub Gysbrechts (ur. ok. 1640 w Antwerpii, zm. po 1675 w Kopenhadze) – flamandzki malarz okresu baroku specjalizujący się w martwej naturze typu trompe l’oeil.
    Michelangelo Merisi da Caravaggio (ur. 29 września 1571, zm. 18 lipca 1610) – włoski malarz działający w latach 1593–1610 w Rzymie, Neapolu, na Malcie i Sycylii. Był reformatorem malarstwa europejskiego na przełomie XVI i XVII wieku. W swoich obrazach wyrzekł się piękna ludzkiego ciała, idealizowanego przez malarzy renesansowych. W celu ukazania realizmu wprowadził do swych dzieł ostry światłocień. Malowidła Caravaggia cechuje połączenie fizycznej formy i psychologicznej treści. Jego styl stał się wzorem dla malarzy epoki baroku. Caravaggio był zapomniany w wiekach XVIII i XIX, został na nowo odkryty dopiero w XX stuleciu. Obecnie jest uznawany za pierwszego wielkiego artystę barokowego.
    Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.
    Skorupiaki (Crustacea) – podtyp stawonogów, w większości wodnych. Wiele gatunków wchodzi w skład planktonu. Znanych jest ponad 50 tysięcy gatunków. Badaniem skorupiaków zajmuje się karcynologia

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.04 sek.