Martwa natura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Vincent van Gogh, Irysy (1890)
Francisco de Zurbarán Martwa natura (ok. 1636)
Harmen Steenwijck Vanitas (1640)
Evaristo Baschenis, Instrumenty muzyczne na stole (1650)
Willem Kalf, Martwa natura (1660)
Paul Cézanne, Martwa natura z jabłkami (ok. 1890)

Martwa naturagatunek malarski obejmujący kompozycje, zwykle malarskie lub rysunkowe, składające się ze stosunkowo niewielkich, nieruchomych, najczęściej nieożywionych przedmiotów, dobranych ze względów kompozycyjno-estetycznych lub symbolicznych.

Czaszka (łac. cranium) – struktura kostna lub chrzęstna, która służy jako szkielet głowy. Stanowi naturalną osłonę mózgu i innych narządów znajdujących się w głowie.Jean-Baptiste Monnoyer (ur. 12 stycznia 1636 w Lille, zm. 20 lutego 1699 w Londynie) – francuski malarz kwiatów okresu baroku.

Pospolitymi elementami martwych natur są owoce, kwiaty, książki, naczynia, broń, przyrządy myśliwskie, przybory kuchenne, przybory do palenia tytoniu, świece, karty i inne gry, instrumenty muzyczne itp. Częstym i niejednokrotnie głównym motywem są też najróżniejsze produkty spożywcze, jak owoce, ryby, pieczywo, jaja itp., czasem układane w kompozycję mającą sugerować gotowy posiłek, np. śniadanie. W martwych naturach pojawiają się też niewielkie żywe zwierzęta jak owady czy skorupiaki. Jeżeli w martwej naturze pojawia się większe zwierzę, lub – sporadycznie – nawet postać ludzka, to nigdy jako główny temat. Częstym i ważnym ze względów symbolicznych motywem bywa ludzka czaszka – związana z częstym w dziełach tego gatunku zawartą myślą o przemijaniu i marności życia i dóbr doczesnych (zob. Vanitas). W obrębie martwej natury mogą pojawiać się też dzieła sztuk przedstawiających, jak rzeźby i obrazy, na których z kolei ukazane są postacie ludzkie.

Juan de Espinosa (fl. 1628-1659) – hiszpański malarz barokowy specjalizujący się w martwych naturach (bodegon). W tym samym okresie tworzyło kilku artystów o tym samym imieniu i nazwisku co Juan de Espinosa, co utrudnia rozpoznanie autorów niektórych dzieł.Adriaen van Utrecht (ur. 1599 w Antwerpii, zm. 1652 tamże) – flamandzki malarz barokowy, znany głównie z martwych natur.

Historia terminu i pojęcia[ | edytuj kod]

Około 1650 w holenderskich inwentarzach dzieł sztuki pojawił się termin stil-leven (dosł. „ciche, nieruchome życie” w sensie „nieruchomy model”), na oznaczenie obrazu martwej natury. W pocz. XVIII w. termin ten stosował holenderski historiograf sztuki Arnold Houbraken. Z języka niderlandzkiego powstały później m.in. niemieckie stilleben oraz angielskie still life. Francuski termin nature morte, od którego pochodzi polska „martwa natura” pojawił się zapewne w dyskusjach teoretycznych dotyczących gatunków artystycznych w kręgach francuskiej Akademii Sztuk Pięknych w XVII w.

Anne Vallayer-Coster (ur. 21 grudnia 1744 w Paryżu, zm. 28 lutego 1818 tamże) – francuska malarka okresu klasycyzmu. Rachel Ruysch (ur. 3 czerwca 1664 w Hadze, zm. 12 sierpnia 1750 w Amsterdamie) – holenderska malarka specjalizująca się w przedstawieniach kwiatów. Jedna z najbardziej znanych kobiet uprawiających działalność artystyczną na przełomie XVII i XVIII wieku.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Joachim Beuckelaer lub Bueckelaer (ur. ok. 1530 w Antwerpii, zm. ok. 1574 tamże) – niderlandzki malarz martwych natur i scen rodzajowych.
Jan Fyt także Johannes Fijt (ur. 15 marca 1611 w Antwerpii, zm. 11 września 1661 tamże) – flamandzki malarz barokowy działający w Antwerpii.
Cornelis Norbertus Gijsbrechts lub Gysbrechts (ur. ok. 1640 w Antwerpii, zm. po 1675 w Kopenhadze) – flamandzki malarz okresu baroku specjalizujący się w martwej naturze typu trompe l’oeil.
Michelangelo Merisi da Caravaggio (ur. 29 września 1571, zm. 18 lipca 1610) – włoski malarz działający w latach 1593–1610 w Rzymie, Neapolu, na Malcie i Sycylii. Był reformatorem malarstwa europejskiego na przełomie XVI i XVII wieku. W swoich obrazach wyrzekł się piękna ludzkiego ciała, idealizowanego przez malarzy renesansowych. W celu ukazania realizmu wprowadził do swych dzieł ostry światłocień. Malowidła Caravaggia cechuje połączenie fizycznej formy i psychologicznej treści. Jego styl stał się wzorem dla malarzy epoki baroku. Caravaggio był zapomniany w wiekach XVIII i XIX, został na nowo odkryty dopiero w XX stuleciu. Obecnie jest uznawany za pierwszego wielkiego artystę barokowego.
Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.
Skorupiaki (Crustacea) – podtyp stawonogów, w większości wodnych. Wiele gatunków wchodzi w skład planktonu. Znanych jest ponad 50 tysięcy gatunków. Badaniem skorupiaków zajmuje się karcynologia
Giuseppe Arcimboldo lub Arcimboldi (ur. 1527 w Mediolanie, zm. 11 lipca 1593 tamże) – włoski malarz okresu manieryzmu.

Reklama