Mars 2
NASA (National Aeronautics and Space Administration) (pl. Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej) – agencja rządu Stanów Zjednoczonych odpowiedzialna za narodowy program lotów kosmicznych, ustanowiona 29 lipca 1958 r. na mocy National Aeronautics and Space Act, zastępując poprzednika – National Advisory Committee for Aeronautics. Jest wydziałem Departamentu Obrony USA i jest mu bezpośrednio podległa.Mars 3 (ros. Марс 3) – radziecka sonda kosmiczna wysłana na Marsa w ramach programu Mars, 9 dni po bliźniaczej misji Mars 2. Lądownik tej sondy został pierwszym pojazdem w historii, który bezpiecznie osiadł na marsjańskim gruncie, jednak po 14,5 sekundy transmisji utracono z nim łączność.
Program Mars (ros. Марс) – program lotów radzieckich i rosyjskich bezzałogowych sond kosmicznych, których celem było badanie Marsa. Sondy programu Mars były wysyłane od 1960 do 1996 roku i różniły się od siebie pod względem konstrukcji i zadań. Były wśród nich sondy mające badać Marsa podczas bliskiego przelotu obok planety, lądowniki i orbitery. Program był prześladowany przez bardzo liczne awarie rakiet nośnych i samych sond, co spowodowało, że żaden z pojazdów nie wykonał w pełni powierzonych mu zadań. Wiele sond nie otrzymało z tego powodu oficjalnej nazwy lub otrzymało nazwę ukrywającą ich prawdziwy program misji. Z programem Mars blisko związany był lot sondy Zond 2 oraz program Fobos.
Mars 2 (ros. Марс 2) – radziecka sonda kosmiczna wysłana na Marsa w ramach programu Mars, 9 dni przed bliźniaczą misją Mars 3. Lądownik sondy wbrew planom rozbił się na powierzchni Marsa, niemniej był pierwszą ziemską sondą, która osiągnęła powierzchnię planety. Misja orbitera przebiegała pomyślnie, ale warunki atmosferyczne na Marsie uniemożliwiły przesłanie bardziej wartościowych danych.
Komponenty[ | edytuj kod]
Orbiter[ | edytuj kod]
Orbiter Mars 2 miał za zadanie fotografować Marsa z orbity, prowadzić badania atmosfery Marsa oraz temperatury gruntu, a także obserwacje topograficzne, monitorowanie wiatru słonecznego, badanie międzyplanetarnego i marsjańskiego pola magnetycznego, a także służyć jako satelita komunikacyjny pomiędzy lądownikiem a kontrolą na Ziemi.
Sonda zgodnie z planem weszła 27 listopada 1971 na eliptyczną orbitę wokół Marsa o okresie 18 godzin, o inklinacji 48,9°. Podczas trwania misji, do 22 sierpnia 1972 roku okrążyła planetę 362 razy.
Podczas trwania misji (tj. od grudnia 1971 do maja 1972, choć transmisje trwały aż do sierpnia) orbitery Mars 2 i Mars 3 przesłały dużą ilość danych i łącznie 60 zdjęć, jednak ze względu na trwającą potężną burzę pyłową na Marsie, nie przekazały one obrazów powierzchni o oczekiwanej jakości.
Lądownik[ | edytuj kod]
Lądownik Mars 2 był zamknięty w specjalnym module opadania, wyposażonym w spadochron oraz ładunki wsteczne. Sam lądownik miał kształt podobny do lądownika sondy Łuna 9. Był wyposażony w dwie kamery telewizyjne i spektrometr, oraz urządzenia do badania mechanicznych i chemicznych właściwości gruntu.
Wewnątrz lądownika znajdował się prosty łazik o nazwie PrOP-M (ros. Прибор оценки проходимости – Марс, „instrument oceny drożności – Mars”), który miał być wypuszczony za pomocą manipulatora i podjechać w pole widzenia kamer, z równoczesnym zatrzymywaniem się co 1,5 m na badania.
Podczas opadania w atmosferze Marsa miał otworzyć się spadochron lądownika, po czym przed przyziemieniem zostałyby uruchomione silniki hamujące. Spadochron jednak nie otworzył się i lądownik z dużą prędkością uderzył w powierzchnię planety, w pobliżu punktu o współrzędnych areograficznych ♂ 4°N 47°W/4,000000 -47,000000. Było to pierwsze ziemskie urządzenie, które osiągnęło powierzchnię Marsa.
Zdjęcia[ | edytuj kod]
Model lądownika Mars 3, identycznego z lądownikiem Mars 2 w muzeum NPO Ławoczkin
Zobacz też[ | edytuj kod]
Przypisy[ | edytuj kod]
- Ted Stryk: Mars 3 (ang.). [dostęp 2012-07-16].
- V.G. Perminov: The Difficult Road to Mars (ang.). [dostęp 2012-07-16].