• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Marie Camargo

    Przeczytaj także...
    Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.Rouen – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Seine-Maritime. Położona jest nad Sekwaną.
    Bruksela (fr. Bruxelles, nid. Brussel, niem. Brüssel) – miasto i stolica Belgii oraz Unii Europejskiej, położone w środkowej części kraju nad rzeką Senne.

    Marie Camargo, właściwie Marie-Anne de Cupis de Camargo, znana też jako La Camargo (ur. 15 kwietnia 1710 w Brukseli, zm. 20 lub 28 kwietnia 1770 w Paryżu) – francuska tancerka baletowa pochodzenia hiszpańsko-włoskiego. Odnosiła sukcesy na scenach Opery Paryskiej. Zaliczana jest do najwybitniejszych tancerek klasycznych.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.

    Zreformowała kobiecy kostium baletowy – zastąpiła pantofelki na obcasie płaskimi, umożliwiającymi wykonywanie skoków, a także skróciła spódnicę do długości powyżej kostki – co umożliwiało jej bardziej swobodne ruchy. Wykonywała perfekcyjnie skoki entrechats oraz cabrioles zarezerwowane wcześniej wyłącznie dla mężczyzn.

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Jej ojcem był włoski arystokrata Ferdinand Joseph de Cupis, który był mistrzem tańca w Brukseli. Dzięki niemu zadebiutowała w tym mieście w 1720 w Théâtre de la Monne, a następnie tańczyła też w Rouen. W Operze Paryskiej debiutowała w 1726 w Les Caractères de la danse. Jej paryską nauczycielką tańca była Françoise Prévost, która uczyła też inną gwiazdę baletu – Marie Sallé, z którą La Camargo rywalizowała.

    Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.Termin balet (z franc. ballet, a to z wł. balletto zdrobnienie od ballo "taniec") ma kilka powiązanych z sobą znaczeń:

    W Paryżu występowała w latach 1726–1734 i 1740–1751. Tańcząc solo i wykonując z powodzeniem trudne skoki, oczarowała publiczność. Jednym z jej admiratorów, a zarazem kochankiem, był Louis de Bourbon, hrabia Clermont (1709–1771). Mieszkała z nim w latach 1735–1740, gdy nie występowała na scenie. W 1751 udała się na emeryturę.

    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Terminologia tańca klasycznego służy do opisu kombinacji kroków, pozycji, póz, ruchów ciała, oraz wielu innych elementów z których składa się technika baletu klasycznego. Znacząca część terminologii baletowej jest w języku francuskim.

    Była tytułową bohaterką baletu La Camargo (1872) Mariusa Petipy oraz operetki La Camargo (1878) Charles'a Lecocq'a. Patronowała Camargo Society, które działało w latach 1930–1933 w Londynie.

  • Marie Camargo (Nicolas Lancret, ok. 1730)

  • Marie Camargo (Nicolas Lancret, ok. 1730)

  • XVIII-wieczny talerz ozdobiony wizerunkiem La Camargo

    Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Camargo Marie, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2019-12-08].
    2. Debra Craine, Judith Mackrell: The Oxford Dictionary of Dance. OUP Oxford, 2010, s. 85. ISBN 978-0-19-956344-9.
    3. Marie Camargo (ang.). britannica.com. [dostęp 2019-12-08].
    Marie Sallé (ur. 1707, zm. 27 lipca 1756 w Paryżu) – francuska tancerka baletowa i choreografka, odnosząca sukcesy na scenach Paryża i Londynu; reformatorka tańca i kostiumu scenicznego. Jej taniec zawierał wiele elementów aktorskich, a jej występy były pełne gracji i ekspresji. Łączyła muzykę, kostiumy i taniec jako integralną część przedstawienia baletowego i teatralnego. Hiszpańska Biblioteka Narodowa (Biblioteca Nacional de España) – największa biblioteka w Hiszpanii i jedną z największych na świecie. Znajduje się w Madrycie, a dokładnie przy Paseo de Recoletos.




    Warto wiedzieć że... beta

    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Marius Petipa (ur. 11 marca 1818 w Marsylii, zm. 14 lipca 1910 w Gurzufie) – tancerz i choreograf francuski. Tańczył w Brukseli, Nantes, Stanach Zjednoczonych i we Francji. W Paryżu tańczył z Carlottą Grisi w 1840 (Comédie Française) i z Fanny Elssler w 1841 (Opéra). W 1847 pojechał do Petersburga jako pierwszy solista i w 1862 dostał prestiżową nominację na maître de balet, stanowisko, które przed nim piastował Jules Perrot. Od 1862 aż do swojej śmierci stworzył 54 nowe balety, 17 wystawił w nowej wersji i opracował choreografię do 35 wstawek operowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.