• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Marcel Boussac

    Przeczytaj także...
    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.L’Aurore (dosł.: „Świt”) – tytuł francuskiego dziennika o profilu literackim, artystycznym i społecznym, wychodzącego w Paryżu w latach 1897–1914. Gazeta ta zasłynęła publikacją (13 stycznia 1898) listu otwartego autorstwa Émile’a Zoli adresowanego do prezydenta Republiki Francuskiej pt. „J’Accuse…!” (dosłownie: „Oskarżam...!”), napisanego w związku z aferą Dreyfusa.
    Loiret [lwaˈʀɛ] - francuski departament położony w Regionie Centralnym. Departament został utworzony 4 marca 1790 roku. Departament oznaczony jest liczbą 45.
    Marcel Boussac

    Marcel Boussac (ur. 17 kwietnia 1889 w Châteauroux, zm. 21 marca 1980 w Dammarie-sur-Loing) – francuski przemysłowiec branży tekstylnej i hodowca koni wyścigowych. Nazywany „królem francuskich przędzalni”.

    W wieku 16 lat rozpoczął pracę w zakładzie konfekcyjnym ojca. Przeprowadza się do Paryża gdzie oferuje paniom nowa kolekcję w niespotykanych wówczas żywych kolorach. Kolekcja odnosi sukces, a Boussaca stać na kupno pierwszego konia wyścigowego.

    Dzięki przyjaźni z Georges’em Clemenceau otrzymał zamówienia na mundury dla żołnierzy armii francuskiej podczas pierwszej wojny światowej (słynne błękitne mundury czyli bleu horizon).

    III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945. Oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), od 1938 (po Anschlussie Austrii) używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).Robert Bielecki (ur. 29 kwietnia 1939 w Warszawie, zm. 6 września 1998 w Warszawie) – polski historyk i dziennikarz, wieloletni korespondent Polskiej Agencji Prasowej.

    W 1919, wbrew opinii doradców, kupuje za bezcen bezwartościowe płótno lotnicze, z którego wyrabia bluzy, koszule z miękkim kołnierzykiem, i wynajduje piżamę. Kupuje kilka fabryk, m.in. w Wogezach i od skarbu państwa polskiego w trakcie hiperinflacji marki polskiej Zakłady Żyrardowskie w Żyrardowie (fabryka została przejęta za długi skarbowe w 1935; zobacz też: afera żyrardowska). Jego pozycji nie podważył nawet wielki kryzys.

    Afera żyrardowska – potoczne określenie procederu polegającego na sprzedaży majątku Skarbu Państwa za ułamek rzeczywistej wartości w listopadzie 1923, a następnie wyprowadzaniu majątku zakładów wyrobów lnianych w Żyrardowie (d. Towarzystwo Akcyjne Zakładów Żyrardowskich) przez francuski zarząd przedsiębiorstwa oraz bezskutecznych działań organów państwa w latach 1923-1934. Ujawnienie afery i aresztowanie zarządu spowodowało oziębienie stosunków francusko-polskich. Winni nie zostali ustaleni, gdyż nie odbył się proces sądowy.Saint-Cloud – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Hauts-de-Seine. Mieści się na zachodnich przedmieściach Paryża, niecałe 10 kilometrów od centrum.

    Jego majątek pozwala mu na stworzenie jednej z najlepszych stajni koni wyścigowych na świecie. Doradzał mu w tej kwestii hrabia Gaston de Castelbajac.

    Podczas okupacji został członkiem Rady Narodowej reżimu Vichy. Dzięki dobrym stosunkom z wyższymi oficerami niemieckimi i ministrem produkcji przemysłowej reżimu Vichy, Jeanem Bichelonne, ocalił swoje fabryki, a nawet uzyskał pozwolenie na instalację nowych maszyn tkackich. Dostarczył Kriegsmarine 110 milionów metrów tkanin.

    Towarzystwo Akcyjne Zakładów Żyrardowskich – spółka akcyjna założona w 1885 r. w celu zdobycia funduszy na rozbudowę i modernizację zakładów lniarskich; założycielami Towarzystwa Akcyjnego byli zamieszkali w Żyrardowie: Karol Dittrich jr, Ludwik Marcelin - kupiec osiadły w Cesarstwie Rosyjskim, Piotr (Peter) Garvie - technik fabryczny pochodzenia szkockiego (syn Jamesa Garviego, ojciec dyrektora Thomasa Garviego), Mikołaj Wątróbski, Stefan Kossuth - technolog zatrudniony w fabryce, zamieszkały w Warszawie kupiec Klemens Opelt, kupiec Gustaw Dittrich oraz kupiec z Krasnej Lipy Ernest Messner oraz jeszcze dwóch akcjonariuszy. Założyciele Towarzystwa zapewnili sobie większościowy pakiet jego akcji. W listopadzie 1884 r. opracowano projekt statutu Towarzystwa, który został zatwierdzony osobiście przez cara Aleksandra III podczas jego pobytu w GatczynaǀGatczynie dnia 19 kwietnia 1885. Statut został wydrukowany w językach niemieckim (Statuten der Actien-Gesellschaft der Żyrardower-Manufacturen von Helle und Dittrich, Druck des ‘’Dziennik Łódzki’’, Łódź 1885), polskim (np. wydanie ‘’Ustawa Towarzystwa Akcyjnego Zakładów Żyrardowskich Hiellego i Dittricha’’, Drukarnia Galewski i Dau, Warszawa 1908) oraz rosyjskim (np. wydanie ‘’Ustaw Akcionernago Obszestwa Żirardowskich Manufaktur Gille i Ditricha’’, nakładem Władysława Szulca, Senatorska 10, Warszawa 1892). Kapitał nowo powołanego Towarzystwa Akcyjnego opiewał na kwotę 9 000 000 rb , dzięki czemu Towarzystwo Akcyjne Zakładów Żyrardowskich stały się jednym z największych i najbogatszych towarzystw w Królestwie Polskim. Towarzystwo wyemitowało 600 akcji wartych 1500 rb każda; pakiet większościowy w postaci 350 akcji (58,33%) o wartości 525 000 rb znalazł się w rękach Karola Dittricha jr, co zapewniło mu sprawowanie funkcji prezesa oraz faktyczną samodzielność w zarządzaniu fabryką i jej majątkiem. Akcje były wystawione imiennie i oznaczone numeracja ciągłą od 1 do 600. Zgodnie ze Statutem Towarzystwa Akcyjnego zmiana właściciela akcji wymagała specjalnego zawiadomienia zarządu Towarzystwa celem dokonania niezbędnych wpisów w dokumentach Towarzystwa. Na mocy statutu przeniesienie własności na osobę trzecią lub innego akcjonariusza mogło się odbywać drogą przelewu na samych akcjach. Za siedzibę Towarzystwa Akcyjnego obrano osadę Żyrardów; ustanowiono pięcioosobowy zarząd złożony z dyrektorów fabryki wybieranych na 3 lata przez zgromadzenie ogólne akcjonariuszy. Ponadto na wypadek przedłużającej się nieobecności lub śmierci któregoś z dyrektorów wchodzących w skład zarządu wybierano na okres dwóch lat dwóch zastępców dyrektorów. Wstąpienie do zarządu Towarzystwa Akcyjnego wymagało posiadania co najmniej trzech akcji (czyli pół procenta całości wyemitowanych), które na czas zasiadania danego akcjonariusza w zarządzie musiały zostać zdeponowane tytułem kaucji w kasie Towarzystwa Akcyjnego Zakładów Żyrardowskich. Ustalono także zasady rotacji członków zarządu. Statut przewidywał, że drogą losowania po upływie dwóch lat wybrani zostaną dwaj nowi dyrektorzy oraz jeden zastępca, co miało zapewnić ciągłość w kierowaniu i gospodarowaniu majątkiem i mocami przerobowymi zakładu. Następnie po upływie 1 roku mieli ustąpić dwaj z pozostałych trzech dyrektorów zasiadających w pierwszym składzie zarządu oraz drugi z zastępców piastujących funkcję od momentu wyłonienia pierwszego składu. Po upływie kolejnego roku ustąpić miał ostatni z pięciu dyrektorów z pierwszego składu oraz zastępca z drugiego wyboru, który pełnił obowiązki przez 2 lata. W ten sposób w ciągu 4 lat wszyscy dyrektorzy z pierwszego składu mieli zostać wymienieni wraz ze swoimi zastępcami. Po 4 latach od wyłonienia pierwszego składu wszyscy dyrektorzy i zastępcy mieli ustępować wraz z końcem swojej kadencji w zarządzie, z zastrzeżeniem jednak, że mogli być wybierani wielokrotnie. Zarząd Towarzystwa Akcyjnego w osobach 5 dyrektorów wybierał ze swojego grona prezesa Towarzystwa.Kolaboracja (łac. ko - przedrostek oznaczający "razem, wspólnie" + łac. laborare - "pracować") - współpraca z nieprzyjacielem, okupantem; kolaborant, kolaboracjonista - współpracujący z wrogiem, zaborcą.

    Po wojnie współpracował z armią amerykańską. Dzięki możnym przyjaciołom uniknął kary za kolaborację z okupantem niemieckim. Śledztwo w jego sprawie otwarte w ramach procesu „oczyszczania” zostało zamknięte bez konsekwencji 2 lipca 1947. Zaangażował Christiana Diora i przyczynił się do tego, by Paryż znów stał się stolicą mody. Kupił zamek Mivoisin, posiadłość myśliwską o powierzchni 3600 ha, w departamencie Loiret niedaleko Châtillon-Coligny, gdzie przyjmował osobistości świata polityki.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Christian Dior (ur. 21 stycznia 1905 w Granville w Normandii, zm. 24 października 1957 w Montecatini) - francuski projektant, założyciel domu mody.

    Na początku lat 50. kupił gazety L’Aurore oraz Paris-Turf. W 1952 kupił też stajnię haras de Jardy i hipodrom w Saint-Cloud koło Paryża.

    Boussac dążył zawsze do pełnej osobistej kontroli nad fabrykami, ufając jedynie siostrzeńcowi Jean-Claude'owi. W epoce dekolonizacji oraz włókien syntetycznych, które zredukowały dostępne rynki, fabryki Boussaca przestały być dochodowe. Zmarł zrujnowany. Od 1980 na jego cześć jedno trofeum wyścigów końskich nosi nazwę: Prix Marcel Boussac (uprzednio Critérium des Pouliches).

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Wielki kryzys, określany też mianem wielkiej depresji – najprawdopodobniej największy kryzys gospodarczy w XX wieku, który, według większości historyków, miał miejsce w latach 1929-1933 i objął, zgodnie z opinią większości ekspertów, praktycznie wszystkie kraje (oprócz ZSRR) oraz praktycznie wszystkie dziedziny gospodarki.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Robert Bielecki: Francja: anatomia władzy. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 216. ISBN PB 5215/80.
    2. Benoît Collombat, David Servenay: Histoire secrète du patronat de 1945 à nos jours. Paris: La Découverte, 2009, s. 41. ISBN 978-2-7071-5764-5.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Châtillon-Coligny – miejscowość i gmina we Francji, w Regionie Centralnym, w departamencie Loiret. Jej burmistrzem jest od 2008 r. Claude Loiseau.
    Spółdzielnia Wydawniczo-Handlowa „Książka i Wiedza” – polskie wydawnictwo powstałe w 1948 z połączenia Spółdzielni Wydawniczej „Książka”" (utworzonej przez działaczy PPR) i wydawnictwa "Wiedza" (związanego z PPS). W 1973 wydawnictwo weszło w skład koncernu RSW Prasa-Książka-Ruch, którego częścią pozostawało do likwidacji konglomeratu w 1990 r.
    I wojna światowa – konflikt zbrojny trwający od 28 lipca 1914 do 11 listopada 1918 (w latach 20. i 30. XX wieku nazywany "wielką wojną") pomiędzy ententą, tj. Wielką Brytanią, Francją, Rosją, Serbią, Japonią, Włochami (od 1915) i Stanami Zjednoczonymi (od 1917), a państwami centralnymi, tj. Austro-Węgrami i Niemcami wspieranymi przez Turcję i Bułgarię.
    Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.
    Marka polska – waluta obowiązująca od 9 grudnia 1916 roku na okupowanych przez Cesarstwo Niemieckie terenach Królestwa Polskiego, a następnie – obowiązująca w Rzeczypospolitej Polskiej. W wyniku reformy pieniężnej z 29 kwietnia 1924 roku marka polska została zastąpiona przez polskiego złotego.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Kriegsmarine (die Kriegsmarine, rodzaj żeński; niem. tłum. Kriegs - wojenna i Marine - marynarka) - marynarka wojenna III Rzeszy Niemieckiej, część sił zbrojnych Niemiec istniejąca w latach 1935-1945 w ramach Wehrmachtu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.771 sek.