Manizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Manizm (łac. manes – dusze przodków). Termin ten został wprowadzony do religioznawstwa przez H. Spencera, który traktował go jako praźródło wszelkiej religii oraz jako formę religii pierwotnej.

Religia naturalna – religia, która uznawana jest przez jej wyznawców za istniejącą od zawsze, a dokładniej: od początku historii danej grupy etnicznej czy narodu. W religiach naturalnych zazwyczaj nie występuje uniwersalizm mogący przyczynić się do powstania w nich jakiejś szczególnej (charakterystycznej zwłaszcza dla większości globalnych, monoteistycznych religii założonych) tendencji do nawracania osób spoza danej grupy. Religie naturalne oparte są na tradycji, przekazywanej w ciągu pokoleń. Święte księgi nawet jeśli istnieją, są jedynie zapisem owej tradycji – nie uważa się ich za objawione czy też podyktowane przez Boga, jak to ma miejsce w przypadku monoteizmów pochodzenia semickiego (judaizm, chrześcijaństwo, islam).

Manizm jest składową częścią każdego systemu wierzeniowego. Zawiera on w sobie trzy idee, które tworzą nową jakość, pomimo iż zostały wytworzone w różnych okolicznościach i mające swe specyficzne źródła.

Do tych idei zaliczamy wyobrażenia o:

  • opiekunie rodzinno-rodowym - idea ta określa rolę postaci przodka jako opiekuna i dobroczyńcy rodziny czy rodu, wspólnoty ludzkiej.
  • przodku totemicznym - idea ta przydaje danej postaci tajemniczość, oddalenie, nadaje jej cechy pół mityczne.
  • duszy zmarłego członka grupy - idea ta utrwala antropomorfizm, indywidualną konkretność przodka, jego związek z życiem.
  • To na pozór proste zjawisko faktycznie jest bardzo rozbudowane i rozwarstwione. U jego podstaw leży idea "sobowtóra", idea istnienia "tego drugiego".

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • M.Nowaczyk: Ewolucjonizm w religioznawstwie, Warszawa 1969
  • M.Skrzypek: Początki badań nad kultem przodków, "Człowiek i Światopogląd", 1987
  • H.Swienko: Religia i religie, Warszawa 1981




  • Reklama