• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Malarz



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Chinoiserie (fr., dosł. "chińszczyzna", wym. szinuazeri) – eklektyczny styl w sztuce, wzornictwie i architekturze europejskiej nawiązujący do kultury chińskiej. Charakteryzuje się zapożyczaniem chińskich motywów i materiałów, m.in. laki, porcelany itd. Chinoiserie pojawiła się we Francji w połowie XVII wieku. Szybko opanowała Europę, a w XVIII wieku stała się jednym z elementów rokoko. Sama nazwa zaczęła być używana w XVIII wieku.Rysunek – kompozycja linii wykonana na płaszczyźnie, polegające na nanoszeniu na powierzchnię walorów wizualnych przy użyciu odpowiednich narzędzi. Także dział sztuk plastycznych.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. praca zbiorowa: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: 1996, s. 246, 247.
    2. Nougier Louis Rene, Przemysław Trzeciak: Sztuka pradziejowa. Warszawa: 1989, s. t. I, s. 28, 29, seria: Sztuka Świata.
    3. Rita E. Freed: Piękno i doskonałość-przyczynek do sztuki faraonów. 2008, s. 331, 333, seria: Egipit Świat Faraonów.
    4. Nowicka Maria: Z dziejów malarstwa greckiego i rzymskiego. Warszawa: 1988, s. 63-86.
    5. Maria Nowicka: Malowany portret cesarski i jego funkcja w Imperium Rzymskim (I-V w.). PWN, 1988, s. t. 36, s. 402, seria: Kwartalnik historii kultury materialnej.
    6. Agnieszka i Piotr Barańscy, Paweł Janiszewski: Edykt Dioklecjana o cenach towarów wystawionych na sprzedaż. Poznań: 2007, s. 51.
    7. Nowicka Maria: Z dziejów malarstwa greckiego i rzymskiego. Warszawa: 1988, s. 12-24, 134-174.
    8. Nowicka Maria: Z dziejów malarstwa greckiego i rzymskiego. Warszawa: 1988, s. 54-193.
    9. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: 1964, s. t. IV, 352, 358, seria: Studia renesansowe.
    10. Pijoan Jose: Drugi złoty wiek sztuki bizantyjskiej. Warszawa: 1989, s. t. III, 124, seria: Sztuka Świata.
    11. Stanisław Kobielus przekład: Teofil Prezbiter „Diversarium Artium Schedula i inne średniowieczne zbiory przepisów o sztukach rozmaitych. Kraków: 2009, s. XII.
    12. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: t. IV, s. 333, seria: Studia renesansowe.
    13. Walicki Michał: Złoty widnokrąg. Warszawa: 1965, s. 30.
    14. Domański Ludomir: Historia nieznanego rzemiosła w Polsce w latach 1393-1551. Wrocław: 2004, s. 27, seria: Amator Scientiae.
    15. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: t. IV, s. 342, seria: Studia renesansowe.
    16. Walicki Michał: Złoty widnokrąg. Warszawa: 1965, s. 50.
    17. Michalski Sergiusz: Protestanci a sztuka spór o obrazy w Europie Nowożytnej. Warszawa: 1989, s. 161-191.
    18. Dowiat Jerzy-redakcja: Kultura Polski Średniowiecznej. Warszawa: 1985, s. 432.
    19. redakcja Michał Walicki: Sztuka Polska przedromańska i romańska do schyłku XIIIw. Warszawa: 1966, s. 251-252.
    20. Miodońska Barbara: Małopolskie malarstwo książkowe 1320-1540. Warszawa: 1993, s. 84-95.
    21. Dowiat Jerzy-redakcja: Kultura Polski Średniowiecznej. Warszawa: 1985, s. 258.
    22. redakcja Michał Walicki: Sztuka Polska przedromańska i romańska do schyłku XIIIw. Warszawa: 1966, s. 259.
    23. redakcja Michał Walicki: Sztuka Polska przedromańska i romańska do schyłku XIIIw. Warszawa: 1966, s. 271.
    24. Mańkowski Tadeusz, Dzieje wnętrz wawelskich, Warszawa 1957, s. 8.
    25. Charewiczowa Łucja: Lwowskie organizacje zawodowe za czasów Polski przedrozbiorowej. Lwów: 1929, s. 150.
    26. Miodońska Barbara: Małopolskie malarstwo książkowe 1320-1540. Warszawa: 1993, s. 13.
    27. Ptaśnik Jan: Cracovia Artificum 1300-1500. Kraków: 1917, s. 4.
    28. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: t. IV, s. 332, seria: Studia renesansowe.
    29. Walicki Michał: Złoty widnokrąg. Warszawa: 1965, s. 22.
    30. Charewiczowa Łucja: Lwowskie organizacje zawodowe za czasów Polski przedrozbiorowej. Lwów: 1929, s. 149.
    31. Walicki Michał: Złoty widnokrąg. Warszawa: 1965, s. 23.
    32. Walicki Michał: Złoty widnokrąg. Warszawa: 1965, s. 23.
    33. Walicki Michał: Złoty widnokrąg. Warszawa: 1965, s. 24.
    34. Koczorowska-Pelplińska Ewa: Warszawskie rzemiosła artystyczne i budowlane w XV w. Warszawa: 1959, s. 15-29.
    35. Kunczyńska-Iracka Anna: Malarstwo ludowe kręgu częstochowskiego. Wrocław. Warszawa. Kraków. Gdańsk: 1978, s. 30,31.
    36. Koczorowska-Pelplińska Ewa: Warszawskie rzemiosła artystyczne i budowlane w XV w. Warszawa: 1959, s. 15-29.
    37. Herbst Stanisław: Toruńskie cechy rzemieślnicze. Toruń: 1933, s. 190-196.
    38. Dobrowolski Tadeusz: Życie i twórczość i znaczenie społeczne artystów polskich i w Polsce pracujących w okresie późnego gotyku 1440-1520. Ossolineum, 1965, s. 17.
    39. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: t. IV, s. 331-379, seria: Studia renesansowe.
    40. Schulz Alvin: Urkundliche Geschichte der Breslauer Maler – Innung in den Jahren 1345 bis 1523. Breslau: Korn, 1866, s. 19.
    41. Herbst Stanisław: Toruńskie cechy rzemieślnicze. Toruń: 1933, s. 194, 195.
    42. Charewiczowa Łucja: Lwowskie organizacje zawodowe za czasów Polski przedrozbiorowej. Lwów: 1929, s. 151.
    43. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: t. IV, s. 335, seria: Studia renesansowe.
    44. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: t. IV, s. 335, seria: Studia renesansowe.
    45. Walicki Michał: Złoty widnokrąg. Warszawa: 1965, s. 31, 32.
    46. Kunczyńska-Iracka Anna: Malarstwo ludowe kręgu częstochowskiego. Wrocław. Warszawa. Kraków. Gdańsk: 1978, s. 35.
    47. Dobrowolski Tadeusz: Życie i twórczość i znaczenie społeczne artystów polskich i w Polsce pracujących w okresie późnego gotyku 1440-1520. Ossolineum, 1965, s. 17.
    48. Chamcówna Mirosława: Walka malarzy krakowskich o wyzwolenie spod praw cechowych. Warszawa: 1954, s. 221,224, seria: Biuletyn Historii Sztuki, nr 2, rok XIV.
    49. praca zbiorowa: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: 1996, s. 246.
    50. Chamcówna Mirosława: Walka malarzy krakowskich o wyzwolenie spod praw cechowych. Warszawa: 1954, s. 215-217, seria: Biuletyn Historii Sztuki, nr 2, rok XIV.
    51. Chamcówna Mirosława: Walka malarzy krakowskich o wyzwolenie spod praw cechowych. Warszawa: 1954, s. 217, seria: Biuletyn Historii Sztuki,nr.2, rokXIV.
    52. Chamcówna Mirosława: Walka malarzy krakowskich o wyzwolenie spod praw cechowych. Warszawa: 1954, s, s. 224-230 seria: Biuletyn Historii Sztuki,nr.2, rokXIV.
    53. Chamcówna Mirosława: Walka malarzy krakowskich o wyzwolenie spod praw cechowych. Warszawa: 1954, s. 232, seria: Biuletyn Historii Sztuki,nr.2, rokXIV.
    54. Drexlerowa Anna M.: Wystawy wytwórczości Królestwa Polskiego. Warszawa: 1999, s. 30.
    55. Seweryn Tadeusz, Staropolska grafika ludowa, Warszawa 1966, s. 11-12.
    56. Miodońska Barbara, Małopolskie malarstwo książkowe 1320-1540, s. 86.
    57. Seweryn Tadeusz, Staropolska grafika ludowa, Warszawa 1966, s. 11.
    58. Kołaczkowski Julian, Wiadomości tyczące się przemysłu i sztuki w dawnej Polsce, Kraków 1888, s. 239.
    59. Kunczyńska-Iracka Anna, Malarstwo ludowe kręgu czestochowskiego, Wrocław.Warszawa.Kraków.Gdańsk 1978, s. 52.
    60. Dąbówna Barbara: Warsztat malarza cechowego w Polsce. Wrocław Warszawa Kraków: t.IV, s. 336, w: Studia renesansowe.
    61. Ptaśnik Jan, Cracovia Artificum 1300-1500, Kraków 1917, s. 4.
    62. Chamcówna Mirosława: Walka malarzy krakowskich o wyzwolenie spod praw cechowych. Warszawa: 1954, s, s. 215-217, seria: Biuletyn Historii Sztuki,nr.2, rokXIV.
    63. Domański Ludomir: Historia nieznanego rzemiosła w Polsce w latach 1393-1551. Wrocław: 2004, s, s. 29, w: Amator Scientiae.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Arłamowski Kazimierz, Dzieje Przemyskich Cechów Rzemieślniczych w dawnej Polsce, Przemyśl 1931.
  • Agnieszka i Piotr Barańscy, Paweł Janiszewski, Edykt Dioklecjana o cenach towarów wystawionych na sprzedaż, Poznań 2007.
  • Bilczewski Józef ks. dr, Sztuka w pierwotnym kościele (klocek 1907).
  • Chamcówna Mirosława, Walka malarzy krakowskich o wyzwolenie spod praw cechowych, w „Biuletyn Historii Sztuki nr 2, rok XIV, s. 215-234, Warszawa 1954.
  • Charewiczowa Łucja, Lwowskie organizacje zawodowe za czasów Polski przedrozbiorowej, Lwów 1929.
  • Chrzanowski Tadeusz, Ołtarz Wita Stwosza Interpress 1985.
  • Domański Ludomir, Klepacze złota, goldślagiery. Historia nieznanego rzemiosła w Polsce w latach 1393-1551, w „Amator Scientiae”, Wrocław 2004, s. 25-38.
  • Dąbówna Barbara, Warsztat malarza cechowego w Polsce, w „Studia renesansowe”, Wrocław Warszawa Kraków 1964, t. IV, s. 331-379.
  • Dobrowolski Tadeusz, Życie i twórczość i znaczenie społeczne artystów polskich i w Polsce pracujących w okresie późnego gotyku 1440-1520, Ossolineum 1965.
  • Dowiat Jerzy-redakcja, Kultura Polski Średniowiecznej, Warszawa 1985.
  • Drexlerowa Anna M., Wystawy wytwórczości Królestwa Polskiego, Warszawa 1999.
  • Grabowski Ambroży, Skarbniczka naszej archeologii Lipsk 1854.
  • Herbst Stanisław, Toruńskie cechy rzemieślnicze, Toruń 1933.
  • Koczorowska-Pelplińska Ewa, Warszawskie rzemiosła artystyczne i budowlane w XV w., Warszawa 1959.
  • Kołaczkowski Julian, Wiadomości tyczące się przemysłu i sztuki w dawnej Polsce, Kraków 1888.
  • Kunczyńska-Iracka Anna, Malarstwo ludowe kręgu częstochowskiego, Wrocław. Warszawa. Kraków. Gdańsk 1978.
  • Mańkowski Tadeusz, Dzieje wnętrz wawelskich Sztuka Warszawa 1957.
  • Miodońska Barbara, „Małopolskie malarstwo książkowe 1320-1540 PWN Warszawa 1993.
  • Michalski Sergiusz, Protestanci a sztuka spór o obrazy w Europie Nowożytnej, Warszawa 1989.
  • Nougier Louis Rene, Przemysław Trzeciak, Sztuka pradziejowa w „Sztuka Świata”, t. I, s. 28, 29, Warszawa 1989.
  • Nowicka Maria, Twarze antyku, Warszawa 2000.
  • Nowicka Maria, Z dziejów malarstwa greckiego i rzymskiego, Warszawa 1988.
  • Pańków Stanisław, Wojas Zbigniew „Cracovia Artificum” 1551-1560”, Ossolineum 1966.
  • Pijoan Jose, Drugi złoty wiek sztuki bizantyjskiej, w „Sztuka Świata”, t. III, s. 99-135, Warszawa 1989.
  • Przybyszewski Bolesław, „Cracovia Artificum suplementa Krakowskie środowisko artystyczne czasów Wita Stwosza Ossolineum 1990.
  • Ptaśnik Jan, Cracovia Artificum 1300-1500, Kraków 1917.
  • Ptaśnik Jan, Cracovia Artificum 1501-1550, PAU, Kraków 1936.
  • Rastawiecki Edward, Słownik malarzów polskich... tom 1 i 2 Warszawa 1850.
  • SAP Słownik Artystów Polskich i obcych w Polsce działających redakcja zbiorowa tomy od 1 do 7 Ossolineum 1971-2003.
  • Schulz Alvin, Urkundliche Geschichte der Breslauer Maler – Innung in den Jahren 1345 bis 1523 Breslau 1866 Korn.
  • Seweryn Tadeusz, Staropolska grafika ludowa, Warszawa 1956.
  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych praca zbiorowa, Warszawa 1996.
  • Sztuka Polska, przedromańska i romańska do schyłku XIII w. pod redakcją Michała Walickiego, PWN, Warszawa 1966.
  • Szymański Józef, Nauki pomocnicze historii PWN, Warszawa 2002.
  • Teofil Prezbiter, Diversarium Artium Schedula i inne średniowieczne zbiory przepisów o sztukach rozmaitych, Przekład Stanisław Kobielus, Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec, Kraków 2009.
  • Walicki Michał, Złoty widnokrąg, WAiF, Warszawa 1965.
  • Sztuka – dziedzina działalności ludzkiej uprawiana przez artystów. Nie istnieje jedna spójna, ogólnie przyjęta definicja sztuki, gdyż jej granice są redefiniowane w sposób ciągły, w każdej chwili może pojawić się dzieło, które w arbitralnie przyjętej, domkniętej definicji się nie mieści. Sztuka spełnia rozmaite funkcje, m.in. estetyczne, społeczne, dydaktyczne, terapeutyczne, jednak nie stanowią one o jej istocie.Sztuka iluzji – gałąź sztuki estradowej, w której środki wyrazu artystycznego tworzone są w oparciu o umiejętności wywoływania zjawisk pozornie sprzecznych z prawami fizyki, przy zastosowaniu różnorakich sposobów odwracania uwagi widzów od właściwych działań artysty, szczególnie poprzez zakłócenie logicznego wnioskowania z sugerowanych przez artystę czynności.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Władysław II Jagiełło (ur. ok. 1362 lub ok. 1352, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – wielki książę litewski w latach 1377–1381 i 1382–1401, król Polski 1386-1434 i najwyższy książę litewski 1401–1434. Syn Olgierda i jego drugiej żony Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra, wnuk Giedymina. Założyciel dynastii Jagiellonów.
    Ikonograf (ikonopisarz, ikonopisiec, malarz ikon) – teolog, który wyraża wiarę Kościoła poprzez sztukę liturgiczną.
    Sztuka romańska (styl romański, romanizm, romańszczyzna) – styl w sztukach plastycznych XI-XIII wieku, ukształtowany w Europie zachodniej (na zachód od Renu), na terenach zajmowanych obecnie przez dzisiejsze północne Włochy, Francję i zachodnie Niemcy. Wkrótce zasięgiem nowego stylu objęte zostały kolejne tereny Europy i wraz z prowadzonymi wyprawami krzyżowymi przeniknął na Bliski Wschód. Czas trwania sztuki romańskiej był niejednolity; występowały także różnice w stylu między poszczególnymi regionami. Sztuka ta wyrosła na bazie antyku oraz doświadczeń sztuki karolińskiej i ottońskiej, także bizantyńskiej. Romanizm związany był przede wszystkim z Kościołem i stąd obecny był przede wszystkim w sztuce sakralnej.
    Kołtryniarz, szpalernik – dawniej rzemieslnik, artysta zajmujący się wytwarzaniem drukowanych i malowanych obić, tapet.
    Czeladnik - jeden ze stopni kwalifikacji zawodowych, stwierdzający opanowanie przez ucznia, młodocianego pracownika zatrudnionego w celu nauki zawodu, umiejętności praktycznych oraz teoretycznych w zawodzie rzemieślniczym oraz potwierdzający je dowodem kwalifikacji zawodowych w formie zdanego egzaminu czeladniczego.
    Portrety z Fajum – grupa około 700 portretów na drewnie, które były składane wraz z zabalsamowanymi zwłokami do grobów. Odnalezione zostały na zhellenizowanych terenach Egiptu, głównie na cmentarzyskach w oazie Fajum i cmentarzu rzymskim w Antinoopolis. Najstarsze zachowane portrety pochodzą z I wieku.
    Herkulanum albo Herkulaneum, (łac. Herculaneum, gr. Heraklejon, wł. Ercolano) – miasto w Kampanii położone w sąsiedztwie Wezuwiusza i zniszczone wraz z Pompejami i Stabiami podczas jego wybuchu 24 sierpnia 79 roku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.059 sek.