• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Malarstwo wazowe



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Trytony (lm gr. Τρίτωνες Trítōnes, łac. Tritones, lp gr. Τρίτων Trítōn, łac. Triton) – w mitologii greckiej i rzymskiej pół ludzie, pół ryby.Skyfos (gr. lp σκύφος skýphos, lm skyphoi) – forma głębokiego pucharu lub kielicha do wina, charakteryzująca się wąską i słabo zaznaczoną podstawą lub jej brakiem i dwoma uchwytami po bokach. Naczynia tego typu były szczególnie popularne w starożytnej Grecji, gdzie powstały, a także w starożytnym Rzymie.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
     Wykaz literatury uzupełniającej: Malarstwo wazowe.
  • koroplastyka
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Obecnie większość autorów zdecydowanie unika tego mylącego określenia przejętego w XIX w. z włoskiego (vasi antichi), por. Wolfgang Schiering (Die griechische Tongefässe. Gestalt, Bestimmung und Formenwandel. Berlin: Mann, 1983).
    2. Hipotetycznie przyjęto, ż w V w. p.n.e., w szczytowym okresie produkcji naczyń czerwonofigurowych działało w Atenach nie więcej niż 400 ceramików (Claude Mossé: Człowiek i gospodarka. W: Człowiek Grecji (red. J.-P. Vernant). Warszawa: Bertelsmann-Świat Książki, 2000, s. 42).
    3. Wysunięto hipotezę, że naczynia ze srebra i złota upowszechniające się po podbojach i zdobyczach Aleksandra Wlk., mogły oddziałać na spadek poziomu artystycznego greckiego malarstwa wazowego, prowadząc do jego zamierania (Oswyn Murray: Człowiek i formy życia społecznego. W: Człowiek Grecji (red. J.-P. Vernant). Warszawa: Bertelsmann-Świat Książki, 2000, s. 295-296).
    4. Thomas Mannack uznaje, że tylko nieliczne naczynia noszą swe właściwe nazwy starożytne, jak alabastron, hydria, kantaros, lebes, lekyt, krater, mastos, ojnochoe i fiale (Griechische Vasenmalerei. Eine Einführung. Darmstadt: Von Zabern, 2012, s. 37).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. W. Dobrowolski: Malarstwo na wazach greckich ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa b.d. [1978].
    2. M.L. Bernhard, Greckie malarstwo wazowe, dz. cyt. w bibliografii, s. 22.
    3. Np. J. Boardman: The history of Greek vases. London: Thames & Hudson, 2006.
    4. R.M. Cook, P. Dupont: East Greek Pottery. London 1998.
    5. M. Steinhart: Pontische Vasenmalerei. W Der Neue Pauly. Stuttgart 2001, t. 10, kol. 138n.
    6. Robert Flacelière: Życie codzienne w Grecji za czasów Peryklesa. Warszawa: PIW, 1985, s. 120.
    7. M. Nowicka: Z dziejów malarstwa greckiego i rzymskiego, dz. cyt., s. 33.
    8. M.L. Bernhard: Greckie malarstwo wazowe, dz. cyt., s. 23-24.
    9. Por. Janusz A. Ostrowski: Słownik artystów starożytności. Katowice 1994, s. 7.
    10. Według K. Zwolińska, Z. Malicki: Mały słownik terminów plastycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1993, s. 103-104.
    11. M.I. Finley: Grecy. Warszawa: PWN, 1965, s. 163n.
    12. Por. Gisela M.A. Richter, Marjorie J. Milne: Shapes and Names of Athenian Vases. New York: Metropolitan Museum of Art, 1935.
    13. W. Dobrowolski: Wazy greckie I, dz. cyt. w bibliografii, s. 16.
    14. K. Zwolińska, Z. Malicki: Mały słownik terminów plastycznych, dz. cyt., s. 67.
    Styl geometryczny – styl dekoracji ceramiki, który charakteryzuje się powtarzającymi się wzorami geometrycznymi. Był bardzo popularny w Grecji przed VII wiekiem p.n.e. Dekorowane naczynia prawie całkowicie pokrywano czarnym firnisem, pozostawiając jedynie pasy w kolorze gliny, które zdobiły powtarzające się koła lub meandry. W VIII wieku p.n.e. pojawiały się z rzadka sylwetki zwierząt i sceny figuralne.Sycylia (wł., łac. Sicilia, w starożytności Trinacria) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Zamieszkuje ją około 5 milionów mieszkańców.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ahmose II lub Amazis lub Amasis – faraon – władca starożytnego Egiptu z Okresu Schyłkowego, z XXVI dynastii saickiej. Panował w latach 570-526 p.n.e.. Prawdopodobnie nie pochodził z królewskiego rodu. Był wysokiej rangi dowódcą wojskowym i generałem. W czasach panowania faraona Psametycha II był wodzem armii w wyprawie do Kusz. Według Herodota został wyniesiony do władzy przez podległe sobie oddziały wojsk. Być może władzę objął na dwa lata przed śmiercią swego poprzednika – Apriesa. Obaj ci władcy konkurowali więc o władzę królewską, przez dwa lata, każdy kontrolując podległe sobie tereny, a Amazis w związku z tym, początkowo uważany był za uzurpatora. Był władcą wybitnym, niezwykle inteligentnym i utalentowanym, choć powierzchownie swym sposobem bycia, mogącym uchodzić za nieokrzesanego gbura, prostaka i utracjusza. Podczas swoich rządów promował kulturę grecką. Wynikało to po częścì z tego, że jego żoną była Greczynka Ladike . Wiele barwnych opowieści o Amazisie, dowodzących tego, zawdzięczamy opisom Herodota.
    Sfinks – w mitologii greckiej uskrzydlony potwór o ciele lwa i głowie kobiety. Według Hezjoda córka Chimery i Ortrosa, w innych przekazach córka Tyfona i Echidny.
    Hydrie Hadra - w starożytności grupa naczyń glinianych produkowanych na Krecie w środkowej części wyspy w okresie hellenistycznym. Najintensywniej produkowano je w 2. połowie III wieku p.n.e. Według najnowszych badań produkcja trwała do 3. ćwierci I wieku p.n.e.
    Witold Dobrowolski (ur. 1939) – polski archeolog, historyk sztuki i etruskolog. Studiował archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Warszawskim. Wieloletni pracownik Muzeum Narodowego w Warszawie.
    Cypr (Republika Cypryjska) – państwo położone na wyspie Cypr leżącej we wschodniej części Morza Śródziemnego u wybrzeży Turcji, Syrii i Libanu. Od 1 maja 2004 roku jest członkiem Unii Europejskiej.
    Kreta (gr. Κρήτη od słowa krateia – silna, łac. Creta, tur. Kirid, wen. Candia) – grecka wyspa położona na Morzu Śródziemnym. Jest ona największą grecką wyspą i piątą co do wielkości wyspą śródziemnomorską. Linia brzegowa ma długość ok. 1040 km. Największym miastem jest Heraklion (Iraklion).
    Fryz – środkowy, poziomy człon belkowania z reguły leżący między architrawem i gzymsem. Bardzo często zdobiony płaskorzeźbami, był jednym z najbardziej ozdobnych elementów antycznych świątyń.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.063 sek.