• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Maksylektomia

    Przeczytaj także...
    Szczęka (łac. maxilla) albo kość szczękowa (łac. os maxillare) – kość parzysta, stanowiąca zasadniczą część składową czaszki twarzowej. Kość szczękowa składa się z trzonu (corpus) i czterech wyrostków: czołowego, jarzmowego, podniebiennego i zębodołowego.Oczodół (łac. orbita) – jama kostna pomiędzy mózgoczaszką a twarzoczaszką, w której umieszczona jest gałka oczna. Występuje parzyście. Oczodół ma kształt stożka, którego podstawę tworzy wejście do oczodołu. U góry wejście do oczodołu ogranicza brzeg nadoczodołowy kości czołowej, u dołu-szczęka i kość jarzmowa, tworząc brzeg podoczodołowy, ponadto budują go kość łzowa, sitowa, klinowa oraz podniebienna. Oczodół ograniczają cztery ściany: górna (sklepienie), przyśrodkowa, boczna i dolna (dno). W odcinku przednio-bocznym sklepienia oczodołu znajduje się dół gruczołu łzowego. W pobliżu wejścia do oczodołu na ścianie przyśrodkowej leży dół woreczka łzowego, przechodzi on ku dołowi w kanał nosowo-łzowy. W obrębie oczodołu znajduje się kanał nerwu wzrokowego, przez który przechodzi nerw wzrokowy wraz z tętnicą oczną, ponadto w oczodole znaleźć można szczelinę oczodołową górną przez którą przebiega nerw czołowy, nerw nadoczodołowy, nerw nosowo-rzęskowy, nerw okoruchowy, nerw bloczkowy, nerw odwodzący i żyła oczna górna, a także szczelina oczodołowa dolna, której zawartość stanowią nerw podoczodołowy, nerw jarzmowy, tętnica podoczodołowa i żyła oczna dolna.
    Podniebienie twarde (łac. palatum durum) – tworzy sklepienie jamy ustnej właściwej, znajduje się w jej części przedniej, zawiera zrąb kostny (blaszki poziome kości podniebiennych oraz wyrostki podniebienne szczęk). Jest pokryte nabłonkiem wielowarstwowym płaskim rogowaciejącym, między którym a okostną w tylnej części podniebienia występują gruczoły ślinowe (łac. glandulae palatinae), produkujące ślinę śluzową. Błona śluzowa przedniej części podniebienia twardego jest silnie zrośnięta z okostną.

    Maksylektomia (ang. maxillectomy) – zabieg laryngologiczny, polegający na resekcji fragmentu lub całej kości szczękowej. Wykonywany jest z powodu nowotworu złośliwego szczęki. Częściową maksylektomię wykonuje się, gdy nowotwór zlokalizowany jest w obrębie podniebienia twardego, wyrostka zębodołowego lub zatoki szczękowej, a całkowitą jeśli guz masywu szczękowo-sitowego nacieka struktury oczodołu.

    Wyrostek zębodołowy (łac. processus alveolaris) – część kości szczęk, w której osadzone są zęby. Zęby tkwią (→wklinowanie) w zębodołach, oddzielonych od siebie przegrodami zębowymi. W zębodołach zębów wielokorzeniowych znajdują się również przegrody międzykorzeniowe.Nowotwór złośliwy (łac. neoplasma malignum; ang. cancer) - nowotwór utworzony z komórek o niskim zróżnicowaniu (niedojrzałych), o budowie znacznie odbiegającej od obrazu prawidłowych tkanek. Charakteryzuje się szybkim wzrostem, atypią i brakiem torebki, czym m.in. różni się od nowotworu niezłośliwego.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Robert Bilewicz, Troels Bundgaard, Paweł K. Burduk. Rekonstrukcja po maksylektomii z zastosowaniem płata mięśnia skroniowego – doświadczenia własne. „Otolaryngologia Polska”. 63 (2), s. 109-112, marzec–kwiecień 2009. DOI: 10.1016/S0030-6657(09)70088-5 (ang.). 
    2. Ricardo L Carrau: Maxillectomy: Pre-Procedure, Technique, Post-Procedure (ang.). Medscape, 20 sierpnia 2015. [dostęp 2019-01-27].
    3. Wojciech Golusiński, Guzy masywu szczękowo-sitowego, [w:] Kazimierz Niemczyk i inni red., Otorynolaryngologia kliniczna. Tom 2., Warszawa: Medipage, 2015, s. 358, ISBN 978-83-64737-25-1.

    Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Resekcja, wycięcie (łac. resectio) – rodzaj zabiegu operacyjnego polegający na usunięciu narządu bądź jego części z powodu istniejącej choroby. Określenie to jest spotykane w odniesieniu do wewnętrznych narządów takich jak płuco, jelito czy miazga zęba.Zatoka szczękowa (łac. sinus maxillaris), zwana też dawniej jamą Highmora – parzysta przestrzeń pneumatyczna mieszcząca się obustronnie w trzonie szczęki. W wymiarze pionowym i strzałkowym ma ponad 3 cm, w płaszczyźnie czołowej 2,5 cm. Ma ona kształt trójściennej piramidy.
    DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.Otorynolaryngologia – dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem i leczeniem chorób ucha (z gr. oros, otos), nosa (z gr. rhinos, rynos), krtani (z gr. laryngos), gardła (z gr. pharyngos) oraz innych narządów głowy i szyi.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Nowotwory szczęki – nowotwory wychodzące z zatok przynosowych (szczękowej, klinowej, sitowej) oraz kości szczękowej. Obszar ten nazywamy "masywem szczękositowym" i dzielimy go na tzw. suprastrukturę, mezostrukturę i infrastrukturę. Nowotwory występujące w tej okolicy są rzadkie i stanowią 0,5-1% wszystkich nowotworów złośliwych. Najczęściej rozwija się rak płaskonabłonkowy (85-90% przypadków) z błony śluzowej zatok. Rzadziej spotykany jest rak gruczołowy i oblak (cutaneous carcinoma - gruczolakorak oblakowaty). Szkliwiak (adamantinoma) spotykany jest częściej w żuchwie. Nowotwory z tkanki łącznej: mięsaki kostne (osteosarcoma), włókniakomięsaki (fibrosarcoma) i chrzęstniakomięsaki (chondrosarcoma) występują rzadko, przebiegają niezwykle złośliwie, a wyleczenie ich zdarza się tylko wyjątkowo. Z innych mięsaków należy wymienić mięsaki limfatyczne (lymphosarcoma). Łagodne nowotwory spotykane w tej okolicy to różnorodne torbiele (zębopochodne), dysplazja kości i włókniak kostny.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.