• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mahakaśjapa



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Reinkarnacja (również: metempsychoza, transmigracja; łac. re+in+caro, carnis - ponowne wcielenie) – pogląd, według którego dusza (bądź świadomość) po śmierci ciała może wcielić się w nowy byt fizyczny. Np. dusza jednego człowieka może przejść w ciało nowonarodzonego dziecka lub zwierzęcia czy nawet według niektórych poglądów rośliny. Samo słowo reinkarnacja jest zestawieniem dwóch członów: inkarnacja (wcielenie) i przedrostka re (oznaczającego powtórzenie czegoś). Dosłownie więc reinkarnacja oznacza powtórne wcielenie.

    Mahakaśjapa (pāli. Mahā Kassapa; sanskr. Mahākāśyapa) महाकश्यप; chin. Mohejiashe 摩訶迦葉; kor. Mahagasǒp (마하가섭); jap. Makakashō ( ); wiet. Ma-ha-ca-diêp; tyb. 'Od.srungs ( ); chin. (Da)Jiashe (大迦葉); kor.(Tae)Kayôp; jap. (Dai)Kashō ( ); wiet. (Đại)-Ca-diếp – bramin z kraju Magadha w Indiach, jeden z głównych uczniów Buddy, jego następca i pierwszy patriarcha tradycji zen.

    Budda Maitreja (skt. Maitreya मैत्रेय, pali Metteyya; chiń. Mílè (彌勒 jako budda – Mílèfó 彌勒佛, jako bodhisattwa – Mílè Púsa 彌勒菩薩; kor. Mirŭk (미륵); jap. Miroku; wiet. Di-lặc; tyb. རྒྱལ་བ་བྱམས་པ།, Wylie rgyal ba byams pa) – według przekazów buddyjskich będzie to następca Buddy Siakjamuniego, piąty budda naszej epoki (kalpy), który jako bodhisattwa obecnie przebywa w niebiosach Tuszita w Wewnętrznej Świątyni Pałacu Siedmiu Klejnotów.Budda Siakjamuni (ok. 563-483 p.n.e.), właśc.Siddhartha (imię od rodziców) Gotama (przydomek) z rodu (klanu) Śakjów – mędrzec, założyciel jednej z religii powszechnych – buddyzmu.
    Mahakaśjapa – pierwszy patriarcha szkoły medytacji – chan

    Spis treści

  • 1 Wczesne lata
  • 2 Bhadda Kapilani
  • 3 Spotkanie Buddy z Kaśjapą
  • 4 Karmiczne związki
  • 5 Budda a Kaśjapa
  • 6 Mahakaśjapa w tradycji zen
  • 7 Zobacz
  • 8 Przypisy
  • 9 Bibliografia
  • Wczesne lata[]

    Pochodził ze znakomitej rodziny bramińskiej z wioski Mahatittha z rejonu Magadhy. Był synem bramina Kapili i jego żony Sumanadevi. Otrzymał imię Pipphali. Jego ojciec posiadał szesnaście wiosek był więc człowiekiem majętnym i życie Pipphalego upływało w luksusie. Ożenił się aby zadowolić swoich rodziców, ale zawsze pragnął być ascetą. Jego żoną została 16-letnia córką bramina – Bhadda Kapilani. Jednak także i jej ideałem było prowadzenie religijnego, ascetycznego życia więc oboje postanowili ślubować życie w celibacie. Pewnego dnia Kaśjapa kontrolując swoje posiadłości zauważył, że po zaoraniu pola ptaki karmią się robakami wyrzuconymi na wierzch. Był tym wstrząśnięty, zwłaszcza iż zdał sobie sprawę z tego, że to on jest winien temu cierpieniu. Postanowił więc pozostawić swój majątek Bhaddzie, ale ona w tym samym dniu miała podobne doświadczenie. Doszli do porozumienia, rozdali cały swój majątek i ogolili sobie nawzajem głowy. Zostali wędrownymi ascetami. Jednak Bhadda była tak piękna, że mogło to powodować plotki o nich – postanowili się rozstać i wędrować osobno.

    Nalanda (hindi: नालंदा, Nālandā) – założony w V wieku buddyjski klasztor i uniwersytet, którego pozostałości odnaleziono w drugiej połowie XIX wieku, w północno-wschodnich Indiach, na terenie dzisiejszego stanu Bihar. Jedna z najstarszych placówek edukacyjnych na świecie, jednocześnie obok Wikramasili największa i najsławniejsza tzw. mahāvihāra (wielki klasztor).Samyutta Nikaya (Saṃyutta Nikāya SN; pol.: "Połączone rozprawy", "Mowy spokrewnione") – jest tekstem buddyjskim, trzecim z pięciu nikaya (zbiorów) w Sutta Pitaka. Sutta Pitaka jest jednym z "trzech koszy" , które składają się na Kanon palijski buddyzmu therawady. Z powodu skróconego ujmowania części tekstu, całkowita liczba sutt jest trudna do ustalenia. Pali Text Society w swojej edycji wylicza 2889, Bodhi w swoim tłumaczeniu ma ich 2904, podczas gdy komentarze podają 7762. Dr Rupert Gethin w swoich badaniach ustalił ich liczbę w edycji birmańskiej i syngaleskiej, na odpowiednio 2854 i 7656. W swoich własnych obliczeniach podaje natomiast liczbę 6696. Pisze też, że całkowitą ilość sutt w edycji tajskiej trudno ustalić. Sutty są grupowane w pięć vagga (sekcja). Każda vagga jest dalej dzielona na samyutta (rozdział), a te z kolei zawierają grupy sutt powiązanych tematycznie. Podobny zbiór, najwidoczniej przetłumaczony z wcześniejszej wersji sanskryckiej, ukazuje się w chińskim Kanonie buddyjskim. Jest on znany jako Samyuktāgama (chiń.: Zá Ahánjīng (雜阿含經)). Chińska nazwa oznacza "zmieszane agamy"


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Bhikku – nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana. Od tych nazw utworzono żeńskie odpowiedniki: bhikkhuni (pali.), bhiksiuni, bhiksuni, bhikszuni.
    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.
    Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.
    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Bramin (Dewanagari: ब्राह्मण trl.brāhmaṇa) – w hinduizmie członek najwyższej warny: klasy kapłańskiej. Przynależność do warny bramińskiej, jak i pozostałych jest dziedziczna . Według mitologii indyjskiej bramini powstali przy stworzeniu świata z ust Puruszy.
    Język tybetański (tyb. བོད་སྐད།, Wylie: bod-skad, ZWPY: Pögä) to język z gałęzi tybeto-birmańskiej rodziny języków sino-tybetańskich. Jest językiem ojczystym Tybetańczyków. Używany w Tybecie, Syczuanie, Qinghai (regiony w granicach obecnej Chińskiej Republiki Ludowej) oraz w Bhutanie, Indiach, Nepalu, a także w diasporze Tybetańczyków rozproszonych m.in. w Norwegii, Szwajcarii, Republice Chińskiej i USA. Posługuje się nim ok. 6,5 mln ludzi.
    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.112 sek.