• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Machiny neurobalistyczne

    Przeczytaj także...
    Włókno – podstawowa jednostka struktury wielu materiałów, która charakteryzuje się znaczną długością i niewielkim przekrojem. Zwykle przyjmuje się, że włóknem jest struktura, której długość jest minimum 100 razy większa od jej przekroju. Włókna występują zarówno w materiałach naturalnych jak i produkowanych przez człowieka. Niektóre materiały są wykonane prawie wyłącznie z włókien, podczas gdy w innych włókna stanowią tylko jeden z elementów wzmacniających ich strukturę.Ogień grecki – łatwopalna mieszanina, uważana za pierwowzór napalmu. Ogień grecki zwany jest też ogniem bizantyjskim. Jednak w praktyce chodzi o jedną i tę samą substancję znaną w starożytności, a udoskonaloną w Bizancjum.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
    Arkbalista jako przykład machiny neurobalistycznej

    Machiny neurobalistyczne (od gr. νευρών neúron – "ścięgno; cięciwa; struna; (nerw)", βάλλω (czyt. ballo) – "rzucać", "miotać") to machiny wojenne wykorzystujące energię potrzebną do wystrzelenia pocisku gromadzoną w naprężonym lub odkształconym materiale np. w skręconych i naciągniętych linach (balista, onager) czy odgiętej belce drewnianej lub metalowej (bricoli, arkbalista).

    Kusza – broń miotająca neurobalistyczna (wykorzystująca energię sprężystości) podobna do łuku. Zasadnicza różnica w użyciu polega na możliwości wstrzymania się ze strzałem przez dowolnie długi czas po naciągnięciu cięciwy. Cięciwę naciąga się ręcznie, korbą lub lewarem, a dopiero potem strzela, naciskając spust.Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.

    Machiny tego rodzaju można podzielić na:

  • wykorzystujące energię zmagazynowaną poprzez odgięcie elastycznego materiału (gastrafetes, chalkotonon, kusza ręczna i wałowa, arkbalista, espringola i bricoli),
  • wykorzystujące energię zmagazynowaną w skręconych włóknach pochodzenia zwierzęcego (palintonon, euthytonon, skorpion, balista, monankon i onager),
  • wykorzystujące energię zmagazynowaną poprzez sprężanie powietrza (konstrukcja Ktesibiosa) i ściskanie materiału elastycznego (aerotonon i urządzenia do miotania ognia greckiego).
  • Machiny tego typu posiadały skomplikowaną konstrukcję i były dość delikatne w porównaniu do barobalistycznych. Pomimo tego przeżywały swój rozkwit w starożytności, praktycznie nie występując w okresie późniejszym (po upadku cesarstwa rzymskiego), poza próbami ich odtworzenia dla celów naukowych.

    Cięciwa jest to element łuku, kuszy lub balisty służący do nadawania prędkości wystrzeliwanym pociskom. Cięciwa jest napinana ramionami łuku. Dawniej cięciwy wykonywano z włókien roślinnych, takich jak len, konopie czy jedwab oraz ze ścięgien, włosia końskiego lub jelit zwierzęcych, które do tego celu były suszone i wyprawiane.Powietrze (łac. aër) – mieszanina gazów i aerozoli składająca się na atmosferę ziemską. Pojęcie jest stosowane przede wszystkim w odniesieniu do tej części powłoki gazowej, której chemiczny skład jest wyrównany wskutek cyrkulacji gazów w troposferze (zob. homosfera, warstwa o grubości do 100 km), bywa jednak odnoszone również do wszystkich sfer ziemskiej atmosfery, o różnym składzie chemicznym i właściwościach fizycznych.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Robert M. Jurga.: Machiny wojenne, Donjon/Pelta, Kraków-Warszawa 1995, ​ISBN 83-86489-03-0​, ​ISBN 83-85314-04-0




  • Warto wiedzieć że... beta

    Energia gr. ενεργεια (energeia) – skalarna wielkość fizyczna charakteryzująca stan układu fizycznego (materii) jako jego zdolność do wykonania pracy.
    Machiny barobalistyczne (od gr. βαρος báros - "ciężar; masa; waga", βαλλω ballo - "rzucać; pchać") – machiny wojenne wykorzystujące energię potencjalną masy podniesionej na pewną wysokość.
    Ktesibios (ur.285 p.n.e. zm.228 p.n.e.) był greckim konstruktorem, wynalazcą i matematykiem, działającym w Aleksandrii za panowania Ptolemeusza II Filadelfosa. Jego prace na temat sprężystości powietrza i konstrukcje wykorzystujące to zjawisko dały mu tytuł "ojca pneumatyki". Żadne z dzieł Ktesibiosa nie przetrwało do czasów współczesnych, a jego dokonania znamy przede wszystkim z pism Filona z Biznacjum, Herona i Witruwiusza.
    Gastrafetes (gr. γαστραφέτης), nazywany także łukiem brzusznym lub łukiem greckim to rodzaj broni pośredni pomiędzy łukiem a kuszą, stosowany w starożytnej Grecji. Nazwa grecka dosłownie oznacza łuk brzuszny od sposobu naciągu cięciwy.
    Balista – starożytna neurobalistyczna machina miotająca, najczęściej używana przy oblężeniu miast i umocnień, wystrzeliwująca pociski po torze płaskim. Nazwa pochodzi od gr. βαλλειν – „rzucać”.
    Zwierzęta (Animalia) – królestwo obejmujące wielokomórkowe organizmy cudzożywne o komórkach eukariotycznych, bez ściany komórkowej, w większości zdolne do aktywnego poruszania się. Są największym i najbardziej zróżnicowanym gatunkowo królestwem organizmów. Największą grupę zwierząt stanowią bezkręgowce, a wśród nich owady. Drugą, obok bezkręgowców, grupą zwierząt są kręgowce. Wśród nich tradycyjnie wyróżnia się ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki, do których należy również człowiek.
    Arkbalista lub arkabalista (łac. arcuballistae) – rzymska machina oblężnicza, ciężka kusza umieszczona na dwukołowej lawecie stosowana jako broń lekka w pierwszej linii legionu razem z manubalistami. Przystosowana była do strzelania bełtami i belkami, a także mogła miotać kamienie, kule oraz garnki napełnione płonącą smołą lub padliną (w upalne lata miało to wywołać w obleganej twierdzy zarazę). Cięciwę napinano za pomocą kołowrotu. Zasięg arkbalisty wynosił ok. 900 m, a z odległości 200 m bełt o masie 0,5 kg przebijał drewnianą deskę.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.567 sek.