• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • MMIO

    Przeczytaj także...
    Rejestr – układ służący do przechowywania i odtwarzania informacji w postaci bitów. Na każdej pozycji rejestru przechowywany jest jeden bit informacji.Direct Memory Access, DMA (z ang. bezpośredni dostęp do pamięci) – technika, w której sprzęt komputerowy podłączony do płyty głównej, np. karta graficzna, karta dźwiękowa, karta sieciowa czy kontroler dysku twardego, mogą korzystać z pamięci operacyjnej RAM lub portów we-wy, pomijając przy tym CPU. Wymaga to niewielkiej współpracy ze strony procesora, który musi zaprogramować kontroler DMA do wykonania odpowiedniego transferu danych, a następnie na czas przesyłania danych zwolnić magistralę systemową (przejść w stan wysokiej impedancji). Natomiast sam transfer danych jest już zadaniem wyłącznie kontrolera DMA. Realizacja cykli DMA może być przejmowana przez dedykowany układ cyfrowy, tak jak np. w komputerach PC, lub być realizowana programowo przez dane urządzenie.
    Pamięć operacyjna (ang. internal memory, primary storage) – pamięć adresowana i dostępna bezpośrednio przez procesor, a nie przez urządzenia wejścia-wyjścia procesora. W pamięci tej mogą być umieszczane rozkazy (kody operacji) procesora (program) dostępne bezpośrednio przez procesor i stąd nazwa pamięć operacyjna. W Polsce często pamięć ta jest utożsamiana z pamięcią RAM, choć jest to zawężenie pojęcia, pamięcią operacyjną jest też pamięć nieulotna (ROM, EPROM i inne jej odmiany) dostępna bezpośrednio przez procesor, a dawniej używano pamięci o dostępie cyklicznym.

    MMIO (ang. Memory-Mapped Input/Output) – sposób ułatwienia obsługi dostępu do i wykonywania operacji na urządzeniach wejścia/wyjścia w systemach komputerowych.

    W metodzie tej rejestry urządzenia zostają odwzorowane w przestrzeni adresowej pod zadanym adresem. Oznacza to, że zapisy i odczyty do pamięci pod tym adresem, wykonywane przez procesor, zamiast powodować operacje na rzeczywistej pamięci operacyjnej, skutkują zapisami i odczytami do fizycznych rejestrów urządzenia. Dzięki temu komunikacja z urządzeniem staje się łatwiejsza, gdyż nie różni się niczym od korzystania z pamięci operacyjnej. W szczególności używa się do tego celu tych samych instrukcji, dzięki czemu możliwe jest uproszczenie budowy i wewnętrznej logiki mikroprocesora.

    PIO (z ang. Programmed Input Output – programowane wejście/wyjście) – technika obsługi operacji wejścia/wyjścia między CPU a urządzeniami IDE/ATA polegająca na wykorzystaniu procesora jako układu je nadzorującego. Wymaga dużego zaangażowania procesora w procesie transferu danych, dlatego jest używana coraz rzadziej, zwłaszcza, gdy wymagane są duże prędkości transmisji.Instrukcja - w programowaniu jest to najmniejszy samodzielny element imperatywnego języka programowania. Instrukcja może być niskiego poziomu napisana w asemblerze np. mov ax,bx, która po przetłumaczeniu na kod binarny nadaje się do uruchomienia przez procesor lub instrukcja wysokiego poziomu napisana np. w języku C: int a = 5;, która zostanie przetłumaczona na kilka instrukcji niskiego poziomu. Program jest tworzony jako zbiór różnych instrukcji. Instrukcja może zawierać wewnętrzne komponenty (np. wyrażenia).

    Wady[ | edytuj kod]

    Główną wadą tego rozwiązania jest fakt, że zakres przestrzeni adresowej używany w ten sposób nie może być użyty do komunikacji z pamięcią operacyjną. Wynika to z faktu, że operacje zapisu i odczytu w pamięci operacyjnej, wykonywane przez procesor na tak odwzorowanych obszarach przestrzeni adresowej, są przekierowywane bezpośrednio (na poziomie sprzętowym) do rejestrów urządzenia.

    Procesor (ang. processor), także CPU (ang. Central Processing Unit) – urządzenie cyfrowe sekwencyjne, które pobiera dane z pamięci, interpretuje je i wykonuje jako rozkazy. Wykonuje on ciąg prostych operacji (rozkazów) wybranych ze zbioru operacji podstawowych określonych zazwyczaj przez producenta procesora jako lista rozkazów procesora.Przestrzeń adresowa to mapa możliwej do zaadresowania przez proces pamięci. Nie cały jej obszar musi mieć swój odpowiednik w pamięci fizycznej, co jest implementowane za pomocą pamięci wirtualnej. W skład przestrzeni adresowej procesu wchodzą najczęściej:

    Problem ten może być szczególnie dotkliwy w systemach 16- i 32-bitowych, gdzie przestrzeń adresowa jest stosunkowo niewielka. Na przykład w systemie 32-bitowym przestrzeń adresowa posiada rozmiar 4 GB. Procesor w systemie korzystającym z wejścia/wyjścia odwzorowywanego w pamięci i posiadającym 4 GB fizycznej pamięci operacyjnej nie będzie miał możliwości skorzystania z części zainstalowanej pamięci, gdyż będzie ona zajęta przez MMIO. Zjawisko takie nazywa się dziurą w pamięci (ang. memory hole).

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • PIO
  • DMA
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Abraham Silberschatz: Podstawy systemów operacyjnych. WNT, 2005. ISBN 83-204-2961-7.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.