• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ludwik VII Brodaty

    Przeczytaj także...
    Ingolstadt – miasto na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, siedziba regionu Ingolstadt. Leży ok. 80 km na północ od Monachium, w dolinie Dunaju, a jego zabytkowe centrum położone jest na lewym brzegu tej rzeki. Miasto o powierzchni 133,35 km² liczy 126 732 mieszkańców (31 grudnia 2011).Zygmunt Luksemburski (Luksemburczyk), (ur. 14 lub 15 lutego 1368 w Norymberdze, zm. 9 grudnia 1437 w Znojmie) – elektor (margrabia) brandenburski od 1378, król węgierski od 1387, niemiecki od 1411, książę Luksemburga od 1419, król włoski od 1431, Święty Cesarz Rzymski od 1433, król czeski od 1419 (objął władzę w 1436).
    Jan de Burbon-La Marche (Jan I, hrabia La Marchel, John VII, hrabia de Vendôme), (1344 – 11 czerwca 1393, w Vendôme) – drugi syn Jakuba I, hrabiego La Marchel, i jego żony - Joanny de Châtillon.
    Księstwo Bawarii-Ingolstadt w latach 1392–1447.

    Ludwik VII Brodaty (ur. 1368, zm. 2 maja 1447 w Burghausen) – książę Bawarii-Ingolstadt (od 1413 roku) z dynastii Wittelsbachów, faktyczny regent Francji pod koniec panowania Karola VI Szalonego.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Ludwik VII był jedynym ślubnym synem księcia Bawarii Ingolstadt Stefana III i Taddei, córki współrządcy Mediolanu Barnaby Viscontiego. Jako następca tronu już od młodych lat uczestniczył w działaniach politycznych swego ojca. W 1388 roku u jego boku brał udział w wojnie w Szwabii. W 1390 roku u boku ojca uczestniczył w interwencji w Italii i walkach o Padwę przeciwko władcy Mediolanu Gian Galeazzo Viscontiemu. W 1392 roku wybucha konflikt pomiędzy ojcem Ludwika i jego kuzynem z Monachium Janem II, który doprowadza do wojny w latach 1394–1395 (Ludwik uczestniczył w działaniach politycznych i wojennych). Po śmierci Jana II w 1397 roku Ludwik wraz z ojcem walczył o Monachium przeciwko jego synom Ernestowi i Wilhelmowi III. Uczestniczył też w staraniach ojca o obalenie z tronu niemieckiego króla Czech Wacława IV z dynastii Luksemburgów, co ostatecznie dokonało się w 1400 roku. Na nowego króla obrano wówczas kuzyna Ludwika, Ruprechta Wittelsbacha.

    Stefan III (ur. ok. 1337, zm. we wrześniu 1413) – książę Bawarii-Landshut od 1375 r. do 1392 r. (wspólnie z braćmi), a od 1392 r. samodzielny książę Bawarii-Ingolstadt z dynastii Wittelsbachów.Szwabia (niem. Schwaben lub Schwabenland) – to historyczna i etniczna kraina Niemiec. Elementem wyróżniającym i spajającym Szwabię jest dialekt szwabski, określany też jako odrębny język.

    Działania Ludwika zarówno na arenie bawarskiej, jak i w polityce Rzeszy i sprawach włoskich miały na celu umocnienie własnej pozycji – uzyskanie przywództwa politycznego w Bawarii. Już w 1390 roku wyprawie do Italii przyświecał cel nawiązania stosunków dynastycznych (poprzez małżeństwo Ludwika) z Królestwem Neapolu. Koncepcja ta powróciła w 1396 roku, gdy Ernest z Monachium poślubił Elżbietę z Mediolanu, tworząc sojusz niebezpieczny dla Ludwika i jego ojca. Stefan i Ludwik w swoich celach wykorzystywali bliskie stosunki z Francją – w 1385 roku młodsza siostra Ludwika Elżbieta (Izabela) została żoną młodego króla Francji Karola VI Szalonego. W 1391 roku Ludwik po raz pierwszy odwiedził swego szwagra na francuskim dworze i został przez niego serdecznie przyjęty. Pozostawał tam do 1393 roku, obywając się z kulturą Zachodu, a także zyskując szersze polityczne horyzonty. W 1393 roku, jako człowiek najbliższych kręgów królewskich został nawet członkiem rady regencyjnej, sprawującej władzę w imieniu króla, który wtedy zapadł na poważną chorobę psychiczną.

    Królestwo Neapolu – nieformalna nazwa państwa istniejącego w latach 1282-1816 na obszarze dzisiejszych południowych Włoch; oficjalnie jego władcy posługiwali się tytułem królów Sycylii. Przed 1282 r. była to kontynentalna część Królestwa Sycylii; jednak w wyniku powstania ludności wyspy Sycylii władza króla Karola Andegaweńskiego została ograniczona do kontynentalnej części królestwa, podczas gdy wyspa Sycylia przeszła pod panowanie króla Aragonii Piotra III.Królestwo Nawarry zostało związane z Francją unią personalną w 1589, zaś w 1620 r. zostało formalnie włączona do Francji. Tytuł króla Nawarry zachował się jednak w tytulaturze francuskich władców, aż do obalenia monarchii w 1791. Został też przywrócony w okresie restauracji 1814-1830.

    Stefan z Ludwikiem, dzięki swym paryskim wpływom, zapewnili uznanie Francji dla nowego króla niemieckiego Ruprechta w 1400 roku. Jednocześnie Ruprecht uznał za swój cel pokonanie Mediolanu w celu zapewniania sobie przewagi w Italii. Nieprzygotowana dobrze wyprawa Ruprechta z 1401 roku (z udziałem Ludwika) poniosła jednak klęskę. Ludwik wyjechał wówczas do Francji szukając wsparcia francuskiego przeciwko Mediolanowi (podobny pomysł miał w 1396 roku, wówczas jednak spalił na panewce wskutek porażki francuskiego rycerstwa w bitwie pod Nikopolis). Śmierć Gian Galeazzo Viscontiego sprawiła, że do wyprawy nie doszło, a Ruprecht musiał porzucić swoje plany koronacji w Rzymie. Wizyta we Francji zaowocowała jednak małżeństwem Ludwika ze spokrewnioną z królem damą dworu swej siostry, Anną z rodu Burbonów. Kolejne kilkanaście lat Ludwik spędził we Francji, zdobywając tu coraz większe bogactwa (wysyłane do Bawarii) i znaczenie.

    Ludwik VIII (ur. 1 września 1403 r. w Paryżu, zm. 13 kwietnia 1445 r. w Ingolstadt) – książę Bawarii-Ingolstadt z dynastii Wittelsbachów.Wittelsbachowie – jedna z najstarszych dynastii niemieckich. Jej przedstawiciele panowali w krajach niemieckich: Bawarii, Palatynacie Reńskim oraz przejściowo w Brandenburgii. Trzykrotnie zdobywali tron władców Niemiec, jednak nie zdołali go utrzymać w swej rodzinie. Zasiadali także przejściowo na tronach kilku państw europejskich: Szwecji, Danii, Węgier, Czech, Holandii, Grecji. Współcześnie, od 1919 roku uznawani przez jakobitów za prawowitych królów Anglii, Szkocji i Irlandii.

    Gdy we Francji zamordowano w 1407 roku brata królewskiego Ludwika, bawarski książę zdobył bardzo duży wpływ na swego chorego psychicznie szwagra, sięgając po faktyczne rządy we Francji. Od 1408 roku zarządzał też dworem delfina. Wraz z siostrą próbował zachować pozycję neutralną pomiędzy dwoma walczącymi stronnictwami - zwolennikami książąt burgundzkich i Anglików oraz Armaniakami. Ponieważ jednak stolica była nastawiano pro burgundzko, stopniowo zbliżył się do Armaniaków i w 1412 roku musiał uciekać z Paryża. Powrócił tam w 1413 roku i został wówczas (na dzień przed planowanym ślubem z Katarzyną d'Alençon) uwięziony przez księcia burgundzkiego Jana bez Trwogi. Po kilku tygodniach został uwolniony i ślub się odbył.

    Ludwik I Orleański (ur. 13 marca 1372, zm. 23 listopada 1407) – książę Orleanu, syn króla Francji Karola V Mądrego i Joanny de Burbon, pochodził z dynastii Walezjuszów.Karol III Szlachetny (ur. 1361, zm. 8 września 1425) – król Nawarry 1387–1425, hrabia d’Évreux 1387–1404, książę Nemours 1404–1425 z dynastii z Évreux.

    W 1415 roku Ludwik wyjechał z Paryża jako głowa francuskiej delegacji na sobór w Konstancji. Podczas soboru Ludwik przyjmowany był z wielkimi honorami, nie tylko jako delegat francuski, ale także jako książę Rzeszy (w 1413 roku zmarł jego ojciec i Ludwik został księciem Bawarii-Ingolstadt). Żonę z dziećmi pozostawił w Paryżu (żona zmarła tam w 1462 roku), sam jednak nigdy już tam nie wrócił. Podczas soboru zaostrzył się jego konflikt z kuzynem Henrykiem XVI Bogatym, księciem Bawarii-Landshut. Ten zorganizował przeciwko Ludwikowi szeroką koalicję, której sympatię okazywał od 1416 roku także Zygmunt Luksemburski. W 1417 roku doszło nawet do tego, że Henryk z Landshutu, którego Ludwik śmiertelnie obraził, przeprowadził zamach na Ludwika. Ten, choć ranny, ocalał.

    Neuburg an der Donau, Neuburg a.d. Donau – miasto powiatowe w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Ingolstadt, siedziba powiatu Neuburg-Schrobenhausen oraz wspólnoty administracyjnej Neuburg an der Donau, do której jednak miasto nie należy. Leży około 80 km na północny zachód od Monachium, nad Dunajem, przy drodze B16, B16a i linii kolejowej Ingolstadt – Donauwörth.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    Dalszy okres życia Ludwika wypełniły sprawy bawarskie, przede wszystkim zaś konflikt z Henrykiem XVI Bogatym. W 1420 wybuchła wojna między kuzynami (po stronie Henryka opowiedzieli się m.in. książęta Bawarii-Monachium, Ernest i Wilhelm III). 19 września 1422 roku siły Ludwika zostały pokonane w bitwie pod Alling. Na początku października podpisany został rozejm między stronami, w związku z planami króla Zygmunta Luksemburskiego zorganizowania krucjaty przeciwko husytom. Na pewien czas książę musiał oddać swe państwo w ręce królewskiego administratora, a sam udał się na Węgry. Wkrótce nowym przedmiotem sporu między Wittelsbachami stało się dziedzictwo po ostatnim z książąt Bawarii-Straubing, Janie III, który zmarł w 1425, nie pozostawiwszy męskich potomków. Ostatecznie dokonano podziału terytorium na trzy części (największą otrzymali książęta monachijscy), decyzję tę zatwierdził król Zygmunt w 1429 roku.

    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. III krucjata antyhusycka – zbrojna wyprawa zorganizowana i prowadzona na terenie Czech jesienią roku 1422 z upoważnienia papieża Marcina V przez elektora brandenburskiego Fryderyka Hohenzollerna przeciw zwolennikom postulatów Jana Husa.
    Model nagrobka Ludwika VII Brodatego.

    Chociaż Ludwik zostawił w Paryżu żonę, w Bawarii żył ze swoją dawną kochanką, Lanetą z Freyberga. Szczególnie faworyzował syna z tego związku, Wielanda, co budziło zazdrość legalnego syna i następcy Ludwika, także Ludwika. W 1438 roku doszło do otwartego konfliktu ojca z synem. W 1439 roku młody Ludwik zajął (ze wsparciem księcia Monachium oraz margrabiego Ansbach) ziemie między Dunajem a Lechem. Ojciec pozostał zamknięty w Neuburgu, gdzie Wieland i jego matka zmarli podczas zarazy, co tym bardziej zaogniło stosunki w rodzinie. W 1443 roku młody Ludwik zdobył Neuburg i uwięził ojca. Po śmierci syna w 1445 roku Ludwik VII nie uzyskał wolności, bowiem wdowa po jego synu oddała go swemu bratu, Albrechtowi Achillesowi z Ansbach. W 1446 roku wykupił go od niego śmiertelny wróg Ludwika, Henryk Bogaty z Landshut. W jego niewoli Ludwik (który konsekwentnie odmawiał wykupienia, mimo zgromadzonych bogactw) zmarł w 1447 roku. Wraz z nim wygasła linia Wittelsbachów na Ingolstadt, a dziedzictwo po nim przejął właśnie Henryk Bogaty.

    Ludwik de Valois (ur. 22 stycznia 1397, zm. 18 grudnia 1415) – delfin Francji i książę Gujenny, syn króla Francji Karola VI Szalonego i Izabeli Wittelsbach, córki Stefana III, księcia Bawarii.Jan III (ur. ok. 1373 w Le Quesnoy, zm. w styczniu 1425 w Hadze lub Delft) – książę-biskup Liège (elekt) od 1389 do 1418 r. (jako Jan VI), książę Bawarii-Straubing od 1417 r. oraz pretendent do tronu hrabstw Hainaut, Holandii i Zelandii z dynastii Wittelsbachów.

    W toku swoich rządów Ludwik prowadził w księstwie intensywną akcję budowlaną. Z racji na liczne konflikty rodzinne w większości dotyczyła ona zamierzeń o charakterze obronnym, w tym budowy murów obronnych bawarskich miast; w Ingolstadt czynił także fundacje sakralne. Zmodernizował także swoje księstwo, tworząc profesjonalną i racjonalną administrację oraz sprawny aparat fiskalny.

    Wacław IV Luksemburski (ur. 26 lutego 1361, zm. 16 sierpnia 1419) – król niemiecki 1378-1400 i czeski 1378-1419, książę Luksemburga 1383–1419. Syn Karola IV Luksemburskiego.Regent – uprawniona osoba, sprawująca władzę w imieniu monarchy, gdy ten nie może wykonywać swoich obowiązków, np. z powodu małoletności, nieobecności w kraju lub poważnej choroby.

    Rodzina[ | edytuj kod]

    1 października 1402 r. Ludwik poślubił Annę Burbon, córkę Jana I z rodu Burbonów, hrabiego La Marche i Vendôme, wdowę po Janie, hrabim Berry. Z małżeństwa tego pochodziło dwóch synów: Ludwik oraz zmarły w niemowlęctwie Jan. Anna zmarła w Paryżu w 1408 roku, a 1 października 1413 roku Ludwik ponownie się ożenił, tym razem z Katarzyną d'Alençon, córką Piotra II, hrabiego Alençon, a wdową po Piotrze z Nawarry, hrabim Mortain i bracie króla Nawarry Karola III. Dwoje dzieci z tego związku, Jan i Anna, zmarło w dzieciństwie.

    Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.Berry (czytaj: berí) - kraina historyczna w północno-środkowej Francji (region Centre-Val de Loire), w departamentach Cher i Indre.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Theodor Straub: Ludwig VII. der Bärtige. W: Neue Deutsche Biographie. T. 15. Berlin: Duncker & Humblot, 1987, s. 360–363. [dostęp 2011-10-08]. (niem.)
  • Sigmund von Riezler: Ludwig VII. im Bart, Herzog von Baiern-Ingolstadt. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 19. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1884, s. 502–508. [dostęp 2011-10-08]. (niem.)
  • Ludwig VII. Herzog v.Baiern. W: WW-Person [on-line]. [dostęp 2016-01-08].
  • Taddea Visconti (ur. w 1351 w Mediolanie, zm. 28 września 1381 w Monachium) – szlachcianka włoska, córka współrządcy Mediolanu Bernabò Viscontiego i Beatrice della Scala, żona księcia Stefana III bawarskiego.Luksemburgowie (czes. Lucemburkové) – dynastia panująca od 1070 w hrabstwie Limburgii a od 1247 w hrabstwie Luksemburga.




    Warto wiedzieć że... beta

    Ruprecht III Wittelsbach (ur. 5 maja 1352 Amberg - zm. 18 maja 1410) – elektor Palatynatu 1398-1410, król niemiecki 1400-1410.
    Sobór w Konstancji – sobór powszechny Kościoła katolickiego zwołany przez pizańskiego antypapieża Jana (XXIII) (później potwierdzony przez papieża Grzegorza XII) na wezwanie Zygmunta Luksemburskiego (wówczas elektora brandenburskiego, króla węgierskiego i niemieckiego, późniejszego Świętego Cesarza Rzymskiego), trwający od 16 listopada 1414 do 22 kwietnia 1418 w Konstancji. Jego głównym celem było zakończenie wielkiej schizmy zachodniej. Kościół katolicki uznaje formalnie tylko te posiedzenia soborowe, które odbyły się po zatwierdzeniu soboru przez Grzegorza XII. Poprzednie posiedzenia pod przewodnictwem Zygmunta Luksemburskiego i antypapieża Jana XXIII nie są uznawane przez Kościół.
    Armaniacy – stronnictwo polityczne we Francji w pierwszej połowie XV w. (w czasie wojny stuletniej), walczące z Anglikami oraz rywalizujące o wpływy na dworze z burgundczykami Jana bez Trwogi. Nazwa pochodzi od jednego z przywódców. W 1429 roku niewielki oddział armaniaków pod dowództwem Joanny d’Arc pomagał w odsieczy Orleanu oblężonego przez Anglików.
    Burghausen – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Südostoberbayern, w powiecie Altötting. Leży koło 15 km na południowy wschód od Altötting, nad rzeką Salzach (która na całej długości graniczy z Austrią), przy drodze B20 i linii kolejowej Monachium – Burghausen.
    Karol VI Szalony (ur. 3 grudnia 1368 w Paryżu, zm. 21 października 1422 tamże) – król Francji w latach 1380 – 1422 z dynastii Walezjuszów. Był synem króla Karola V Mądrego i Joanny de Burbon.
    Albrecht Achilles (ur. 9 listopada 1414 w Tangermünde, zm. 11 marca 1486 we Frankfurcie nad Menem) – syn Fryderyka I, następca Fryderyka II Żelaznego, markgraf Ansbach i Kulmbach (jako Albrecht I), margrabia-elektor Brandenburgii w latach 1471-1486 z dynastii Hohenzollernów (jako Albrecht III).
    Bitwa pod Nikopolis – bitwa stoczona 25 września 1396, pomiędzy wojskami chrześcijańskimi dowodzonymi przez króla Węgier Zygmunta Luksemburskiego a armią turecką pod wodzą sułtana Bajazyda I. Starcie zakończyło się całkowitym zwycięstwem Turków i zakończyło krucjatę antyturecką.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.472 sek.