• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ludomira

    Przeczytaj także...
    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.Ludomir, Ludomer, Ludmar – staropolskie imię męskie, złożone z członów Ludo- ("ludzie") i -mir ("pokój, spokój, dobro"). Być może oznaczało "ten, który ma szacunek ludzi" lub "ten, który zapewnia ludziom pokój".
    Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

    Ludomira – żeński odpowiednik imienia Ludomir, nienotowany w źródłach staropolskich.

    Ludomira imieniny obchodzi: 21 marca, 7 maja i 31 lipca.

    W 1994 roku imię to nosiło 1002 kobiet w Polsce.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Rymut 1995 ↓, s. 252.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Józef Bubak: Księga naszych imion. Wrocław, Warszawa, Kraków: Ossolineum, 1993. ISBN 83-04-03860-9.
  • Kazimierz Rymut: Słownik imion współcześnie w Polsce używanych. Kraków: PAN, 1995. ISBN 83-85579-13-3.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.686 sek.