• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lucjusz Antoniusz

    Przeczytaj także...
    Fulwia, Fulvia (zm. 40 p.n.e.) – rzymska matrona wyróżniająca się ambicjami i aktywnością polityczną w okresie, gdy zgodnie z tradycyjną rzymską moralnością kobiety nie brały udziału w życiu publicznym. Córka Marka Fulwiusza Bambalio i Sempronii, córki Gajusza Grakchusa. Po śmierci słynnych trybunów ludowych braci Tyberiusza i Gajusza Grakchów została dziedziczką majątku Grakchów, co uczyniło z niej bardzo bogatą kobietę.Rostra – mównica wzniesiona na Forum Romanum. Przeniesiona w nieco inne miejsce przez Juliusza Cezara podczas przebudowy Forum. Budowla została wzniesiona na planie prostokąta o wymiarach 29,0 × 30,0 m. Wysokość podstawy wynosiła 5,0 m. Wejście znajdowało się po stronie zachodniej. Część wschodnia ozdobiona była początkowo dziobami okrętów zdobytych w 338 p.n.e. w Antium w trakcie wojny latyńskiej. Później dodano dzioby zdobyte w trakcie bitwy pomiędzy Oktawianem Augustem, a Markiem Antoniuszem pod Akcjum. Dwie części podstaw łączyła platforma. Z budowli zachowały się tylko fragmenty podstawy, choć znane są jej rekonstrukcje.
    Gajusz Antoniusz (Caius Antonius M.f. M.n.),ur. 81 p.n.e., zm. 42 p.n.e.; polityk rzymski, młodszy brat triumwira Marka Antoniusza.

    Lucjusz Antoniusz (Lucius Antonius M.f. M.n.), polityk rzymski, młodszy brat triumwira Marka Antoniusza.

    Lucjusz Antoniusz

    Wywód przodków:

    W 54 p.n.e. miał wystąpić wraz z bratem Gajuszem jako oskarżyciel Aulusa Gabinusza, namiestnika prowincji Syrii w procesie o zdzierstwa i przekupstwa, jednak ostatecznie oskarzycielem został Gajusz Memmiusz. W roku 50 p.n.e. sprawował kwesturę w prowincji Asia u boku propretora Kwintusa Minucjusza Terma (Quintus Minucius Thermus), który przy wyjeździe powierzył mu zarządzanie prowincją. W 49 p.n.e. po przybyciu nowego namiestnika prowincji Asia propretora Gajusza Fanniusza zachował stanowisko prokwestora. Uwolnili od służby wojskowej Żydów zamieszkałych w Azji. Zezwolił Żydom, by nadal mieli swoje własne zgromadzenie, gdzie zgodnie ze swoim zwyczajem i prawami rozstrzygali spory między sobą. W Mylasie brał udział w walkach gladiatorskich. W 44 p.n.e., gdy Marek był konsulem a Gajusz pretorem, Lucjusz został trybunem ludowym. Lucjusz Antoniusz jako trybun wniósł w 44 r. ustawę o podziale gruntów i przewodził kolegium urzędników (septemwirat) powołanych do jego przeprowadzenia. W uznaniu tej działalności wszystkie tribus uznały w nim swojego patrona i został uhonorowany posągami, wzniesionymi między innymi przez ekwitów i trybunów wojskowych. Umożliwił Oktawianowi, wówczas osobie prywatnej nie uprawnionej do tego, wstąpienie na rostra i wygłoszenie mowy do ludu. W 43 p.n.e. wspomagał brata Marka Antoniusza w toczonej wówczas wojnie domowej. Przyprowadził mu legion pod Mutinę. Cyceron oskarża Lucjusza, ze podobnie jak brat okrutnie traktował ludność cywilną. W roku 41 p.n.e. został konsulem z Publiuszem Serwiliuszem Watią. W pierwszy dzień roku odbył triumf za sukcesy w walkach przeciw plemionom alpejskim, pomimo że nie sprawował tam dowództwa. Oktawian po podziale władzy między triumwirów powrócił do Italii z zadaniem zaopatrzenia dla weteranów wojennych. Napotkał trudności bo z jednej strony naraził się na gniew wywłaszczanych a z drugiej strony niezadowoleni byli także sami weterani, gdyż ofiarowane im środki okazały się niewystarczające. Nie chcąc by cała akcja osiedleńcza wydała się zasługą tylko Oktawiana, Lucjusz Antoniusz wspólnie z żoną Marka, Fulwią, doprowadzili do włączenia do komisji rozdzielającej ziemie swoich przedstawicieli z zadaniem wprowadzenia do kolonii legionistów Antoniusza. Lucjusz Antoniusz działając w interesie swojego brata, Marka Antoniusza podburzał weteranów, występował w imieniu tych, którym odebrano ziemię, żeby ją przydzielić weteranom, co po nieudanych próbach porozumienia doprowadziło do wojny z Oktawianem. Po początkowych sukcesach i okupacji Rzymu ( przepędził Marka Lepidusa, którego pozostawiono z wojskiem na straży miasta) Lucjusz i Fulwia zostali w końcu oblężeni w Peruzji przez Oktawiana i Marka Agrypę. Wśród oblężonych był też Tyberiusz Klaudiusz Neron. W zimie 41/40 p.n.e. po kilkakrotnych nieudanych próbach wydarcia się oblęzeni w Peruzji zostali zmuszeni głodem do poddania się. Oktawian zniszczył miasto(do pożaru miasta doprowadził jeden z mieszkańców, który z obawy przed rabunkiem podpalił własny dom), po czym i Lucjuszowi i wszystkim jego żołnierzom przebaczył. Powierzył mu nawet namiestnictwo Hiszpanii (w zaszczytny sposób pozbywając się go z Italii i przez swych legatów roztaczając nad nim nadzór). Lucjusz Antoniusz znika odtąd ze źródeł, więc prawdopodobnie wkrótce zmarł.

    Pretor (łac. praetor – l.mn. praetores) – wyższy urzędnik w antycznym Rzymie mający tzw. władzę mniejszą (imperium minus). W czasie nieobecności konsulów, pretor (później dwóch) przejmował najwyższą władzę w mieście, mogąc nawet zwoływać posiedzenia senatu. Zasadniczym jednak zadaniem pretorów było sądownictwo. Ważnym uprawnieniem pretora było wydawanie edyktów (edykty pretorskie), w których ustalał on sposoby postępowania w sprawach niedostatecznie jasno uregulowanych przez ustawy (leges) czy prawo zwyczajowe. Owe edykty odegrały ważną rolę w rozwoju prawodawstwa i były uwzględniane w późniejszych kodyfikacjach prawa rzymskiego.Ekwici (łac. equites, l.poj. eques) – średnio zamożna rzymska klasa społeczna, w skład której wchodzili kupcy, przedsiębiorcy, bankierzy, posiadający majątki o wartości minimum 400 000 sestercji (III w. p.n.e.). Symbolami przynależności do stanu ekwickiego było posiadanie konia (stąd nazwa ekwitów: łac. equus oznacza konia), noszenie stroju wojskowego zwanego trabea, złotego pierścienia oraz wąskiego purpurowego szlaku zdobiącego tunikę (szeroki nosili senatorowie).

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Drzewo genealogiczne Antoniuszów
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. M. TVLLI CICERONIS EPISTVLARVM AD QVINTVM FRATREM LIBER TERTIVS , III,2,1;( Xięga Czwarta, XLV. W: Marek Tulliusz Cycero: Listów Marka Tulliusza Cycerona Xiąg Ośmioro Tom Pierwszy. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 461.)
    2. M. TVLLI CICERONIS EPISTVLARVM AD FAMILIARES LIBER SECVNDVS , XVIII,2-3;( Xięga Piąta, LXXVI. W: Marek Tulliusz Cycero: Listów Marka Tulliusza Cycerona Xiąg Ośmioro Tom Pierwszy. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 531-532.)
    3. Księga czternasta;18. W: Józef Flawiusz: Dawne dzieje Izraela. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    4. Księga czternasta;13. W: Józef Flawiusz: Dawne dzieje Izraela. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    5. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA SEPTIMA, XVI-XVII (Filipka Siódma. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [6,16-17].)
    6. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA QUINTA, XX (Filipka Piąta. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [7,20].)
    7. Antoniusz, 15. W: Plutarch z Cheronei: Żywoty sławnych mężów. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    8. Księga XLV 9. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
    9. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA QUINTA, VII (Filipka Piąta. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [3,7].)
    10. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA SEXTA, XII-XV (Filipka Szósta. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [5,12-15].)
    11. M. TVLLI CICERONIS EPISTVLARVM AD ATTICVM LIBER QVARTVS DECIMVS , XX,5;( Xięga Ósma, XXVII. W: Marek Tulliusz Cycero: Listów Marka Tulliusza Cycerona Xiąg Ośmioro Tom Drugi. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 440.)
    12. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA TERTIA, XXXI (Filipka Trzecia. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [12,31].)
    13. SVETONI TRANQVILII VITA TIBERI ;5(Tyberiusz, Rozdział 5. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 190.)
    14. Księga XLVIII 4. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
    15. TITI LIVI AB URBE CONDITA LIBER CXXV PERIOCHA (Periocha księgi CXXV. W: Tytus Liwiusz: Dzieje Rzymu od założenia Miasta. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1982, s. 291.)
    16. Księga XVII (Wojny Domowe V); 12-13. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 298-99.
    17. Księga XVII (Wojny Domowe V); 14. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 299.
    18. FLORI EPITOMAE DE TITO LIVIO BELLORVM OMNIVM ANNORVM DCC LIBRI DVO LIBER SECVNDVS XVI. Bellum Perusinum (Księga Druga, 16; Wojna Peruzyńska. W: Lucjusz Anneusz Florus: Zarys Dziejów rzymskich. Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1973, s. 101.)
    19. C. VELLEI PATERCULI HISTORIAE ROMANAE LIBRI DUO AD M. VINCIUVM COS. ;LIBER POSTERIOR ;74 (Księga druga, 31. W: Wellejusz Paterkulus: Historia rzymska. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2006, s. 80-81. ISBN 83-04-04830-2.)
    20. Księga XVII (Wojny Domowe V); 19-24. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 302-304.
    21. EVTROPII BREVIARIVM LIBER SEPTIMVS;3(Book VII, 3. W: Eutropiusz: Abridgement of Roman History. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://www.forumromanum.org/literature/eutropius/trans7.html.)
    22. Księga XVII (Wojny Domowe V); 30. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 306-307.
    23. TITI LIVI AB URBE CONDITA LIBER CXXVI PERIOCHA (Periocha księgi CXXVI. W: Tytus Liwiusz: Dzieje Rzymu od założenia Miasta. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1982, s. 292.)
    24. SVETONI TRANQVILII VITA TIBERI ;4(Tyberiusz, Rozdział 4. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 189.)
    25. SVETONI TRANQVILII VITA DIVI AVGVSTI;14(Boski August, Rozdział 14. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 109.)
    26. Antoniusz, 30. W: Plutarch z Cheronei: Żywoty sławnych mężów. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    27. Księga XVII (Wojny Domowe V); 32-49. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 308-317.
    28. Księga XVII (Wojny Domowe V); 54. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 320.
    Patron (patronus) – określenie używane w starożytnym Rzymie wobec patrycjusza, sprawującego opiekę nad wyzwolonymi niewolnikami, bądź ubogimi, wolnymi obywatelami Rzymu (klientami). Patron był zobowiązany do opieki nad klientem, ten zaś - do posłuszeństwa wobec patrona. Relacja ta podlegała dziedziczeniu.Tyberiusz Klaudiusz Neron (ok. 85 – 33 p.n.e.) – arystokrata rzymski z rodu Klaudiuszy. Był potomkiem konsula – pierwszego Tyberiusza Klaudiusza Nerona, syna cenzora Appiusza Klaudiusza Ślepego. Jego ojcem był Druzus Klaudiusz Neron, który służył w armii Pompejusza. Jego matka również pochodziła z rodu Klaudiuszy.




    Warto wiedzieć że... beta

    Plutarch z Cheronei (gr. Πλούταρχος ὁ Χαιρωνεύς, Plutarchos ho Chaironeus, ur. ok. 50 n.e., zm. ok. 125 n.e.) – jeden z największych pisarzy starożytnej Grecji, historyk, filozof-moralista oraz orator.
    Appian z Aleksandrii łac. Appianus Alexandrinus, gr. Ἀππιανὸς ὁ Ἀλεξανδρεύς (ur. ok. 95, zm. ok.180) – grecki historyk, urodzony w egipskiej Aleksandrii, gdzie pełnił wysokie stanowiska urzędnicze .
    Triumf (z łac. triumphus) – w antycznym Rzymie najwyższe wyróżnienie jakie otrzymywał wódz za swe zwycięstwa na polu walki. Początkowo miał charakter religijny, związany z oczyszczeniem żołnierzy biorących udział w walce. Z czasem ewoluował w kierunku okazałego widowiska mającego na celu uczczenie zwycięskiego wodza i jego żołnierzy.
    Marek Antoniusz, Marcus Antonius (ur. 14 stycznia 83 p.n.e. w Rzymie, zm. 1 sierpnia 30 p.n.e.) – wódz i polityk rzymski w latach 61–30 p.n.e.
    Prowincje rzymskie – jednostki administracyjne cesarstwa rzymskiego, tworzone na podbitych terytoriach (poza Italią). Liczba i rozmiary poszczególnych prowincji zmieniały się na przestrzeni dziejów Imperium w zależności od warunków zewnętrznych i polityki wewnętrznej. Pierwszą rzymską prowincją była wyspa Sycylia, podbita w 241 p.n.e. w czasie I wojny punickiej. Zasadniczo prowincje rzymskie dzieliły się na dwa rodzaje:
    Marek Wipsaniusz Agrypa (Marcus Vipsanius Agrippa, 63-12 p.n.e.) – rzymski polityk i dowódca wojskowy. Był synem Lucjusza Wipsaniusza Agrypy oraz zięciem, ministrem i przyjacielem cesarza Augusta. Był także rówieśnikiem Oktawiana i studiował razem z nim w Apolonii. Za jego radą po zamachu na Gajusza Juliusza Cezara, Oktawian wyruszył natychmiast do Rzymu. Agrypa odegrał znaczącą rolę w wojnie przeciwko Lucjuszowi Antoniuszowi i Fulwii, bratu i żonie Marka Antoniusza zakończonej zdobyciem Peruzji.
    Eutropiusz (ur. ok. roku 320, zm. po roku 387) – późnorzymski historyk i urzędnik państwowy, autor Brewiarium od założenia Miasta.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.081 sek.