• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lubliniec



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
    Przeczytaj także...
    Blachownia – miasto w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Blachownia. Położona jest w Obniżeniu Górnej Warty, nad rzeką Stradomką, ok. 15 km na zachód od Częstochowy.Fryderyk II Wielki, Friedrich II von Hohenzollern (ur. 24 stycznia 1712 w Berlinie, zm. 17 sierpnia 1786 w Poczdamie) – król Prus w latach 1740-1786. Pod jego rządami Prusy stały się jednym z najpotężniejszych państw europejskich.
    Nazwa[ | edytuj kod]
    Lubliniec wśród innych nazw śląskich miejscowości w urzędowym pruskim dokumencie z 1750 r. wydanym w języku polskim w Berlinie.

    Pierwotna nazwa Lublińca, czyli Lubin niemal równolegle z Lublin (XIII–XV w.) wywodzi się od nazwy osobowej Luba albo Lubla. Lubin i Lublin to dzierżawcze nazwy miejscowe.

    Pilchowice (niem. Pilchowitz) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Pilchowice, siedziba gminy Pilchowice. Ok. 1300-1742 miasto.Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.

    Z legendarnego przekazu, zanotowanego przez Felixa Triesta w topograficznym opisie Górnego Śląska z 1865 r. dowiadujemy się, że początkowa nazwa Lubie wzięła się od słów wypowiedzianych przez księcia Władysława opolskiego podczas polowania w rejonie dzisiejszego miasta: „Lubi mi się tu kościół i miasto budować”. Nawiązuje on zatem w ludowej etymologii do pierwotnej nazwy Lubin.

    Koziegłowy – miasto w woj. śląskim, w powiecie myszkowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Koziegłowy. Do 1954 roku siedziba 2 gmin: Koziegłowy i gminy Rudnik Wielki. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. częstochowskiego.Krawarze (czes. Kravaře, śl. Krawôrz, niem. Deutsch Krawarn) – miasto na Śląsku Opawskim (będącym częścią Górnego Śląska), w kraju morawsko-śląskim, na wschodzie Czech na Płaskowyżu Głubczyckim. Według danych z 31 grudnia 2003 powierzchnia miasta wynosiła 1937 ha, a liczba jego mieszkańców 6787 osób. Miasto jest miastem partnerskim Lublińca oraz Woźnik.

    W łacińskiej Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego spisanej w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest jako Lublin oraz Lublyn. W spisanym po łacinie dokumencie średniowiecznym Bolesława opolskiego z dnia 1 września 1310 r. miasto wymienione jest pod nazwą Lubin. W 1475 r. w łacińskich Statuta Synodalia Episcoporum Wratislaviensium miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Lobin. Jan Długosz (XV w.) nazywa już miasto Lublynecz, w celu odróżnienia od małopolskiego Lublina. W 1612 r. polską nazwę miejscowości wspomina Walenty Roździeński w swoim staropolskim poemacie o śląskim hutnictwie pt. „Officina ferraria abo Huta i warstat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego we fragmencie „Leży pobliż Lublińca; czasu dzisiejszego. Jest pod pana Andrzeja władzą Kochcickiego. Te trzy porząd od dołu na tejże to rzece. (Bruskowska a plaplińską i pusta) kuźnice. Są w dystrykcie lublińskim na koszeckim gruncie”. W 1750 r. polska nazwa Lubliniec wymieniona jest w języku polskim przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska.

    Łowicz – miasto, gmina miejska w województwie łódzkim, w powiecie łowickim (siedziba władz powiatu) nad rzeką Bzurą, na północnym skraju Równiny Łowicko-Błońskiej. Był miastem duchownym.Konstanty Damrot (Constantin Damroth) ps. Czesław Lubiński (ur. 13 września 1841 w Lublińcu, zm. 5 marca 1895 w Pilchowicach k. Gliwic) – duchowny katolicki, poeta, pisarz i działacz górnośląski.

    Polska nazwa Lublinice oraz niemiecka Lublinitz wymieniona jest również w 1896 roku przez śląskiego pisarza Konstantego Damrota. Wymienia on również historyczną nazwę polską Lubin, pod którą miejscowość wymieniono w 1310 i 1423 r., a także Lobin z 1423 r. oraz w wersji staropolskiej Lublinicz z 1517 r. W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 r. we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość występuje pod nazwą niemiecką Lublinitz oraz obecnie używaną, polską Lubliniec. Nazwę Lubliniec w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 r. wymienił śląski pisarz Józef Lompa. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany na przełomie XIX i XX w. notuje nazwę miasta pod polską nazwą Lubliniec oraz starszą Lubie, a także niemiecką nazwę Lublinitz.

    Ozimek (niem. Malapane) – miasto w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w odległości ok. 21 km na wschód od Opola. Ozimek położony jest nad rzeką Małą Panwią (prawy dopływ Odry), na Równinie Opolskiej, na pograniczu Niziny i Wyżyny Śląskiej, na Górnym Śląsku, w odległości 10 km od kompleksu jezior turawskich. Rozciąga się pomiędzy drogą krajową nr 46 a linią kolejową 144.Władysław II Jagiełło (ur. ok. 1362 lub ok. 1352, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – wielki książę litewski w latach 1377–1381 i 1382–1401, król Polski 1386-1434 i najwyższy książę litewski 1401–1434. Syn Olgierda i jego drugiej żony Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra, wnuk Giedymina. Założyciel dynastii Jagiellonów.

    Ze względu na słowiańskie brzmienie, niemieckie władze okupacyjne III Rzeszy zmieniły w 1941 r. zgermanizowaną polską nazwę Lublinitz na fonetycznie niemiecko brzmiącą (pojawiającą się już wcześniej w historii miasta) – Loben. Nazwę tę (jako Lobyn) wymienia już niemiecki nauczyciel Heinrich Adamy w swojej książce o nazwach miejscowości na Śląsku, wydanej w 1888 r.

    Ratusz (niem. Rathaus, dosł. dom rady) – reprezentacyjny budynek użyteczności publicznej, zwykle tradycyjna siedziba samorządowych władz miejskich. Budowany był najczęściej na planie prostokąta i nadawano mu formę monumentalną.Pusta Kuźnica (niem. Wüstenhammer) - dzielnica Lublińca znajdująca się w południowej części miasta. Jest jedną z lublinieckich dzielnic stanowiącą bazę turystyczną miasta. Dzielnica składa się z dwóch części: wschodniej i zachodniej. Przez Pustą Kuźnice biegnie DK 11 Kołobrzeg - Bytom. Dzielnica położona jest nad rzeką Małą Panwią.

    Historia[ | edytuj kod]

    Wieża kościoła pw. św. Mikołaja, widok z placu Kopernika

    Lubliniec został założony na szlaku handlowym z Wrocławia do Krakowa prawdopodobnie w 1272 r. przez księcia Władysława I opolskiego. W 1277 r. rozpoczęła się budowa miejskiego ratusza oraz kościoła pw. św. Mikołaja. Lokowany na prawie magdeburskim Lubliniec prawa miejskie uzyskał w 1300 r., trafiając jednocześnie pod zwierzchnictwo Czech. Na początku XV w. zdobyty przez wojska królewskie Władysława Jagiełły, a właścicielem miasta został Spytko z Melsztyna. Do 1450 r. liczne przywileje miejskie, nadane przez księcia Jana Dobrego: przywilej cechów (utworzenie nowych cechów), przylej prawa składowego, przywilej na warzenie piwa.

    Gmina Pawonków – gmina wiejska w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie częstochowskim.Szlak Architektury Drewnianej w województwie śląskim, o długości 1060 km obejmuje 93 zabytkowe obiekty i zespoły architektury drewnianej: kościoły, kaplice, dzwonnice, chałupy, karczmy, leśniczówki, pałacyk myśliwski, skanseny i obiekty gospodarcze – młyn wodny i spichlerze.

    Od XIV w. stolica powiatu lublinieckiego, jednego z największych w księstwie opolskim. W 1655 r. na tutejszym zamku znajdowała się przez krótki okres ikona Matki Boskiej Jasnogórskiej wywieziona z Jasnej Góry tuż przed oblężeniem szwedzkim. W wyniku trzech wojen śląskich w 1742 r. Lubliniec przeszedł wraz z większością Śląska z Monarchii Habsburskiej w granice Prus. W 1812 r. właścicielem dóbr lublinieckich był Franciszek Grotowski, który powołał w mieście Instytut Franciszka Grotowskiego mający na celu opiekę nad osieroconymi dziećmi i zapisał na jego utrzymanie część swojego majątku w testamencie.

    Głogówek (dodatkowa nazwa w j. niem. Oberglogau, śl-niem. Kraut Glôge, cz. Horní Hlohov, łac. Glogovia minor) – miasto w Polsce położone na Górnym Śląsku, w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Głogówek. Leży nad rzeką Osobłogą. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do dawnego województwa opolskiego.Górny Śląsk (łac. Silesia Superior, śl. Gůrny Ślůnsk, czes. Horní Slezsko, śl-niem. Oberschläsing, niem. Oberschlesien) – kraina historyczna położona na terenie Polski i Czech w dorzeczu górnej Odry oraz początkowego biegu Wisły, południowo-wschodnia część Śląska.

    W połowie XIX w. na terenie ówczesnego powiatu lublinieckiego oraz samego miasta dominowała ludność polska. Topograficzny opis Górnego Śląska z 1865 r. notuje „(...) der Sprachverschiedenheit nach 4510 deutsch sprechende in 887 Famillien, 39,418 polnisch sprechende in 7934 Familien und mahrisch sprechende in einer Familie”, czyli w tłumaczeniu na język polski „(...) różnorodność językowa jest następująca: 4510 mówi po niemiecku w 887 rodzinach, 39,418 mówi po polsku w 7934 rodzinach i 3 osoby z jednej rodziny mówi po morawsku”. W XIX w. w mieście swoje dzieła publikował po polsku górnośląski działacz, poeta i publicysta Józef Lompa, który w 1874 r. wydał tu m.in. „Pielgrzyma w Lubopolu”.

    Dobrodzień (dodatkowa nazwa w j. niem. Guttentag, śl. Dobrodziyń) – miasto na Górnym Śląsku, w woj. opolskim, w powiecie oleskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dobrodzień. Miasto znajduje się między Opolem a Lublińcem. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. częstochowskiego. Przed rokiem 1975 Dobrodzień należał do powiatu lublinieckiego. Miejscowość położona na historycznej ziemi lublinieckiej.Krupski Młyn (niem. Borowian, od 1936r. Kruppamühle) – wieś w Polsce w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim, w gminie Krupski Młyn, siedziba gminy Krupski Młyn.

    20 marca 1921 r. odbył się plebiscyt na Górnym Śląsku. W powiecie Lubliniec 47% z głosujących opowiedziało się za Polską, a 53% za Niemcami (wśród głosujących było prawie 16% tzw. emigrantów śląskich ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu; wniosek o dopuszczenie emigrantów do głosu zgłosiła strona polska, ale ci w większości głosowali ostatecznie za Niemcami). W czasie III powstania śląskiego Lubliniec został zajęty przez powstańców. Ostatecznie władze alianckie zdecydowały o przekazaniu Lublińca Państwu Polskiemu, mimo że w samym mieście 88% ludności (2580 do 351) opowiedziało się za przynależnością do Niemiec (część powiatu wraz z Dobrodzieniem pozostała w Niemczech). W okresie międzywojennym w Lublińcu stacjonował 74 Górnośląski Pułk Piechoty wywodzący się ze 159 pułku piechoty wielkopolskiej. W latach 1921–1929 służbę w 74 Górnośląskim Pułku Piechoty pełnił między innymi jego współtwórca kpt.Władysław Nawrocki, bohater bitwy o Postawy i nad rzeką Autą – w czasie wojny polsko – bolszewickiej 1920 roku.

    Kościół Zielonoświątkowy w Rzeczypospolitej Polskiej – chrześcijański wolny Kościół protestancki o charakterze ewangelikalnym nurtu zielonoświątkowego; drugi, pod względem wielkości Kościół protestancki w Polsce (po Kościele Ewangelicko-Augsburskim w RP), posiadający ponad 23 tysięcy wiernych zrzeszonych w ramach 217 zborów; największy polski Kościół protestancki nurtu ewangelicznego; największa, choć nie jedyna, wspólnota zielonoświątkowców w Polsce, związana z pentekostalną tradycją amerykańskich Zborów Bożych i przyjmująca ustrój kongregacjonalno-synodalny. Kościół Zielonoświątkowy w RP jest członkiem Europejskiej Wspólnoty Zielonoświątkowej, Światowej Wspólnoty Zborów Bożych oraz Towarzystwa Biblijnego w Polsce. Organem prasowym Kościoła jest miesięcznik „Chrześcijanin”. Siedzibą władz Kościoła jest miasto stołeczne Warszawa. Podstawą prawną działalności Kościoła jest Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 20 lutego 1997. Obecnym Przewodniczącym Naczelnej Rady Kościoła i Prezbiterem Naczelnym Kościoła jest bp dr Marek Kamiński.Jania Góra - dzielnica Lublińca znajdująca się w południowo-wschodniej części miasta. Jest najmniejszą ze wszystkich lublinieckich dzielnic. Dzielnica leży od strony zachodniej (częściowo) nad stawem "Kokotek Drugi", od strony północnej graniczy z dzielnicą "Wapienna" (park). Dominuje na niej zabudowa jednorodzinna.

    W obliczu zbliżającej się wojny z Niemcami, latem 1939 r. w mieście i jego najbliższych okolicach zbudowano 4 lekkie żelbetowe schrony bojowe, zachowane do dzisiaj. W czasie agresji niemieckiej na Polskę miasto zostało zdobyte przez oddziały hitlerowskie w pierwszych dniach września 1939 r. W czasie II wojny światowej na terenie miejscowego szpitala psychiatrycznego Niemcy dokonali mordu na 194 dzieciach w wieku od 5 do 17 lat, które zabijano zastrzykami z barbituranów. Miasto zostało wyzwolone przez 31 korpus pancerno-gwardyjski wspierający 5 armię gwardyjską 1 Frontu Ukraińskiego (w 1968 roku wzniesiono pomnik ku czci wyzwolicieli na ul. Paderewskiego). Od 1945 r. miasto ponownie należy do Polski.

    Zbór Ewangelicko-Augsburski w Lublińcu – zbór Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, w diecezji katowickiej, funkcjonujący jako filiał parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Częstochowie, (do 1986 roku funkcjonował jako oddzielna parafia).Władysław opolski (ur. ok. 1225, zm. 27 sierpnia lub 13 września 1281/82) – książę kaliski w latach 1234–1244, książę rudzki 1234-1249, książę opolsko-raciborski 1246-1280/81. (Do 1241 roku pod zwierzchnictwem książąt śląskich)

    Architektura i urbanistyka[ | edytuj kod]

    W centrum miasta znajdują się najstarsze dzielnice Lublińca – Stare Miasto, Śródmieście (funkcje głównie turystyczne, handlowe i usługowe), Wesoła, Biała Kolonia (funkcje mieszkalne). Dookoła rozciągają się nowsze osiedla – na północy jedne z największych osiedli mieszkaniowych – Tysiąclecie, Wojska Polskiego, ZHP, na zachodzie – Delicje, Manhatan, Wieniewskiego, na wschodzie – Niegolewskich, Robotnicze, Powstańców Śląskich, na południu – Stalmacha, Stara Kolonia.

    Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.Dni Lublińca – cykliczna impreza kulturalno-rozrywkowa, organizowana corocznie w czerwcu od 1972 roku. Pierwsza impreza została zorganizowana z okazji 700-lecia miasta. W ramach obchodów Dni Lublińca organizowanych jest szereg imprez sportowych, kulturalnych i rozrywkowych. Tradycyjnie przez miasto przechodzi korowód przebierańców, (w pierwszych latach obowiązywały stroje historyczne) oraz wybierana jest Miss Ziemi Lublinieckiej. Tytuł upoważnia do wystąpienia w wyborach Miss Śląska i Zagłębia.

    Przemysł skupia się głównie w części północnej, północno-wschodniej i wschodniej miasta (Steblów, Kopce) oraz w okolicach dworca kolejowego (Śródmieście).

    Osiedla domków jednorodzinnych tzw. „bliźniaków” (Wymyślacz, Dziuba, Wiłkowice, Droniowiczki, Steblów Nowy, Steblów Stary). W okolicach obwodnicy zachodniej przed dzielnicą Wymyślacz-Dziubowe „bliźniaki” przeplatają się wśród bloków mieszkalnych.

    Tereny rekreacyjne skupiają się wokół stawów: Posmyk, Kokotek I, Kokotek II, Piegrza, wokół Zalewu Dronowickiego i Parku Grunwaldzkiego. Baza turystyczna i hotelowa miasta znajduje się nie tylko w Śródmieściu, ale także w dzielnicach południowych: Kokotek, Posmyk, Leśnica i Pusta Kuźnica.

    Sala królestwa – miejsce zebrań i lokalny ośrodek życia religijnego członków Chrześcijańskiego Zboru Świadków Jehowy, obiekt służący biblijnej działalności edukacyjnej prowadzonej przez ten związek wyznaniowy oraz wielbieniu Boga (Jehowy). Chociaż pierwsze takie miejsca zaczęły powstawać pod koniec XIX wieku, nazwę tę nadał im w roku 1935 Joseph Franklin Rutherford, drugi prezes Towarzystwa Strażnica. Kościół pod wezwaniem św. Anny w Lublińcu (miasto Lubliniec, diecezja gliwicka) - kościół zbudowany w roku 1653 z fundacji Andrzeja Cellariego, odbudowany lub odnowiony w 1754 r., ostatnio w latach 1999 – 2001 z nieznacznym przeniesieniem. Świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, z trójbocznym zamknięciem od wschodu i prostokątną zakrystią konstrukcji zrębowej (dawniej konstrukcji szkieletowej). Dach gontowy z wieżyczką na sygnaturkę, sześcioboczną z latarnią. Wyposażenie barokowe.

    Zabytki i atrakcje turystyczne[ | edytuj kod]

    Klasztor Ojców Oblatów i kościół św. Stanisława Kostki
    Grota Matki Boskiej z Lourdes
  • Zabytkowe kościoły:
  • Kościół św. Mikołaja
  • Kościół św. Stanisława Kostki
  • Kościół św. Anny
  • Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
  • Kościół parafialny Najświętszej Maryi Panny Królowej (w kościele znajduje się ruchoma szopka w okresie świąt Bożego Narodzenia)
  • Sanktuarium Matki Boskiej Lubeckiej
  • Kamienice na Rynku Głównym
  • Kamienice na Małym Rynku
  • Papieskie Graffiti
  • Kaplica św. Boromeusza w kościele św. Mikołaja
  • Kaplica św. Józefa
  • Kaplica w Droniowiczkach
  • Kaplica w Pustej Kuźnicy
  • Zamek w Lublińcu
  • Budynek dawnego Zakładu Wychowawczego im. Franciszka Grotowskiego – obecnie Zespół Szkół im. św. Edyty Stein oraz park
  • Wieża ciśnień (ul. Kochcicka)
  • Wieża ciśnień (ul. Dworcowa)
  • Lokomotywownia wachlarzowa z obrotnicą
  • 4 schrony bojowe z 1939 r. wzniesione przez Wojsko Polskie
  • Obserwatorium astronomiczne (w I LO im. A. Mickiewicza)
  • Zabudowania na terenie Zakładu dla psychicznie i nerwowo chorych
  • Budynki użyteczności publicznej
  • Urząd Miejski
  • Starostwo Powiatowe
  • Urząd Skarbowy (najnowocześniejszy w województwie śląskim)
  • Zespół Szkół KSW im. św. Edyty Stein
  • I Liceum Ogólnokształcące im. A. Mickiewicza
  • Poczta Główna
  • i inne
  • Park Miejski
  • Amfiteatr
  • Grzybek
  • Była gorzelnia (ul. Oświęcimska)
  • Zabudowania w centrum; Rynek Główny, Mały Rynek i okolice
  • Pomniki[ | edytuj kod]

    Pomnik ku czci Pamięci Poległych za Polskość Ziemi Śląskiej w Lublińcu
    Pomnik św. Eugeniusza de Mazenod
    Pomnik Żołnierzy Wojska Polskiego i Powstańców Śląskich
  • Pomnik św. Edyty Stein (Mały Rynek)
  • Pomnik św. Jana Nepomucena (Rynek Główny)
  • Pomnik bł. Jana Cebuli (Klasztor o. Oblatów)
  • Pomnik Żołnierzy Wojska Polskiego (Cmentarz Wojskowy – ul. Stalmacha)
  • Pomnik św. Eugeniusza de Mazenod (Klasztor o. Oblatów)
  • Pomnik 74 GPP (Skwer przy skrzyżowaniu ulic: Grunwaldzkiej, Sobieskiego i 74 GPP)
  • Grobowiec i pomnik na cmentarzu żydowskim
  • Pomnik Powstańców Śląskich (Cmentarz Wojskowy – ul. Stalmacha)
  • Tablice pamiątkowe[ | edytuj kod]

  • na Dworcu Głównym PKP (pl. Niepodległości), poświęcona rocznicy otwarcia linii kolejowej Lubliniec–Wrocław Mikołajów;
  • na budynku Starostwa Powiatowego (ul. Paderewskiego) upamiętniająca pobyt marszałka Józefa Piłsudskiego w Lublińcu;
  • na cmentarzu wojskowym (ul. Stalmacha) upamiętniająca ofiary katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem;
  • w kościele pw. św. Edyty Stein (ul. Oleska), poświęcona lublinieckim policjantom zamordowanym w Katyniu i Miednoje;
  • na kamienicy, w której mieszkali dziadkowie św. Edyty Stein (ul. św. Edyty Stein), poświęcona patronce miasta;
  • na cmentarzu żydowskim, poświęcona pochowanym tam Żydom;
  • upamiętniająca byłych nauczycieli i uczniów gimnazjum im.Adama Mickiewicza, poległych i pomordowanych w czasie II wojny światowej (ul. Sobieskiego 22, Liceum Ogólnokształcące nr 1 im. Adama Mickiewicza);
  • upamiętniająca Konrada Mańkę, harcerza i organizatora lublinieckiego ruchu oporu, zamordowanego przez hitlerowców 15 lipca 1942 roku. Tablica umieszczona na budynku, w którym mieszkał i działał w latach 1939–1940 (ul. Damrota 11).
  • Zieleń miejska[ | edytuj kod]

  • Park Grunwaldzki
  • Park Klasztorny (przy klasztorze Ojców Oblatów)
  • Skwer Steinów
  • Skwer Sikorskiego
  • Ponadto na terenie miasta znajduje się kilka mniejszych parków i skwerów.

    Dziennik Zachodni (pełny tytuł Polska Dziennik Zachodni) – regionalna gazeta, dziennik ukazujący się w województwie śląskim i opolskim. Jej siedziba mieści się w Sosnowcu, wcześniej mieściła się w Domu Prasy w Katowicach-Śródmieściu. Wydawany przez spółkę Polskapresse Oddział Prasa Śląska. Zajmuje się szeroką tematyką, przedstawia wydarzenia ze świata, kraju i regionu. Cechą charakterystyczną jest rysunkowy felieton Gwidona Miklaszewskiego, umieszczony na ostatniej stronie.Żandarmeria Wojskowa (ŻW) – wyodrębniona i wyspecjalizowana służba Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, której działalność polega na zapewnieniu przestrzegania dyscypliny wojskowej oraz ochranianie porządku publicznego i zapobieganie popełnianiu przestępstw na terenach jednostek wojskowych oraz w miejscach publicznych. ŻW pełni rolę policji wojskowej.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    PKP Cargo SA – operator kolejowych przewozów towarowych, funkcjonujący od 2001 roku. Do 30 października 2013 roku był publicznym operatorem kolejowych przewozów towarowych.
    III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945. Oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), od 1938 (po Anschlussie Austrii) używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).
    Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej – najstarszy i największy Kościół ewangelicki (protestancki) w Polsce, kościół luterański prawnie działający na terenie Polski, będący członkiem takich organizacji, jak Światowa Rada Kościołów, Światowa Federacja Luterańska, Konferencja Kościołów Europejskich, Polska Rada Ekumeniczna. Organem prasowym jest Zwiastun Ewangelicki. Zwierzchnikiem Kościoła jest bp Jerzy Samiec.
    Bytom (łac. Bitom, Bithom, niem. Beuthen, śl-niem. Beuthn, śląs. Bytůń) – miasto na prawach powiatu, położone w południowej Polsce, na Górnym Śląsku, w województwie śląskim, na Wyżynie Śląskiej, w centrum konurbacji górnośląskiej.
    Prawo magdeburskie (prawo niemieckie; łac. Ius municipale magdeburgense, niem. Magdeburger Recht) – średniowieczne prawo miejskie wzorowane na prawie miasta Magdeburga. W 1035 Magdeburg otrzymał patent nadający miastu prawo do handlu i zjazdów. Prawo to spisane zostało w 1188 stając się wzorcem dla podobnych regulacji wielu miast środkowoeuropejskich.
    Kielce (łac. Civitas Kielcensis, lit. Kielcai, łot. Kelce, ros. Ке́льце) – miasto wojewódzkie położone w południowej części centralnej Polski, stolica województwa świętokrzyskiego. Położone w Górach Świętokrzyskich nad rzeką Silnicą. Stanowi regionalny ośrodek gospodarczy,naukowy,turystyczny oraz wystawienniczo-targowy. Pod koniec 2011 roku miasto liczyło 201 815 mieszkańców. Na terenie Kielc znajduje się pięć rezerwatów przyrody, w tym cztery geologiczne.
    Byczyna (pierwsze wzmianki jako łac. Bicina, Bicinium, niem. Pitschen) – miasto w woj. opolskim, w powiecie kluczborskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Byczyna. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do starego woj. opolskiego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.165 sek.