• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Longtan Chongxin

    Przeczytaj także...
    Jiangling (chin.: 江陵县; pinyin: Jiānglíng Xiàn) – powiat w środkowych Chinach, w prowincji Hubei, w prefekturze miejskiej Jingzhou. W 2000 roku liczył ok. 390 tys. mieszkańców.Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.

    Longtan Chongxin (bd; chiń. 龍潭崇信, pinyin Lóngtán Chóngxìn; kor. 룡담숭신 Lyongdam Sungsin ; jap. Ryūtan Sōshin; wiet. Long Đàm Sùng Tín) – chiński mistrz chan.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Pochodził z dawnego Zhugong (obecnie w pobliżu Jiangling w prow. Hubei. Rodzina była bardzo biedna i zarabiała na przeżycie wypiekaniem ciastek. Mistrz chan Tianhuang Daowu znał Chongxina od dziecka i wcześnie rozpoznał jego wielkie możliwości duchowe. Pozwolił więc całej rodzinie zamieszkać w klasztornej chacie. W podzięce Chongxin codziennie ofiarowywał mistrzowi 10 ciastek.

    Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Mistrz z tych 10 ciastek zawsze zwracał jedno Chongxinowi mówiąc przy tym To dla pomyślności twoich potomków. Pewnego dnia Chongxin spytał Roznoszę to ciastka wszędzie, więc dlaczego zostawiasz jedno dla mnie? Czy to znaczy coś szczególnego? Daowu powiedział Przynosisz ciastka, więc co złego się dzieje, że jedno zwracam tobie? Po tych słowach chłopiec osiągnął głębokie zrozumienie.

    Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.Luohan Guichen (羅漢桂琛; ur. 867, zm. 928) znany także jako Dizang (kor. Lahan ( ); jap. Rakan Keijin ( ); wiet. La Hán Quế Sâm) – chiński mistrz chan. Znany był także jako Tanzhou Guichen (漳州桂琛).

    Odszedł z domu, został uczniem mistrza i jego osobistym służącym w klasztorze Tianhuang.

    Pewnego dnia Chongxin zapytał mistrza Daowu Odkąd tu przyszedłem [do klasztoru], nigdy nie uczyłeś mnie o istocie umysłu. Daowu odparł Odkąd tu przyszedłeś, nigdy nie przestałem przekazywać ci nauk o istocie twojego umysłu. Chongxin powiedział Kiedy mi to wyjaśniałeś? Daowu rzekł Kiedy przynosisz mi herbatę, przyjmuję ją dla ciebie. Kiedy przynosisz mi jedzenie, przyjmuje go dla ciebie. Kiedy kłaniasz się przede mną, skłaniam moją głowę. Kiedy więc nie udzieliłem ci nauk o istocie twojego umysłu? Chongxin długo kręcił głową. Daowu powiedział Spójrz na to bezpośrednio. Jeśli próbujesz o tym myśleć, tracisz to. Po tych słowach Chongxin osiągnął oświecenie.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Bezbramna brama (chiń. 無門關 Wumenguan; pol. Bezbramna brama, bezbramne przejście; kor. Mumun kwan;; jap. Mumonkan; wietn. Vô môn quan) – jeden z najważniejszych zbiorów gong’anów stworzony przez mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260) w 1229 r.

    Został spadkobiercą Daowu. Osiadł później w Longtan (Staw Smoka) w prow. Hunan.

    Zapoczątkował wprowadzanie w praktykę idei nauczania przez nienauczanie. Idea ta została już wyrażona przez Bodhidharmę, który stwierdził, że nie wie czym jest chan. Późniejsi mistrzowie podkreślali, że nie ma nic do nauczenia.

    28 gong’an z Bezbramnej bramy opowiada historię oświecenia przez niego Deshana Xuanjiana.

    Oświecenie (albo samourzeczywistnienie, bodhi skr. बोधि, poch. od rdzenia budh "wiedzieć", w stronie biernej "być przebudzonym") – stan umysłu (lub raczej cały szereg stanów), jaki według większości religii i filozofii Wschodu (buddyzm, zen, joga, wedanta, dżinizm, w pewnym sensie taoizm) czasami – lub na trwałe – przytrafia się albo po długotrwałej praktyce medytacyjnej, albo z nagła, bez żadnego przygotowania (spór gradualizmu z subityzmem).Xuansha Shibei (玄沙師備; ur. 835, zm. 908) (kor. Hyǒnsa Sabi ( ); kor. Gensha Shibi ( ); wiet. Huyền Sa Sư Bị) – chiński mistrz chan.

    Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

  • 33/6. Huineng (638713)
  • 34/7. Qingyuan Xingsi (660740)
  • 35/8. Shitou Xiqian (700790)
  • 36/9. Tianhuang Daowu (748807)
  • 37/10. Longtan Chongxin (bd)
  • 38/11. Deshan Xuanjian (780865)
  • 39/12. Xuefeng Yicun (822908)
  • 40/13. Xuansha Shibei (835908)
  • 41/14. Luohan Guichen (867928)
  • 42/15. Fayan Wenyi (885958) szkoła fayan
  • 40/13. Yunmen Wenyan (862949) szkoła yunmen
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ​ISBN 0-86171-163-7
  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ​ISBN 0-02-908220-X
  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ​ISBN 0-87773-433-X
  • Albert Welter. Monks, Rulers, and Literati. Oxford University Press, Oxford, 2006 ​ISBN 0-19-517521-2
  • Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.




    Warto wiedzieć że... beta

    Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
    Fayanzong (法眼宗; kor. pǒban chong ( ) | jap. hōgen-shū ( ) | wiet. Pháp Nhãn tông) – chińska szkoła chan założona przez mistrza chan Fayana Wenyi i będąca jedną z pięciu szkół chan jego środkowego okresu rozwoju, zwanych Pięcioma domami chan.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Yunmen Wenyan (ur. 864 – zm. 10 maja 949; 雲門文偃 Wade-Giles: Yun-men Wen-yen; kor. Unmun Munyǒn; jap. Ummon Bun’en; wiet. Vân Môn Văn Yển) – chiński mistrz chan (jap. zen), założyciel szkoły chan yunmen.
    Deshan Xuanjian (德山宣鑒; ur. 780, zm. 865) (kor. Toksan Sǒgam ( ); jap. Tokusan Senkan ( ); wiet. Đức Sơn Tuyên Giám) – chiński mistrz chan.
    Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.
    Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.031 sek.