• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lokomotywa parowa



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]
    Przeczytaj także...
    Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie, dawny Skansen Parowozownia Kościerzyna – znajduje się w Kościerzynie przy ulicy Towarowej, w bezpośrednim sąsiedztwie dworca kolejowego. Parowozownia zaprzestała działalności operacyjnej z dniem 1 stycznia 1991, kiedy to straciła samodzielność i stała się częścią lokomotywowni w Gdyni. Otwarcie skansenu nastąpiło w listopadzie 1992. W dniu 24 lipca 2009 spółka PKP Cargo przekazała placówkę muzealną Muzeum Ziemi Kościerskiej, jako oddział pod nazwą Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie. Skansen odwiedzany jest przez ponad 30 tysięcy osób rocznie.Korbowód jest częścią mechanizmu korbowego. Służy (wraz z wałem korbowym) do zamiany ruchu posuwisto-zwrotnego tłoka na ruch obrotowy wału korbowego albo obrotowego ruchu wału na ruch posuwisty tłoka lub innego elementu. Części korbowodu to: stopa (najczęściej dzielona, aby ułatwić montaż), trzon i główka. Trzon ma najczęściej przekrój dwuteowy. Stopa korbowodu łączy się z wałem korbowym, a główka z tłokiem albo krzyżulcem.
    Lokomotywa parowa Sigl Kolei Warszawsko-Terespolskiej, 1866
    Lokomotywa parowa „Friedrich Rembert” przed Dworcem Terespolskim w Warszawie, 1866
    Lokomotywa parowa Pm36-2 w Poznaniu
    Lokomotywa pruskiej serii P8
    Lokomotywa parowa Pt47 w Stargardzie
    Wąskotorowa (600 mm) lokomotywa parowa Bn2t 11458 „Borsig” z roku 1925 na trasie Maltanki
    Rdzewiejąca lokomotywa parowa na bocznicy w Ścinawce Średniej
    Żuraw – nawadnianie lokomotywy parowej
    Parowozownia Wolsztyn
    Lokomotywa parowa w podczerwieni (Wolsztyn 2011)
    Ol49-59 ciągnąca trzy wagony 120A

    Lokomotywa parowa (również parowóz) – lokomotywa napędzana silnikami parowymi. Para pochodzi z kotła opalanego najczęściej węglem.

    Ty51 - polski parowóz towarowy produkowany w zakładach HCP w latach 1953-1958, najcięższy parowóz zbudowany w Polsce.Ol49 – Parowozy budowane w latach 1951-1954 w Fabryce Lokomotyw im. F. Dzierżyńskiego w Chrzanowie. Wyprodukowano łącznie 112 sztuk dla PKP i 4 sztuki na eksport do Korei.

    Pierwszą lokomotywę parową zbudował w 1804 roku Richard Trevithick. Za wynalazcę współczesnej lokomotywy parowej uważa się George’a Stephensona. Jego parowóz Rakieta (Rocket) z 1829 r. stał się pierwowzorem wszystkich dalszych konstrukcji.

    Ostatnią regularną linię zwykłego ruchu pasażerskiego w Europie obsługiwaną przez lokomotywy parowe zamknięto 31 marca 2014. Było to połączenie WolsztynLeszno w Polsce.

    DR 18 201 - parowóz wyprodukowany w 1961 roku w zakładach naprawczych taboru kolejowego w Meiningen zaprojektowany do testowania eksportowych wagonów pasażerskich z prędkością 160 km/hWęgiel brunatny – skała osadowa pochodzenia organicznego roślinnego powstała w neogenie, w erze kenozoicznej ze szczątków roślin obumarłych bez dostępu powietrza. Zawartość węgla 62-75%. Często stosowany jako paliwo. Jego wartość opałowa waha się od 7,5 do 21 MJ/kg. Węgiel brunatny jest nieodnawialnym źródłem energii.

    Spis treści

  • 1 Klasyfikacja
  • 2 Historia
  • 2.1 Pierwsze próby
  • 2.2 Rozwój
  • 3 Budowa lokomotyw parowych
  • 3.1 Kocioł
  • 3.2 Podwozie
  • 3.3 Silniki i mechanizm ruchu
  • 4 Najważniejsze typy eksploatowane w Polsce
  • 5 Naprawy
  • 6 Czynne lokomotywy parowe
  • 7 Parowozownie w Polsce
  • 8 Ruch wąskotorowy
  • 9 Polscy producenci
  • 10 Największe i najszybsze
  • 11 Systemy parowozów wieloczłonowych
  • 12 Skanseny parowozów
  • 13 Skanseny kolejowe w Niemczech
  • 14 Zobacz też
  • 15 Przypisy
  • 16 Bibliografia
  • 17 Linki zewnętrzne
  • Inżektor (smoczek) — jeden z rodzajów urządzenia podającego wodę do kotła parowozu, potrzebną mu do wytwarzania pary. Każdy parowóz powinien posiadać dwa niezależne urządzenia podające wodę - jeden zapasowy.Px38 - parowóz wąskotorowy na tory o rozstawie 600 mm, wyprodukowany przez Pierwszą Fabrykę Lokomotyw w Polsce SA w Chrzanowie w 1938 roku (typ W5A). Posiada cztery osie napędne oraz dwuosiowy tender (układ osi Dn2t+t). Zbudowano tylko jeden egzemplarz, zachowany do chwili obecnej.

    Klasyfikacja[]

    Pod względem przeznaczenia lokomotywy parowe można podzielić ogólnie na pasażerskie i towarowe. Podziałowi temu, oznaczającemu do prowadzenia jakich pociągów są przystosowane, odpowiadają ich cechy konstrukcyjne, przede wszystkim układ osi i wielkość kół. Szczególną odmianą lokomotyw parowych pasażerskich są pośpieszne, a odmianą towarowych są lokomotywy manewrowe. Do prowadzenia pociągów pasażerskich, zwłaszcza pośpiesznych, wymagana była na ogół duża prędkość, przez co preferowane były konstrukcje posiadające koła napędowe o dużej średnicy i koła toczne. W przypadku lokomotyw parowych towarowych znaczenie miała duża siła pociągowa, co prowadziło do zwiększania liczby kół napędowych, mających mniejszą średnicę. Część lokomotyw parowych była wyspecjalizowana do tak określonych zadań, a część miała bardziej uniwersalne charakterystyki, dopuszczające stosowanie do różnych rodzajów pociągów. Specyficzną grupę pod względem cech konstrukcyjnych stanowią lokomotywy parowe wąskotorowe, w zasadzie nie dzielone z uwagi na przeznaczenie wobec małych rozwijanych prędkości.

    Linia kolejowa nr 2 Warszawa Centralna – Terespol – zelektryfikowana, dwutorowa linia kolejowa o długości 211,312 km. Fragment międzynarodowej linii E20, która jest częścią II Paneuropejskiego Korytarza Transportowego Zachód – Wschód łączącego Berlin z Moskwą.Parowóz Garratta – parowóz wieloczłonowy z dwoma zespołami napędnymi. Parowóz ma kocioł położony na środku ostoi. Zbiorniki zapasowe znajdują się na końcach lokomotywy.

    Podstawowym sposobem klasyfikacji lokomotyw parowych jest ich podział z uwagi na układ osi, oznaczany w różnych państwach literami i cyframi, samymi cyframi lub nazwami opisowymi. Na przykład układ z dwoma osiami tocznymi z przodu, trzema osiami wiązanymi i jedną osią toczną z tyłu, oddawany graficznie jako ooOOOo, określany jest jako 2'C1' w notacji niemieckiej (stosowanej w większości Europy, w tym w Polsce), 2-3-1 w notacji rosyjskiej (spotykanej także w Polsce), 4-6-2 w anglosaskiej Whyte, 231 we francuskiej i nosi nazwę Pacific w USA.

    Łożysko toczne – łożysko, w którym pomiędzy dwoma pierścieniami łożyska znajdują się elementy toczne. Pierścień wewnętrzny (1) osadzony jest na czopie wału lub innym elemencie. Pierścień zewnętrzny (2) umieszczony jest także nieruchomo w oprawie lub w innym elemencie nośnym. Elementy toczne (3) umieszczone są pomiędzy pierścieniami i stykają się z ich bieżniami zapewniając obrót pierścieni względem siebie. Dodatkowymi elementami łożyska tocznego mogą być koszyczki utrzymujące elementy toczne w stałym do siebie oddaleniu, uszczelnienia itp.Resor – element resorujący, który najczęściej ma postać sprężyny wielopłytkowej utworzonej z płaskowników stalowych, zwanych piórami.

    Pod względem rozróżnienia gdzie przewożony jest zapas paliwa i wody do kotła, lokomotywy parowe dzielą się na stanowiące większość parowozy z tendrem doczepnym, mieszczącym paliwo i wodę oraz parowozy beztendrowe (tendrzaki), przewożące zapas paliwa i wody na lokomotywie.

    Z punktu widzenia konstrukcji można wyodrębnić lokomotywy parowe w układzie klasycznym i rozmaite inne konstrukcje, przede wszystkim parowozy wieloczłonowe (systemów Malleta, Garrata, Meyera, Fairliego, Shaya), parowozy kolei zębatej i parowozy bezogniowe.

    Maszyna parowa to parowy silnik tłokowy. Czasem do maszyn parowych zalicza się pompy parowe powstałe przed silnikiem tłokowym. Za wynalazcę maszyny parowej uważa się Jamesa Watta, który w 1763 roku udoskonalił atmosferyczny silnik parowy zbudowany wcześniej przez Thomasa Newcomena.Oś wiązana w lokomotywie to oś napędowa połączona z innymi za pomocą wiązarów przenoszących napęd, stosowana w prawie wszystkich parowozach oraz rzadko w lokomotywach spalinowych i elektrycznych. Szczególnym przypadkiem jest oś ślepa pozbawiona kół, zamocowana na stałe w ostoi, otrzymująca napęd z silnika. Dzieli się na oś silnikową i osie dowiązane.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    TKi3 - stosowane przez PKP oznaczenie serii parowozów, wcześniej eksploatowanych na kolejach pruskich jako seria T9. Istniała również bezogniowa wersja tej maszyny, oznaczona TKi3b.
    Parowóz wieloczłonowy (sprzężony) - parowóz posiadający co najmniej dwa zespoły napędne. Dzięki temu mógł się wpisywać w bardzo ostre łuki w górach. Parowozy powodowały niespokojną jazdę nawet przy małej prędkości. Parowozy wieloczłonowe są spotykane na liniach wąskotorowych.
    Parowóz osobowy - parowóz przewidziany konstrukcyjnie do obsługi pociągów osobowych, cechujący się średnicą kół napędowych ok. 1500-1800 mm, prędkością maksymalną 80-110km/h. Zwykle były wyposażone w oś przednią, w celu stabilnego biegu. Miały zazwyczaj 3 osie napędowe, chociaż niektóre konstrukcje (np. Ot1) miały tych osi 4.
    Para przegrzana (para nienasycona) to para sucha mająca temperaturę wyższą niż temperatura wrzenia cieczy przy danym ciśnieniu. Otrzymywana przez przegrzanie pary nasyconej w przegrzewaczu. Zastąpienie pary mokrej parą przegrzaną podniosło sprawność maszyn parowych i turbin.
    PKP Cargo SA – operator kolejowych przewozów towarowych, funkcjonujący od 2001 roku. Do 30 października 2013 roku był publicznym operatorem kolejowych przewozów towarowych.
    Ok22 – polski parowóz z lat 20. XX wieku, pierwszy parowóz osobowy polskiej budowy. Symbol Ok oznacza parowóz przeznaczony dla pociągów osobowych, o układzie osi 2’C (2–3–0).
    Ostojnica – główna podłużna cześć ostoi. Mianem ostojnic nazywamy dwie główne podłużne belki (profile stalowe lub drewniane, lub ich zespół) przenoszące większość obciążeń pionowych i podłużnych działających na ostoję.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.086 sek.