• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lista kodeksów majuskułowych Nowego Testamentu

    Przeczytaj także...
    Kodeks minuskułowy Nowego Testamentu jest kopią partii tekstu Nowego Testamentu pisany jest małą, grecką kursywą, która wyewoluowała z uncjały. Materiałem rękopiśmiennym najpierw był pergamin, później papier (po roku 1190). Do chwili obecnej INTF skatalogował 2911 minuskułów.Ernst von Dobschütz (ur. 9 października 1870 w Halle, zm. 20 maja 1934 w Halle) – niemiecki biblista i krytyk tekstu Nowego Testamentu. Autor licznych książek, wykładał na Uniwersytecie w Halle, Uniwersytecie we Wrocławiu i Strasburgu. Odwiedzał z gościnnymi wykładami Stany Zjednoczone i Szwecję.
    Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.
    Kodeks Watykański, tekst 2 Tes 3, 11 — Hbr 2, 2

    Majuskułowy kodeks Nowego Testamentu jest kopią partii tekstu Nowego Testamentu w języku greckim albo łacińskim, pisany jest kapitałą albo uncjałą, na pergaminie albo welinie.

    Majuskułowe kodeksy Nowego Testamentu różnią się od:

  • papirusów Nowego Testamentu — pisane na papirusie i na ogół są starsze
  • minuskułów Nowego Testamentu — pisane minuskułą (litery łączone) i zazwyczaj są późniejsze
  • lekcjonarzy Nowego Testamentu — pisane są uncjałą lub minuskułą (zazwyczaj) i zazwyczaj są późniejsze.
  • Wettstein znał zaledwie 23 uncjalne kodeksy Nowego Testamentu, Tischendorf znał 64 kodeksów uncjalnych, Gregory – 161, Dobschütz 208, dzisiaj znamy 322 skatalogowanych przez INTF kodeksów. Liczba ta nie jest jednak precyzyjna, ponieważ kodeksy 092 i 0121 są połączeniem dwóch kodeksów. Z drugiej zaś strony nie mniej niż 30 rękopisów zostało podzielonych na mniejsze cząstki, trzymane są w różnych bibliotekach i które zostały skatalogowane jako odrębne kodeksy (np. 074, 084, 090, 0110). Oznacza to, że liczba 322 jest tylko i wyłącznie liczbą figuratywną. Nie wszystkie też rękopisy są dostępne dla badaczy, część z nich zaginęła. Rękopisy 0144-0147 oraz 0154-0159 nie były widziane od czasów I wojny światowej

    Kodeks papirusowy Nowego Testamentu – kopia partii tekstu Nowego Testamentu wykonana na papirusie. Data papirusów szacowana jest w oparciu o studia paleograficzne. Generalnie biorąc, są najstarszymi i najważniejszymi świadkami tekstu Nowego Testamentu.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Lista zarejestrowanych kodeksów majuskułowych[]

  • Numery kodeksów są zgodne z systemem, który zaproponował Caspar René Gregory.
  • Daty mają charakter szacunkowy, z dokładnością do 100 lat (z wyjątkiem Kodeksu Watykańskiego Gr. 354, który został odatowany przez samego skrybę).
  • Zawierają księgi Nowego Testamentu: Ewangelie, Dzieje Apostolskie, Listy Pawła, Listy powszechne.
  • Kodeksy 01-045[]

    Kodeksy 046-0322[]

    Zobacz też[]

  • Lista kodeksów papirusowych Nowego Testamentu
  • Lista kodeksów minuskułowych Nowego Testamentu (1-1000)
  • Lista kodeksów minuskułowych Nowego Testamentu (1001-2000)
  • Lista lekcjonarzy Nowego Testamentu
  • Kategorie rękopisów Nowego Testamentu
  • Przypisy

    1. Eberhard Nestle, Erwin Nestle, Barbara Aland and Kurt Aland (eds), Novum Testamentum Graece, 27th edition, (Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001).
    2. C.R. Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: 1908, s. 44.
    3. Liste Handschriften. [dostęp 16 November 2010].
    4. David C. Parker: An Introduction to the NT Manuscripts and Their Texts. Cambridge: Cambridge University Press, 2008, s. 43. ISBN 978-0-521-71989-6.

    Bibliografia[]

  • F.H.A. Scrivener, A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament, Cambridge 1861, London 1894 (fourth edition).
  • Hermann von Soden, Die Schriften des Neuen Testaments, in ihrer ältesten erreichbaren Textgestalt hergestellt auf Grund ihrer Textgeschichte, Berlin 1902-1910.
  • Caspar René Gregory, Die griechischen Handschriften des Neuen Testaments, Leipzig 1908.
  • Frederic Kenyon, Our Bible and the Ancient Manuscripts, 1895, 1896, 1898, & 1939: Eyre & Spottiswoode; London.
  • W. H. P. Hatch, The Principal Uncial Manuscripts of The New Testament, Chicago: The University of Chicago Press, 1939.
  • Kurt Aland, Barbara Aland, The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Text Criticism, 1995, Grand Rapids, Michigan.
  • K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neuen Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994.
  • Linki zewnętrzne[]

  • A Table of Greek Manuscripts
  • Greek Codices of the Bible
  • Majuscule Edition – Summary of Manuscripts
  • Lista greckich rękopisów NT uporządkowanych według stuleci (autorstwa Maurice Robinson)
  • L. Jańczuk, Tekst Nowego Testamentu, Warszawa 2013, ss. 35-106.
  • Lekcjonarz Nowego Testamentu jest kopią partii Nowego Testamentu napisany grecką uncjałą albo minuskułą, sporządzony na pergaminie, welinie, albo papierze Lekcjonarze Nowego Testamentu różnią się od:Johann Jakob Wettstein (także Wetstein, ur. 5 marca 1693, zm. 23 marca 1754) – szwajcarski teolog, który wyróżnił się na polu krytyki tekstu Nowego Testamentu, był jednym z pierwszych krytyków Textus receptus.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Listy powszechne albo Listy katolickie – obok Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Listów Pawła i Apokalipsy jedna z sekcji Nowego Testamentu. Większość greckich rękopisów umieszczała Listy powszechne po Dziejach, a przed Listami Pawła. Kościoły wschodnie po dziś dzień stosują taki porządek ksiąg nowotestamentowych.
    Ewangelia (z gr. εὐαγγέλιον, euangelion, dosł. dobra nowina) – w starożytności termin używany jako określenie nagrody dla osoby przynoszącej dobrą nowinę.
    Pergamin – materiał pisarski (podłoże, na którym można pisać) wyrabiany ze skór zwierzęcych. Wytwarzanie pergaminu zwano pergaminnictwem.
    Kurt Aland (ur. 28 marca 1915 w Berlin-Steglitz, zm. 13 kwietnia 1994 w Münster, Westfalia) – niemiecki teolog i profesor Badań Nowego Testamentu i Historii Kościoła. Przez wiele lat kierował Instytutem Badań Tekstu Nowego Testamentu (Institut für neutestamentliche Textforschung) i był głównym wydawcą Nestle-Aland Novum Testamentum Graece (greckiego Nowego Testamentu).
    Lobegott Friedrich Konstantin von Tischendorf (ur. 18 stycznia 1815, zm. 7 grudnia 1874) – niemiecki protestancki biblista, odkrywca ponad dwudziestu kodeksów majuskułowych. Posiadał doskonały wzrok, widział w szerszym paśmie niż przeciętny człowiek. Znał wszystkie starożytne języki, na które przełożona została Biblia.
    Kapitała – najstarsza forma majuskuły, od której wywodzą się wszystkie późniejsze rodzaje pisma łacińskiego. Jej nazwa jest późniejsza i pochodzi od łacińskiego słowa caput (głowa), bo takim liternictwem pisano nagłówki tekstów.
    Kodeks minuskułowy, Minuskuł — rękopisy greckiego Nowego Testamentu pisane małymi literami, czyli minuskułą, na pergaminie lub papierze. Pochodzą z IX-XVII wieków (najstarszy z 835 roku), znamy ich dziś 2907. Od XIII wieku materiałem piśmienniczym staje się papier. Ponad 1300 minuskułów pisanych jest na papierze.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.