• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Linjizong



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Juefan Huihong (覺範慧洪; ur. 1071, zm. 1128) – chiński mistrz chan z frakcji huanglong szkoły linji. Znany także jako Dehong (德洪) i Qingliang Huihong (清凉慧洪).Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).

    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anów. W Korei szkoła znana jest jako imje, w Japonii - jako rinzai, w Wietnamie - jako lâm tế - w obu krajach istnieje do dziś.

    Dahui Zonggao (大慧宗杲) (ur. 1089, zm. 1163) (kor. Taehye Chonggo (대혜종고) | jap. Daie Shūkō (ダイエシュウコウ) | wiet. Đại Huệ Tông Cảo) – chiński mistrz chan ze szkoły linji odłamu yangqi.Huanglong Huinan (黃龍慧南; ur. 1002, zm. 1069) (kor. Hwangnyon Hyenam ( ); jap. Ōryu Enan ( ); wiet. Hoàng Long Huệ Nam) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły huanglong, odgałęzienia szkoły linji.

    Historia i nauczanie[ | edytuj kod]

    Okres największego rozwoju[ | edytuj kod]

    Początkowo szkoła linji była jednym z tzw. pięciu domów chan (szkół) jego środkowego okresu rozwoju. Istniała tylko na północy Chin. Dopiero mistrz chan Fenyang Shanzhao (9471024) przeniósł nauki szkoły na południe Chin powodując jej niezwykłą ekspansję. Szkoła linji powróciła do swej kolebki, bo przecież jej praktyka była rozwinięciem nauk Szóstego Patriarchy Huinenga i jego spadkobierców, czyli szkoły hongzhou. Zdynamizowało to szkołę tak, że po kilku lub najwyżej kilkunastu pokoleniach mistrzów trzy szkoły: yunmen, guiyang i fayan zaniknęły wzbogacając chan o różne sposoby podejścia do praktyki i różne metody pracy z uczniami. Ostatnią szkołą, która uległa dominacji szkoły linji była szkoła caodong.

    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Wuxue Zuyuan (1226–22 września 1286; chiń. 無學祖元, pinyin Wúxué Zǔyuán; jap. Mugaku Sogen; kor. 무학조원 Muhak Chowon; wiet. Vô Học Tổ Nguyên) – chiński mistrz chan szkoły linji, działający w Kamakurze. Znany także jako Bukko Kokushi (仏光国師)

    Mistrzowie szkoły linji, jako bezpośredni spadkobiercy tradycji szkoły hongzhou nie stronili od gwałtownych, wstrząsowych metod nauczania. Samo nauczanie było zawsze dostosowane do poziomu i charakteru uczniów. Było ono oparte na dwóch teoretycznych podstawach stworzonych przez mistrza założyciela pod wpływem nauk szkoły huayan, a zwłaszcza teorii dharmadhatu. Były to

    Xiyuan Siming (西院思明; bd) (kor.; jap. Saiin Shimyō; wiet. Tây Viện Tư Minh) – chiński mistrz chan tradycji linji.Huayan – (Kwiatowa Girlanda; 華嚴 pinyin Huáyán; kor. Hwaeom 화엄; jap. 華厳宗 Kegon-shū; wiet. Hoa nghiêm) – chińska szkoła buddyjska (chin. zong 宗) odwołująca się do intelektu (tak jak i tiantai), powstała około VI wieku w Chinach (nie ma jej odpowiednika w Indiach). Szkoła ta rozwijała się w Chinach od lat 500. do połowy lat 800. Idee szkoły miały wielki wpływ na teorię i praktykę szkoły chan w Chinach.
  • Cztery Procesy Wyzwolenia z Subiektywności i Obiektywności
  • Cztery Związki Pomiędzy Pytającym a Odpowiadającym.
  • Prowadziły one ucznia do wyzwolenia poprzez odrzucenie wszelkich złud i nieprzywiązywanie się do czegokolwiek. Nawet do Buddy, patriarchów chan i nauczycieli.

    W wielkim stopniu na ukształtowanie się stylu nauczania szkoły wpłynął taoizm. Takie terminy stosowane przez Linji jak wushi i wuqiu miały związek z doktryną wu weiniedziałania. Linji wyraził to w zdaniu Poszukiwać Buddy, to tracić Buddę; poszukiwać Dao, do tracić Dao; poszukiwać patriarchów, to tracić patriarchów.

    Yuelin Shiguan (chiń. upr.: 月林师观; chiń. trad.: 月林師觀; pinyin: Yuèlín Shīguān; ur. 1143, zm. 1217) - chiński mistrz chan okresu dynastii Song.Wu wei (chin. trad. 無為, upr. 无为, pinyin: wú wéi; kor. muwi, jap. mui, wiet. vô vi, tyb. bja.bral) – podstawowa zasada taoizmu, mówiąca o tym, że należy pozwolić rzeczom istnieć zgodnie z naturą, a zdarzenia mają biec tak, jak biec mają, bez wszelkiej ingerencji i narzucania czegokolwiek. Po chińsku wu wei znaczy "niedziałanie". Odnosząc się do życia jednostki, wuwei przeciwstawia się wszelkiemu formalizmowi dotyczącego moralności, wszelkim przykazaniom, czy zaleceniom, które są sztuczne i maskują prawdziwe uczucia. Człowiek nie powinien być dobry dlatego, że takie ma rozkazy, czy zalecenia, tylko powinno to być dla człowieka w pełni naturalne, nie powinno wymagać od niego jakiegokolwiek wysiłku. Duchowy stan całkowitej naturalności, pozwalający, w myśl zasady wuwei, czynić dobro bez wysiłku/starania się, nazywa się w taoizmie Mocą lub Cnotą (chin. de). W taoizmie politycznym zasada wu wei głosi, że najlepszy władca to taki, który powstrzymuje się od ingerencji. Polityczna zasada wu wei jest najbliższa anarchizmowi.

    W tej właśnie szkole rozwijano metodę gong’anów, tak że stała się ona w końcu podstawową metodą nauczania i dziś pojęcie gong’anu kojarzone jest właśnie z tą tradycją.

    Ponieważ szkoła ta odziedziczyła Dharmę poprzedniej szkoły hongzhou, to również i ona reprezentowała styl nagłe oświecenie–nagła praktyka (chiń. dunwu dunxiu). Było to tak ważne dla Linji, że separował się od wszelkich form medytacji buddyjskiej, które zajmowały się stopniowym postępem i próbowały objaśniać cały proces racjonalnie. Podkreślał Oświecenie jest osiągane natychmiast. Nigdy nie teoretyzował na ten temat ani nawet nie próbował go opisywać czy objaśniać jego natury. Dla niego, jak i dla całej szkoły, było jasne, że oświecenie znajduje się w codziennych czynnościach prawdziwego, zwyczajnego człowieka, który jest żyjącym oświeceniem.

    Chogye (조계) – koreańska zjednoczona szkoła (kor. chogye chong 조계종) buddyzmu, której nauczanie jest zdominowane przez konganową praktykę sŏn.Songyuan Chongyue (松源崇岳, 1139-1209; kor.; jap. Shōgen Sūgaku; wiet. Tùng Nguyên Sùng Nhạc) – mistrz chan z okresu południowej Dynastii Song.

    W XI w. szkoła linji podzieliła się na dwa odłamy yangqipai (założycielem był mistrz chan Yangqi Fanghui) i huanglongpai (założycielem był mistrz chan Huanglong Huinan). Chińskie słowo pai oznacza dosłownie skrzydło i zatem jest używane na określenie filii, odgałęzień, odłamów itp. Chociaż Dharmę huanglong przeniósł do Japonii Eisai Myoan, to tradycja ta po kilku pokoleniach mistrzów zaniknęła zarówno w Chinach jak i Japonii. Wszystkie linie transmisji Dharmy szkoły linji pochodzą dziś od odgałęzienia yangqi.

    Fengxue Yanzhao (chiń. 風穴延沼; ur. 896, zm. 973) (kor. P’unghyǒl Yǒnjo ( ); jap. Fuketsu Enshō ( ); wiet. Phong Huyệt Diên Chiểu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji.Xinghua Cunjiang (興化存獎; ur. 830–924; kor. Hŭnghwa Chonjang, jap. Kōke Zonshō, wiet. Hưng Hoá Tồn Tưởng) – chiński mistrz chan szkoły linji.

    Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

    Oto podstawowa linia przekazu od Huangbo do Huanglonga. Pełniejsze linie przekazu szkoły linji – poniżej.

    Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1. Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

  • 37/10. Huangbo Xiyun (zm. 850)
  • 38/11. Linji Yixuan (ur. pom. 810 a 815, zm. 27.5.866) szkoła linji
  • 39/12. Xinghua Cunjiang (830888)
  • 40/13. Nanyuan Huiyong (860930) (także Baoying)
  • 41/14. Fengxue Yanzhao (896973)
  • 42/15. Shoushan Xingnian (926993) (także Baoying Sheng/Xingnian)
  • 43/16. Fenyang Shanzhao (9471024) ekspansja na południe Chin
  • 44/17. Ciming Chuyuan (9681039) (także jako Shishuang Chuyuan)
  • 45/18. Yangqi Fanghui (9921049) szkoła yangqi
  • 45/18. Huanglong Huinan (1002–1069) szkoła huanglong
  • Okres kryzysu[ | edytuj kod]

    Buddyzm, a tym samym szkoła chan, która była dominującą w nim siłą, rozwijał się jeszcze w okresie dynastii Song i nawet w okresie dynastii Yuan. Jednak już wiek XV i XVI są okresem głębokiego kryzysu buddyzmu. Szkoła chan zapadła w głębokie uśpienie. Jak głęboka to była zapaść świadczy to, że w okresie ponad 150 lat od końca XIV w. do początków XVI w. zanotowano tylko cztery nazwiska mistrzów chan. Byli nimi Konggu Jinglong (13871466), Chushan Shaoqi (14031473), Dufeng Jishan (14431623) i Xiaoyan Debao (15121581). Jak zanotował Huang Zongxi (16101695):

    Zibo Zhenke (1543 – 17 stycznia 1604, chiń. trad. 紫栢真可; pinyin: Zǐbó Zhēnkě; kor. 자백진가 Jabaek Jinga; jap. Shihaku Shinka; wiet. Tử Bách Chân Khả) – chiński mistrz chan z okresu odrodzenia buddyzmu chan. Znany także jako (chin. 達觀眞可) Daguan Zhenke. Tak podpisywał się w swoich tekstach. Ponieważ wielu ówczesnych fałszywych buddyjskich nauczycieli podpierało się należeniem do pewnych linii przekazu, Zibo ostentacyjnie odmawiał przynależności do jakiejś szczególnej linii przekazu, dlatego nie można go nigdzie umiejscowić. Sixin Wuxin (1044-1115) (死心悟新; kor.; jap. Shishin Goshin; wiet.;) - chiński mistrz chan, należący do frakcji huanglong szkoły linji.

    W szkole linji, która zachowała się w najlepszym stanie – jeśli chodzi o liczbę mnichów, a nie o poziom nauczania – zniknęło bezpowrotnie wiele linii przekazu. Prawdziwe nauczanie chanu zostało zapomniane. Nie znano genealogii linii przekazu. Gong’any czytano bez ich zrozumienia. Pierwszym mistrzem w tym kryzysowym okresie, który propagował praktykę medytacji chanistycznej, był Yungu Fahui (15001579). W swoim klasztorze Tianjie wprowadził w 1549 r. 7-dniowe odosobnienia medytacyjne i nauczał techniki kanhua. Jednym z jego uczniów był przez jakiś czas Hanshan Deqing.

    Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.

    Pod koniec okresu panowania dynastii Mingów pojawiła się trójka mistrzów chan, którzy byli prekursorami rewitalizacji chanu (i w ogóle buddyzmu) w XVII w. Byli to Zibo Zhenke (15431603), Yunqi Zhuhong (15351615) i wspomniany już Hanshan Deqing.

    Rewitalizacja szkoły linji w XVII w.[ | edytuj kod]

    Po 200-letnim okresie regresu całej szkoły chan, pod koniec XVI i na początku XVII w. chan, a więc już tylko 2 szkoły – caodong i linji – rozpoczęły proces rewitalizacji.

    Jednak już nieco wcześniej pojawiali się prekursorzy, którzy usiłowali przywrócić podstawy prawidłowej praktyki w klasztorach. Zapewne pierwszym mistrzem w tym kryzysowym okresie, który propagował praktykę medytacji chanistycznej, był Yungu Fahui (1500–1579). W swoim klasztorze Tianjie wprowadził w 1549 r. 7-dniowe odosobnienia medytacyjne i nauczał techniki pracy z gong’anem – kanhua. Jednym z jego uczniów był przez jakiś czas Hanshan Deqing.

    Dayu Shouzhi (bd; chiń.: 大愚守芝, pinyin Dàyú Shǒuzhī; kor. 대우수지 Taeu Suji; jap. Taigu Shushi; wiet. Đại Ngu Thú Chi) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, znany także jako Cuiyan.Fushan Fayuan (浮山法遠; ur. 991, zm. 1067) – chiński mistrz chan szkoły linji. Uratował szkołę caodong przed zniknięciem.

    Chan został zrewitalizowany bazując teoretycznie na ideałach stworzonych w okresie Tang (618907) i Song (9601272).

    Za prekursorów tego renesansu chanu uważa się trzech mistrzów chanu z końcowego okresu dynastii Ming. Byli nimi: Zibo Zhenke (15431603), Yunqi Zhuhong (16351615) i Hanshan Deqing (15461623). Ukształtowali oni w wielkiej mierze kształt chanu pod koniec Mingów. Był to okres panowania cesarza Wanli (15731620). Wszyscy oni uważali, że praktyka chan powinna być połączona z praktyką Szkoły Czystej Krainy.

    Dynastia Yuan (chiń.: 元朝; pinyin: Yuán Cháo) – mongolska dynastia władająca imperium chińsko-mongolskim w latach 1279 – 1368, a następnie jako dynastia północnych Yuan do 1635 w Mongolii.Huguo Jingyuan (1094–1146; chiń.: 護國景元 pinyin Hùguó Jǐngyuán; kor. 호국경원 Hoguk Hyǒngwǒn; jap. Gokoku Keigen; wiet. Hộ Quốc Cảnh Nguyên) – mistrz chan okresu dynastii Song z frakcji yangqi szkoły linji

    Nową fazę ożywienia spowodowała działalność takich mistrzów jak Miyun Yuanwu (15661642), Hanyue Fazang (15731635), Feiyin Tongrong (15931662) i Muchen Daomin (15961674). Ich linie przekazu zdominowały XVII-wieczny chan.

    Przywrócono medytację jako najważniejszą praktykę klasztorną oraz pracę z gong’anami. Miyun odnowił styl linji włącznie z uderzeniami i okrzykami.

    Już Hanshan zauważył upadek monastycyzmu i poszczególnych klasztorów spowodowany błędnym instytucjonalnym systemem. Kiedy w 1600 r. prowadził klasztor Caoxi w Guangdong postanowił naprawić system i stworzył 10 paragrafów nowych reguł dla domu medytacji w klasztorze. Nastawione one były raczej na aspekty administracyjne klasztoru publicznego. Było to niezmiernie ważne, bowiem zdarzały się nawet wypadki śmierci głodowej mistrzów chan.

    Fenyang Shanzhao (汾陽善昭; ur. 947, zm. 1024; (kor. Punyang Sǒnjo ( ); jap. Funyō Zenshō ( ); wietn. Phần Dương Thiện Chiêu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji. Znany także jako Taizi Shanzhao oraz Fenyang Wude.Tongfeng Anzhu (chiń.: 桐峰庵主; pinyin: Tóngfēng Ānzhŭ; bd) (kor.; jap. Tōhō Anjū; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły linji.

    Starano się także odrestaurować linie przekazu Dharmy. Z dwóch głównych gałęzi szkoły linji, czyli yangqi i huanglong, przetrwała tylko ta pierwsza. Najważniejsze linie przekazu stworzyli dwaj wybitni uczniowie mistrza Yuanwu Keqina (10631135) – Dahui Zonggao (10881163 i Huqiu Shaolong (10771136. Chociaż Dahui był o wiele bardziej znany, to XVII-wieczny chan pochodził głównie z linii spadkobierców Huqiu. Już w okresie dynastii Yuan ta linia wzmocniła się dzięki wybitnemu mistrzowi Zhongfengowi Mingbenowi (12631323), który nauki szkoły linji uczynił naprawdę ortodoksyjnymi.

    Yangqi Fanghui (楊岐方會; ur. 992, zm. 1049; kor. Yanggi Panghwe 양기 방회 , jap. Yōgi Hōe, wiet. Dương Kì Phương Hội) – chiński mistrz chan szkoły linji, założyciel linii przekazu czy też frakcji linji znanej jako yangqi.Eisai Myōan (jap. 明菴栄西, Myōan Eisai, ur. 27 maja 1141, zn. 1 sierpnia 1215) – mnich buddyjski, który przyniósł buddyzm rinzai zen oraz zieloną herbatę z Chin do Japonii. Znany też jako Eisai Zenji (栄西禅師), czyli "Mistrz zen Eisai". Jego imię pośmiertne Senkō Kokushi oznacza "Nauczyciel Narodu".

    Chociaż ta linia jest miejscami niejasna (zwłaszcza we wczesnym i środkowym okresie dynastii Mingów, za jej spadkobiercę uważał się mistrz Xiaoyan Debao. Jednym z jego spadkobierców był Huanyou Zhengchuan, nauczyciel m.in. Miyuna Yuanwu.

    Po XVII-wiecznej rewitalizacji chan (tak jak i cały buddyzm) zaczął znowu popadać w regres. Jedną z głównych przyczyn wewnętrznych było słabe ugruntowienie praktyki chan. Była ona kształtowana według wyobrażeń mistrzów chan na temat tego, jak praktyka wyglądała w okresie Tang i Song. Była zrytualizowana i pozbawiona spontaniczności. Ponieważ mistrzowie wiedzieli, że w szkole linji praktykowano uderzenia i okrzyki, uderzali i krzyczeli. Nie wyłaniało się to jednak ze spontanicznie powstałej sytuacji podczas spotkania mistrza z uczniem, a było po prostu regułką. Dlatego praktyka szkoły linji nie była autentyczna, co osłabiało jej efekt. Początkowo, gdy przywrócono te praktyki, spełniały one swoje zadanie, bo dla praktykujących "chan czystej krainy" były one nowością. Szybko jednak uległy skostnieniu i rytualizacji.

    Dynastia Ming (1368–1644) (chiń.: 明朝; pinyin: Míng Cháo; Wade-Giles: Ming Ch’ao; IPA: [mǐŋ tʂʰɑ̌ʊ̯]) – dynastia cesarska Chin, panująca po upadku mongolskiej dynastii Yuan. Była to ostatnia narodowa dynastia chińska.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Najważniejsze linie przekazu w XVII w.[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza pokolenie od Bodhidharmy. Druga liczba oznacza pokolenie od Linjiego Yixuana Trzecia liczba oznacza początek nowej generacji w innym kraju
  • 39/29. Huanyou Zhengchuan
  • 40/30. Xuejiao Yuanxin postanowił zrekreować szkołę yunmen
  • 40/30. Tianyin Yuanxiu (15751635)
  • 41/31. Ruo’an Tongwen (1604-1655)
  • 41/31. Shanci Tongji (16081645)
  • 41/31. Yulin Tongxiu (16141675)
  • 42/32. Maoxi Xingsen (16141677)
  • 42/32. Baisong Xingfeng (16121674) opat Shanquan si
  • 42/32.
  • 43/33. Meng’an Chaoge (16391708)
  • 44/34. Jialing Xingyin (16711726)
  • 40/30. Miyun Yuanwu (15661642) 12 spadkobierców
  • 41/31. Chaozong Tongren (16041648)
  • 41/31. Muyun Tongmen (15991671
  • 41/31. Poshan Haiming (15771666)
  • 42/32. Zhangrue Tongzui (16101693)
  • 41/31. Hanyue Fazang (15731635)
  • 42/32. Tanji Hongren (15991638)
  • 42/32. Jiqi Hongchu (16051672)
  • 42/32. Liu Daozhen (bd)
  • 42/32. Dingmu Hongche (bd)
  • 42/32. Jude Hongli (16001667)
  • 43/33. Huishan Jiexian (16101672)
  • 43/33. Bo’an Zhengzhi (15991676)
  • 41/31. Muchen Daomin (15961674)
  • 42/32. Shouzun Yuanzhao (16471729)
  • 43/33/1. Wietnam tradycja Nguyên Thiều w ramach szkoły lâm tế (czyli linji)
  • 41/31. Feiyin Tongrong (15931661) 64 spadkobierców
  • 42/32. Hanpu Xingcong (16101666)
  • 42/32. Baichi Xingyuan (16111662)
  • 42/32. Shujian Huihai (bd)
  • 42/32. Gengxin Xingmi (bd)
  • 43/33. Daozhe Chaoyuan (16021662) Japonia, Nagasaki.
  • 44/34/1. Bankei Yōtaku (16221793) był jego uczniem przez rok, otrzymał nawet inka, ale nie został jego spadkobiercą
  • 42/32. Yinyuan Longqi (15921673) szkoła ōbaku
  • 43/33. Yelan Xinggue (16131651)
  • 43/33. Yiran Xingrong (16011668)
  • 43/33. Huimen Rupei (16151664)
  • Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.Nampo Jōmyō (1235–1308; jap. 南浦紹明) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, znany także jako Daiō Kokushi (大應國師).


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Nanyuan Huiyong (南院慧顒; ur. 860, zm. 950; kor. Namwǒn Hye(?), jap. Nan’in Egyō, wiet. Nam Viện Huệ Ngung) – chiński mistrz chan szkoły linji. Znany także jako Baoying Huiyong (寶應慧顒).
    Imje chong (임제종) – koreańska szkoła sŏn (chin. chan, jap. zen, wiet. thiền), będąca odpowiednikiem chińskiej tradycji linji.
    Bezbramna brama (chiń. 無門關 Wumenguan; pol. Bezbramna brama, bezbramne przejście; kor. Mumun kwan;; jap. Mumonkan; wietn. Vô môn quan) – jeden z najważniejszych zbiorów gong’anów stworzony przez mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260) w 1229 r.
    Yue’an Shanguo (chiń.: 月庵善果; pinyin: Yuè’ān Shànguǒ; ur. 1079, zm. 1152) – mistrz chan okresu dynastii Song, znany także jako Dagui Shanguo.
    Lanxi Daolong (蘭溪道隆, ur. 1213, zm. 1278) także jako Lanqi Daolong (kor. Langye Toryong ( ); jap. Rankei Dōryu ( ) także Dōryu Daikaku; wiet. Lan Khê Ðạo Long) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, propagator zenu w Kamakurze.
    Changshui Zixuan (zm. 1038; chiń.: 長水子璿, pinyin Chángshuǐ Zǐxuán; kor. 장수자선 Changsu Chasǒn; jap. Chōsui Shizen; wiet. Trường Thuỷ Tí Tuyền) – chiński mistrz chan szkoły linji.
    Wuzu Fayan (五祖法演; ur. 1024, zm. 1104); kor. Ojo Pǒbyǒn, jap. Goso Hōen, wiet. Ngũ Tổ Pháp Diễn) – chiński mistrz chan z frakcji yangqi szkoły linji. Znany także jako Qingyuan Fayan.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.077 sek.