• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lilibeum

    Przeczytaj także...
    Sycylia (wł., łac. Sicilia, w starożytności Trinacria) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Zamieszkuje ją około 5 milionów mieszkańców.Agrigento (pol. Agrygent) – miasto na południowym wybrzeżu Sycylii, w prowincji Agrigento. Ośrodek handlowy i turystyczny, według danych ze stycznia 2010 zamieszkuje go 59,2 tys. mieszkańców.
    Pyrrus (gr: Πύρρος, Pýrros; łac.: Pyrrhus) (ur. 319, zm. 272 p.n.e. w Argos) – król Epiru z dynastii Ajakidów w latach 307-302 p.n.e. i od 297 p.n.e. do swej śmierci, król Macedonii w latach 288-285 p.n.e., król Sycylii w latach 278-276 p.n.e. Syn króla Epiru Ajakidesa i królowej Ftii II. Znany z powiedzenia pyrrusowe zwycięstwo, które powstało od jego imienia z powodu zwycięskich bitew okupionych ogromnymi stratami wojennymi. Autor niezachowanych Pamiętników i licznych dzieł o sztuce wojennej.

    Lilibeum (łac. Lilybaeum) – starożytne miasto na zachodzie Sycylii, dzisiejsza Marsala.

    Zostało założone przez punickich i libijskich mieszkańców Motyi – miasta całkowicie zniszczonego w czasie wojny z grekami z Agrigentum pod przywództwem tyrana Syrakuz Dionizjosa I w 397 p.n.e. Od tego czasu znajdowało się pod panowaniem Kartaginy pełniąc rolę silnie ufortyfikowanej placówki, zapewniającej kontrolę państwa kartagińskiego nad Sycylią. Dionizjos I w 368 p.n.e. ponownie zaatakował posiadłości kartagińskie, lecz tym razem nie udało mu się wygrać i zdobyć miasta. W czasie inwazji Epiru, pod przywództwem króla Pyrrusa w 277 p.n.e. było jedynym miastem na wyspie, które nie zostało zdobyte. W trakcie I wojny punickiej było oblegane przez Rzymian, po klęsce Kartaginy w bitwie pod Wyspami Egadzkimi w 241 p.n.e. przeszło pod władzę Rzymian. Miasto pozostało ważnym ośrodkiem handlowo-militarnym, było siedzibą jednego z dwóch kwestorów stacjonujących na Sycylii.

    Epir (grecki Ήπειρος – Ipiros, co po polsku oznacza kontynent lub wnętrze dużego lądu) – górzysta kraina położona w północno-zachodniej części Grecji, nad Morzem Jońskim, na północy graniczy z Albanią, na wschodzie z Tesalią, a na południu z Etolią i Akarnanią. Ponadto istnieje także Epir Północny, czyli zamieszkały przez Albańczykow, Greków i Wołochów obszar, położony po albańskiej stronie granicy.Motja (wł. Mozia) – starożytne miasto (ok. 800-397 r. p.n.e.), na wysepce, przy zachodnim brzegu Sycylii. Założona w VIII wieku p.n.e. przez Fenicjan jako miasto handlowe ulokowane na małej wysepce wewnątrz laguny, do której był dostęp jedynie za pomocą łodzi. Mieszkańcy Motji wybudowali podwodny, brukowany chodnik prowadzący na wyspę, którym mogły się poruszać rydwany na wysokich kołach.


    Przypisy[ | edytuj kod]

    Dionizjos I, Dionizjos Starszy, Dionizjusz I Starszy (ur. około 430 p.n.e., zm. 367 p.n.e.) – tyran Syrakuz panujący od 405 p.n.e. do swojej śmierci, ojciec Dionizjosa II.Starożytny Rzym – cywilizacja rozwijająca się w basenie Morza Śródziemnego i części Europy. Jej kolebką było miasto Rzym leżące w Italii, które w pewnym momencie swoich dziejów rozpoczęło ekspansję, rozszerzając swoje panowanie na znaczne obszary i wchłaniając m.in. kulturę starożytnej Grecji. Cywilizacja rzymska, nazywana też niekiedy grecko-rzymską, razem z pochodzącą z Bliskiego Wschodu religią – chrześcijaństwem, stworzyła podstawy późniejszej cywilizacji europejskiej. Miasto Rzym zaczęło kształtować się w VIII wieku p.n.e., natomiast kres stworzonego przez nie państwa nastąpił formalnie w 1453 roku n.e. (wraz z upadkiem Konstantynopola i tym samym Cesarstwa bizantyńskiego), choć dosyć często jako koniec starożytnego Rzymu przyjmuje się rok 476 n.e., w którym upadło Cesarstwo zachodniorzymskie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Marsala – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Sycylia, w prowincji Trapani. Miejscowość słynie z wina marsala.
    Kwestor (łac. Quaestor) – w starożytnym Rzymie, w początkach republiki, urzędnik sprawujący funkcję sędziego śledczego oraz oskarżyciela publicznego w sprawach karnych. Później powierzono kwestorowi administrację skarbem publicznym, a funkcje sądownicze przeszły na pretorów i trybunów. Początkowo kwestorów było dwóch, od 421 p.n.e. czterech, od 267 p.n.e. 8, od czasów Sulli 20, a Cezar zwiększył ich liczbę do 40. Odpowiedzialni byli za sprawy finansowe: nadzór nad kasą państwową, gromadzenie i rozdział pieniędzy, zbieranie podatków, zarządzanie kasą wojskową (wypłata żołdu, sprzedaż łupów itp.).
    Imperium kartagińskie, zwane potocznie jako Kartagina (Nowe Miasto; łac. Karthago, Carthago, stgr. Кαρχηδών = Karchedon, fen. Qrt-ḥdšt = Kart Hadaszt, arab. قرطاج = Kartadż lub hebr. קרתגו = Kartago) – starożytne państwo. Zostało założone w IX w. p.n.e. przez Fenicjan z Tyru jako miasto w pobliżu dzisiejszego Tunisu, w późniejszym okresie obejmowała duży pas afrykańskiego wybrzeża i część Europy Południowej.
    Syrakuzy (łac. Syracusae, wł. Siracusa) – miasto we Włoszech we wschodniej Sycylii. Jego patronką jest Święta Łucja (dzień obchodów: 13 grudnia).
    Pierwsza wojna punicka toczyła się między Kartaginą i Rzymem w latach 264 – 241 p.n.e. Była to z pierwsza z wojen punickich.
    Bitwa morska koło Wysp Egadzkich – starcie zbrojne Rzymian i Kartagińczyków w roku 241 p.n.e., w czasie I wojny punickiej.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.722 sek.