Lider opozycji (Wielka Brytania)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lider opozycji (ang. Leader of the Opposition) – polityk, który przewodzi Oficjalnej Opozycji Jego/Jej Królewskiej Mości (His/Her Majesty’s Most Loyal Opposition). Zwyczajowo jest nim lider drugiej co do wielkości partii w Izbie Gmin, aczkolwiek monarcha może powołać na to stanowisko dowolnego deputowanego, który nie jest członkiem rządu.

George Alfred George-Brown, baron George-Brown (ur. 2 września 1914 w Lambeth, zm. 2 czerwca 1985 w Truro), brytyjski polityk, członek Partii Pracy, minister w rządach Clementa Attlee i Harolda Wilsona.William Jefferson Hague (ur. 26 marca 1961 w Rotherham), brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej, lider Opozycji w latach 1997-2001. Pierwszy lider konserwatystów, który nie został premierem od czasów Austena Chamberlaina (początek lat 20. XX w.).

Lider opozycji zasiada w Tajnej Radzie, od 1937 otrzymuje od państwa uposażenie w wysokości 1/2 wynagrodzenia premiera i posiada służbowy samochód. Stoi również na czele gabinetu cieni.

Lista Liderów opozycji[ | edytuj kod]

Pogrubionych drukiem wyróżniono tych liderów, którzy zostali później premierami.

Granville George Leveson-Gower, 2. hrabia Granville KG (ur. 11 maja 1815 w Londynie, zm. 31 marca 1891 w Londynie) – brytyjski arystokrata i polityk, najstarszy syn Granville’a Levesona-Gowera, 1. hrabiego Granville, i lady Harriet Cavendish, córki 5. księcia Devonshire.Archibald Philip Primrose, 5. hrabia Rosebery KG (ur. 7 maja 1847 w Londynie, zm. 21 maja 1929 w Epsom, Surrey) – premier Wielkiej Brytanii w latach 1894-1895. Polityk Partii Liberalnej. Objął urząd po rezygnacji Gladstone’a. Wcześniej był ministrem spraw zagranicznych w jego gabinetach w latach 1886 r. i w latach 1892-1894.

Oficjalni liderzy opozycji od 1905[ | edytuj kod]

  • 1905–1906: Arthur Balfour
  • 1906–1906: Joseph Chamberlain
  • 1906–1911: Arthur Balfour
  • 1911–1915: Andrew Bonar Law
  • 1915–1916: Edward Carson
  • 1916–1918: Herbert Henry Asquith
  • 1918–1920: Donald Maclean
  • 1920–1922: Herbert Henry Asquith
  • 1922–1924: Ramsay MacDonald
  • 1924–1924: Stanley Baldwin
  • 1924–1929: Ramsay MacDonald
  • 1929–1931: Stanley Baldwin
  • 1931–1932: Arthur Henderson
  • 1932–1935: George Lansbury
  • 1935–1940: Clement Richard Attlee
  • 1940–1941: Hastings Lees-Smith
  • 1942–1942: Frederick Pethick-Lawrence
  • 1942–1945: Arthur Greenwood
  • 1945–1945: Clement Richard Attlee
  • 1945–1951: Winston Churchill
  • 1951–1955: Clement Richard Attlee
  • 1955–1963: Hugh Gaitskell
  • 1963–1963: George Brown
  • 1963–1964: Harold Wilson
  • 1964–1965: Alec Douglas-Home
  • 1965–1970: Edward Heath
  • 1970–1974: Harold Wilson
  • 1974–1975: Edward Heath
  • 1975–1979: Margaret Thatcher
  • 1979–1980: James Callaghan
  • 1980–1983: Michael Foot
  • 1983–1992: Neil Kinnock
  • 1992–1994: John Smith
  • 1994–1994: Margaret Beckett
  • 1994–1997: Tony Blair
  • 1997–1997: John Major
  • 1997–2001: William Hague
  • 2001–2003: Iain Duncan Smith
  • 2003–2005: Michael Howard
  • 2005–2010: David Cameron
  • 2010–2010: Harriet Harman
  • 2010–2015: Ed Miliband
  • 2015–2015: Harriet Harman (p.o.)
  • 2015–2020: Jeremy Corbyn
  • od 2020: Keir Starmer
  • Liderzy opozycji w Izbie Gmin w latach 1807–1905[ | edytuj kod]

  • 1807–1817: George Ponsonby
  • 1817–1821: George Tierney
  • 1830–1830: John Spencer, wicehrabia Althorp
  • 1830–1834: Robert Peel
  • 1834–1835: lord John Russell
  • 1835–1841: Robert Peel
  • 1841–1846: lord John Russell
  • 1846–1848: lord George Bentinck
  • 1848–1848: Charles Manners, markiz Granby
  • 1849–1851: Charles Manners, markiz Granby, John Charles Herries, Benjamin Disraeli
  • 1851–1852: Benjamin Disraeli
  • 1852–1852: lord John Russell
  • 1852–1858: Benjamin Disraeli
  • 1858–1859: Henry Temple, 3. wicehrabia Palmerston, lord John Russell
  • 1859–1866: Benjamin Disraeli
  • 1866–1868: William Ewart Gladstone
  • 1868–1874: Benjamin Disraeli
  • 1874–1875: William Ewart Gladstone
  • 1875–1880: Spencer Cavendish, markiz Hartington
  • 1880–1885: Stafford Northcote
  • 1885–1886: William Ewart Gladstone
  • 1886–1886: Michael Hicks-Beach
  • 1886–1892: William Ewart Gladstone
  • 1892–1895: Arthur Balfour
  • 1895–1898: William Vernon Harcourt
  • 1899–1905: Henry Campbell-Bannerman
  • Liderzy opozycji w Izbie Lordów w latach 1807–1915[ | edytuj kod]

  • 1807–1817: William Grenville, 1. baron Grenville
  • 1817–1830: Charles Grey, 2. hrabia Grey
  • 1830–1834: Arthur Wellesley, 1. książę Wellington
  • 1834–1835: William Lamb, 2. wicehrabia Melbourne
  • 1835–1841: Arthur Wellesley, 1. książę Wellington
  • 1841–1842: William Lamb, 2. wicehrabia Melbourne
  • 1842–1846: Henry Petty-Fitzmaurice, 3. markiz Lansdowne
  • 1846–1852: Edward Stanley, 14. hrabia Derby
  • 1852–1852: Henry Petty-Fitzmaurice, 3. markiz Lansdowne
  • 1852–1858: Edward Stanley, 14. hrabia Derby
  • 1858–1859: Granville Leveson-Gower, 2. hrabia Granville
  • 1859–1866: Edward Stanley, 14. hrabia Derby
  • 1866–1868: John Russell, 1. hrabia Russell
  • 1868–1868: Granville Leveson-Gower, 2. hrabia Granville
  • 1868–1869: James Harris, 3. hrabia Malmesbury
  • 1869–1870: Hugh Cairns, 1. baron Cairns
  • 1870–1874: Charles Gordon-Lennox, 6. książę Richmond
  • 1874–1880: Granville Leveson-Gower, 2. hrabia Granville
  • 1880–1881: Benjamin Disraeli
  • 1881–1885: Robert Gascoyne-Cecil, 3. markiz Salisbury
  • 1885–1886: Granville Leveson-Gower, 2. hrabia Granville
  • 1886–1886: Robert Gascoyne-Cecil, 3. markiz Salisbury
  • 1886–1891: Granville Leveson-Gower, 2. hrabia Granville
  • 1891–1892: John Wodehouse, 1. hrabia Kimberley
  • 1892–1895: Robert Gascoyne-Cecil, 3. markiz Salisbury
  • 1895–1896: Archibald Primrose, 5. hrabia Rosebery
  • 1896–1902: John Wodehouse, 1. hrabia Kimberley
  • 1902–1905: George Robinson, 1. markiz Ripon
  • 1905–1915: Henry Petty-Fitzmaurice, 5. markiz Lansdowne
  • Ed Miliband, właśc. Edward Samuel Miliband (ur. 24 grudnia 1969 w Londynie) – brytyjski polityk, lider Partii Pracy, lider opozycji, były minister energii i klimatu.Benjamin Disraeli, 1. hrabia Beaconsfield KG (ur. 21 grudnia 1804 w Londynie jako Benjamin D’Israeli, zm. 19 kwietnia 1881 tamże) – brytyjski polityk należący do Partii Konserwatywnej, premier Wielkiej Brytanii (w 1868 i w latach 1874–1880). Jego pierwsza kadencja była krótka, natomiast podczas drugiej kadencji znacznie umocnił swoją pozycję i wprowadził wiele znaczących reform. Prowadził imperialistyczną politykę zagraniczną, wykupując większość udziałów w Kanale Sueskim i doprowadzając do objęcia bezpośredniej władzy nad Indiami przez królową Wiktorię. W 1876 r. za swoje zasługi otrzymał tytuł 1. hrabiego Beaconsfield.




    Warto wiedzieć że... beta

    James Harold Wilson, baron Wilson of Rievaulx, KG, OBE (ur. 11 marca 1916 w Huddersfield, zm. 24 maja 1995 w Londynie) – polityk brytyjskiej Partii Pracy, premier Wielkiej Brytanii w okresie od 16 października 1964 do 19 czerwca 1970 i od 4 marca 1974 do 5 kwietnia 1976 r.
    Edward Henry Carson, baron Carson (ur. 9 lutego 1854 w Dublinie, zm. 22 października 1935 w Cleve Court w hrabstwie Kent), brytyjski prawnik i polityk, członek Irlandzkiej Partii Unionistycznej, minister w rządach lorda Salisburyego, Arthura Balfoura, Herberta Henry’ego Asquitha i Davida Lloyda George’a. "Niekoronowany król irlandzkich protestantów". Jako jeden z nielicznych nie-monarchów dostąpił zaszczytu państwowego pogrzebu.
    Gabinet cieni "rząd oczekujący" – skład rządu formułowany przez partie opozycyjne, gotowy przejąć władzę w razie zwycięstwa wyborczego danej partii. Polega na tym, że każdy członek rządu ma odpowiadający mu "cień" w opozycji.
    Margaret Hilda Thatcher LG (z domu Roberts, ur. 13 października 1925 w Grantham, zm. 8 kwietnia 2013 w Londynie) – brytyjska polityk, premier Wielkiej Brytanii w latach 1979–1990, chemiczka, prawniczka. Stanowczość w stosunku do strajkujących górników oraz do państw komunistycznych spowodowała nadanie jej przydomku Żelaznej Damy (Iron Lady). Liberalną politykę gospodarczą jej gabinetu ochrzczono mianem thatcheryzmu. Jedna z czołowych „eurosceptyczek”, zwolenniczka ograniczonej integracji europejskiej.
    Henry John Temple, 3. wicehrabia Palmerston KG (ur. 20 października 1784 w Broadlands, Hampshire, zm. 18 października 1865 w Brocket, Hertfordshire) – wicehrabia Palmerston, angielski polityk, premier oraz wielokrotny minister.
    John Russell, 1. hrabia Russell KG, GCMG (ur. 18 sierpnia 1792 w Londynie, zm. 28 maja 1878 tamże), znany jako Lord John Russell przed rokiem 1861, był brytyjskim politykiem wigowskim i liberalnym i dwukrotnym premierem Wielkiej Brytanii (1846-1852 i 1865-1866). Dziad Bertranda Russella. Pochodził ze starego hrabiowskiego angielskiego rodu.
    Herbert Henry Asquith, 1. hrabia Oxford i Asquith KG (ur. 12 września 1852 w Morley, Yorkshire, zm. 15 lutego 1928 w Sutton Courtenay, Oxfordshire) – polityk brytyjski, premier Wielkiej Brytanii z ramienia Partii Liberalnej w latach 1908-1916, wcześniej minister spraw wewnętrznych i Kanclerz Skarbu. Kontynuował reformy liberalnego rządu Campbella-Bannermana, zwyciężając w walce o ograniczenie uprawnień Izby Lordów. Stał na czele rządu w pierwszych latach I wojny światowej, a w 1914 r. był również ministrem wojny.

    Reklama