• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Liber - mitologia

    Przeczytaj także...
    Maria Danuta Jaczynowska (ur. 17 lutego 1928 w Warszawie, zm. 21 lutego 2008 w Toruniu) – polska historyczka specjalizująca się w historii starożytnego Rzymu.Ceres, Cerera – w mitologii rzymskiej bogini wegetacji i urodzajów. Zaczęła być utożsamiana z grecką Demeter prawdopodobnie w V wieku p.n.e.
    Italia – kraina historyczna i geograficzna położona na Półwyspie Apenińskim, której obszar zmieniał się na przestrzeni dziejów.

    Liber – bóstwo rzymskie, którego kult wywodził się ze środkowej Italii. Nie posiadał własnych mitów.

    Jego kult był początkowo związany z końmi i zbożem, łączony był z wegetacją i płodnością natury oraz z obrzędami związanymi z produkcją wina. W późniejszym okresie Liber został utożsamiony z greckim Dionizosem. Śladem dawnego kultu bóstwa były obchodzone 17 marca Liberalia. Jego żeńską odpowiedniczką była Libera. Razem z Ceres i Liberą należał do tzw. triady plebejskiej, której wybudowano świątynię w Rzymie na Awentynie w czasie wojny z Latynami. Świątynię poświęcono w 493 p.n.e. za konsulatu Spuriusza Kassjusza, trzy lata po ślubowaniu jej wybudowania przez dyktatora Aulusa Postumiusa.

    Prozerpina, łac. Proserpina – starorzymska bogini kiełkującego zboża. Uważana za żonę Dis Patera, wraz z którym odbierała cześć podczas ludi Tarentini. Jej imię pochodzi od łac. proserpere – "zjawiać się".Latynowie (łac. Latini) – jedno z plemion italskich żyjące w regionie ujścia Tybru i Gór Albańskich, który został nazwany od nich Lacjum (Latium vetus). Najważniejszym miastem początkowo była Alba Longa w okolicach jeziora Albano (identyfikacja miejsca pozostaje sporna). Latynowie stworzyli cywilizację zwaną kulturą Lacjum.

    Libera obdarzano przydomkiem pater, co miało świadczyć o dawności jego kultu.

    Przypisy

    1. Musiał 2009 ↓, s. 93, 103.
    2. Musiał 2009 ↓, s. 105–132.
    3. Musiał 2009 ↓, s. 53–54.
    4. Musiał 2009 ↓, s. 54.
    5. Jaczynowska 1987 ↓, s. 38–39.
    6. Dionizjusz ↓, VI 94.
    7. Musiał 2009 ↓, s. 95.

    Bibliografia[]

  • Dionizjusz z Halikarnasu: Starożytność rzymska.
  • Maria Jaczynowska: Religie świata rzymskiego. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987. ISBN 83-01-07405-1.
  • Danuta Musiał: Dionizos w Rzymie. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze "Historia Iagellonica", 2009. ISBN 978-83-88737-89-3.
  • Dionizos (także Bakchos, Bachus, gr. Διώνυσος Diṓnysos, Διόνυσος Diónysos, Βάκχος Bákchos, łac. Dionysus, Bacchus) – w mitologii greckiej bóg dzikiej natury, winnej latorośli i wina, reprezentujący jego upajający i dobroczynny wpływ. Syn Zeusa i śmiertelniczki Semele. Jego kult przywędrował do Grecji ze Wschodu, z Tracji, około VI wieku p.n.e, choć jego imię pojawia się na mykeńskich zabytkach z XIV-XIII w. p.n.e., wśród innych bogówa. Na cześć Dionizosa odbywały się Dionizje, jego kult sprawowały bachantki, które organizowały ekstatyczne misteria.Dionizjusz z Halikarnasu (gr. Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεύς Dionysios ho Halikarnasseus; ok. 60 p.n.e., zm. po 7 p.n.e.) – grecki historyk i retor.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Mitologia rzymska – zbiór wierzeń, rytuałów i obrzędów dotyczących zjawisk nadprzyrodzonych wyznawanych i obchodzonych przez starożytnych Rzymian od czasów najdawniejszych do chwili, gdy chrześcijaństwo całkowicie zastąpiło rdzenne religie Imperium Rzymskiego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.057 sek.