l
  • Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Temat nie został wyczerpany?
    Zapraszamy na Forum Naukowy.pl
    Jeśli posiadasz konto w serwisie Facebook rejestracja jest praktycznie automatyczna.
    Wystarczy kilka kliknięć.

    Lew, czarownica i stara szafa



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.Książę Kaspian (ang. Prince Caspian) – drugi tom z cyklu Opowieści z Narnii autorstwa brytyjskiego pisarza C. S. Lewisa, opublikowany w 1951 roku. Książka została zekranizowana, światowa premiera miała miejsce 16 maja 2008 roku, w polskich kinach film pojawił się 30 maja.
    Opis fabuły[ | edytuj kod]

    Rozdział 1 Łucja zagląda do szafy – Rok 1940, Wielka Brytania. Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja Pevensie, zostają ewakuowani z bombardowanego Londynu na wieś, do wielkiego, starego domu, zamieszkanego przez tajemniczego Profesora Kirke, który mieszka sam w towarzystwie swej gospodyni, pani Macready, a także trzech pokojówek. Dzieci są zachwycone domem i okolicą, chcą ją zwiedzić dokładnie. Niestety, następnego dnia pada deszcz, więc zamiast tego zwiedzają dom. Podczas zwiedzania Łucja odkrywa przejście do innego świata, które znajduje się w starej szafie w jednym z pokojów. Idzie przez gęsty zaśnieżony las. Tam spotyka fauna.

    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.Faun lub Faunus – staroitalski bóg płodności, bóg lasów górskich, opiekun pasterzy, darzący płodnością ich stada, nauczyciel uprawy roli. Często występujący w otoczeniu innych bóstw leśnych, utożsamiany z greckim Panem. Przedstawiany w postaci brodatego mężczyzny z koźlimi rogami i kopytami.

    Rozdział 2 Co Łucja tam zobaczyła – Łucja rozmawia z faunem. Ma on na imię Tumnus, dziwi się bardzo obecnością Łucji w lesie, pyta, jak przybyła do Narnii. Odpowiedzi Stara Szafa i Garderoba bierze za nazwę miasta i państwa, z którego Łucja pochodzi. Po chwili stwierdza, że jest zbyt zimno, by rozmawiać na dworze i proponuje, by zjadła u niego podwieczorek, Łucja z początku się waha, ale ostatecznie wyraża zgodę i odwiedza pana Tumnusa w jego grocie. Tumnus częstuje ją herbatką, grzankami i sardynkami, a potem opowiada historie, opowiada też o Narnii, krainie mówiących zwierząt, karłów, olbrzymów i smoków. Od tamtego czasu wszyscy żyją w ciągłym strachu przed gniewem strasznej królowej. Później gra na flecie i usypia ją. Ona budzi się po kilku godzinach, a Tumnus płacze i przyznaje się do strasznej rzeczy – miał porwać Łucję dla Białej Czarownicy. Od stu lat bowiem Narnia jest zawładnięta przez okrutną Białą Czarownicę Jadis, która spętała całą krainę czarem wiecznej zimy. Tumnus wyznaje Łucji, że otrzymał rozkaz uwięzienia każdego ludzkiego dziecka, które spotka. Łucja była pierwszym człowiekiem, jakiego spotkał, ale nie miał serca wydawać jej Czarownicy. Tumnus ukradkiem odprowadza Łucję do wejścia do szafy.

    Pauline Diana Baynes (ur. 9 września 1922 w Hove w Anglii, zm. 2 sierpnia 2008 w Dockenfield w Anglii) – angielska ilustratorka książek. Zilustrowała ponad 100 książek, w szczególności dzieł C.S. Lewisa i J.R.R. Tolkiena.Centaury i centaurydy (także centaurowie, lm gr. Κένταυροι Kéntauroi, łac. Centauri, gr. Kentaurides, łac. Centaurides, lp gr. Κένταυρος Kéntauros, łac. Centaurus, pol. centaur, gr. Kentauris, łac. Centauris, pol. centauryda) – w mitologii greckiej pół ludzie, pół konie. Były to mityczne istoty o mieszanej budowie. Górna część ich ciała (tułów, głowa, ręce) była podobna do ciała człowieka, natomiast dolna miała kształt konia.

    Rozdział 3 Edmund wchodzi do szafy – Łucja wraca do swego świata, ale okazuje się, że choć w Narnii minęło 5 godzin, w jej świecie tylko kilka sekund. Dziewczynka pokazuje rodzeństwu przejście w szafie, ale ono zniknęło. Nikt jej nie wierzy, ale po paru dniach zapominają o wszystkim, poza Edmundem, który dokucza siostrze. W pewien deszczowy dzień Piotr proponuje zabawę w chowanego. Zuzanna szukała, Łucja chowa się w szafie i trafia do Narnii, a za nią Edmund, który śledził siostrę. Dziewczynka wcale nie chciała tam wejść,ale go usłyszała, myśląc, że ktoś ją chce złapać. Chłopak szuka Łucji, by ją przeprosić, ale wpada na Białą Czarownicę.

    Walt Disney Pictures – amerykańska wytwórnia filmowa powstała w 1983 roku w Los Angeles, wchodzące w skład The Walt Disney Company. Studio zajmuje się tworzeniem i dystrybucją głównie filmów i bajek dla dzieci i młodzieży. W ostatnich latach skupiło swoją uwagę również na produkcjach dla starszych widzów, nie zaprzestając dystrybuowania animacji z serii klasyki Disneya produkowanej przez Walt Disney Animation Studios.Ostatnia bitwa (ang. The Last Battle) – ostatnia z siedmiu części „Opowieści z Narnii” Clive’a Staples’a Lewisa wydana w 1956.

    Rozdział 4 Ptasie mleczko – Edmund rozmawia z Czarownicą, która najpierw bierze go za karła bez brody. Kiedy dowiaduje się, że jest on człowiekiem, najpierw chce go zamienić swą różdżką w kamień, ale zmienia zdanie i zaprasza go do sań. Proponuje coś do zjedzenia – chłopak wybiera ptasie mleczko (nie ptasie mleczko, tylko rachatłukum). Biała Czarownica wyczarowuje je i częstuje go. Chłopak otumaniony słodyczami mówi jej o swym rodzeństwie i o tym, że Łucja spotkała się z Tumnusem. Czarownica proponuje, żeby przyprowadził rodzeństwo, a uczyni go księciem Narnii, a kiedyś i królem. Potem odjeżdża, zaś Edmund spotyka Łucję. Razem wracają do Anglii.

    Ragnarök lub ragnarek (W. Kopaliński) – w mitologii skandynawskiej zmierzch bogów (Götterdämmerung). W wyobrażeniach mitologicznych ma on być wielką walką pomiędzy bogami a olbrzymami pod wodzą Lokiego, w wyniku której świat i Asgard, siedzibę bogów, strawi ogień, wszystkie gwiazdy zgasną, a Ziemię zaleje wielkie morze. Ostatecznie z tej toni wyłoni się nowy świat i nastąpi era szczęśliwości bez przemocy i wojen. Mit o Ragnaröku powstał zapewne pod wpływem chrześcijańskiej wizji apokaliptycznej. Po raz pierwszy pojawił się w poemacie Völuspá (Przepowiednia wieszczki), zredagowanym pod koniec X wieku.Królowa śniegu (org. Snedronningen) – baśń napisana w 1844 roku przez Hansa Christiana Andersena i opublikowana rok później.

    Rozdział 5 Z powrotem po tej stronie drzwi – Dzieci wracają do Anglii, jednak Edmund kłamie, że nie był w Narnii. Piotr karci Edmunda i razem z Zuzanną boją się, że Łucja albo kłamie, albo jest obłąkana. Idą do profesora Kirke'a, ten jednak wierzy Łucji i dziwi się, czemu rodzeństwo jej nie wierzy. Dowodzi, że logicznie rozumując (logiką chciała posługiwać się Zuzanna) Łucja musi mówić prawdę, gdyż nigdy nie kłamie i wątpliwe jest by oszalała. Nawet nieścisłość czasowa jest po jej stronie (małe dziecko nie wymyśliłoby czegoś takiego, jak odmienny czas w innym świecie). Kilka dni później pani Macready oprowadza gości po domu profesora. Rodzeństwo uciekając przed nią chowa się w szafie.

    Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.Grzmotołup – postać fikcyjna stworzona przez C.S. Lewisa. Pojawia się w pierwszej części cyklu "Opowieści z Narni" - Lew, Czarownica i stara szafa. Dobry olbrzym, przeciwnik Białej Czarownicy. Należał do rodu Łupów, który odznaczał się dobrocią i szlachetnością. Jadis wciągnęła go podstępem do swojego zamku i zamieniła w kamień swoją różdżką. Odczarował go dopiero Aslan, kiedy wraz z Zuzanną i Łucją wpadli do zamku Czarownicy i uwolnili jej więźniów. Grzmotołup otworzył maczugą bramę zamku Czarownicy i pomógł wszystkich uwolnionym przez Aslana Narnijczykom wydostać się z zamku. Wraz z nimi ruszył potem pod Berunę i walczył w bitwie z Białą Czarownicą. Po swojej koronacji rodzeństwo Pevensie nagrodziło go.

    Rozdział 6 W puszczy – Rodzeństwo czeka w szafie na odejście gospodyni i przypadkiem trafia do Narnii. Piotr i Zuzanna przepraszają Łucję, że jej nie wierzyli, Łucja chce odwiedzić Tumnusa, na co Piotr wyraża zgodę. Idą, ale Edmund mówi, by nie oddalać się od Latarni, przez co wydał się, że już był w Narnii. Piotr mu dokucza, Edmund przysięga zemstę. Dochodzą do domu Tumnusa, ale domek jest zdemolowany, a faun zniknął. Piotr znalazł dokument, że Tumnusa aresztowano za spiskowanie z ludźmi. Łucja chce ratować fauna, Zuzanna proponuje, by wracać. Dzieci widzą drozda, który wskazuje im drogę. Edmund nadaremnie próbuje przekonać Piotra, że faun to przestępca.

    Łucja Pevensie (ang. Lucy Pevensie) – postać z serii książkowej Opowieści z Narnii C. S. Lewisa, zwana też "Łusią". Najmłodsza z rodzeństwa Pevensie. To właśnie ona odkryła magiczną szafę w domu starego Profesora, która prowadziła do Narnii w Lwie, Czarownicy i Starej Szafie, razem z rodzeństwem pomogła Księciu Kaspianowi w zdobyciu należnej mu władzy, oraz uczestniczyła w jego wyprawie morskiej w Podróży Wędrowca do Świtu. Łucja jest opisywana jako niewysoka, śliczna, jasnowłosa dziewczynka o niebieskich oczach i miłej, pogodnej twarzy.Narnia – fantastyczny świat stworzony przez brytyjskiego pisarza C. S. Lewisa, w którym rozgrywa się akcja jego powieści z cyklu Opowieści z Narnii. Świat ten zawdzięcza swoją nazwę znajdującej się w nim krainie Narnii, wokół której w głównej mierze toczą się opowieści.

    Rozdział 7 Dzień u bobrów – Drozd znika, ale dzieci spotykają Bobra, który mówi ludzkim głosem. Przedstawia się jako przyjaciel Tumnusa, na dowód pokazuje chusteczkę, jaką Łucja dała Tumnusowi, a którą faun przekazał Bobrowi, zanim został aresztowany. Bóbr opowiada coś o Aslanie, po czym zabiera ich do swego domku na tamie, gdzie pani Bobrowa czeka już na męża. Bóbr i Piotr łowią ryby, pani Bobrowa częstuje dzieci smakołykami. Pada śnieg, który zasypuje ich ślady.

    Opowieści z Narnii (ang. The Chronicles of Narnia, w Polsce znane czasem jako Kroniki Narnii) – cykl siedmiu powieści fantasy napisanych przez C.S. Lewisa. Uważany za klasykę literatury dziecięcej oraz najlepszą pracę autora, sprzedał się w ponad stu dwudziestu milionach egzemplarzy w czterdziestu jeden językach. Napisany przez Lewisa pomiędzy rokiem 1949 a 1954 i zilustrowany przez Pauline Baynes, został kilkukrotnie zaadaptowany, częściowo lub w całości, na potrzeby radia, telewizji, teatru i kina. Oprócz dużej liczby motywów chrześcijańskich, cykl zapożycza postaci i idee z mitologii greckiej oraz rzymskiej, jak również z tradycyjnych baśni brytyjskich i irlandzkich.Edith Nesbit (ur. 15 sierpnia 1858 w Kennington, zm. 4 maja 1924 w New Romney) – angielska pisarka i poetka, znana głównie jako autorka powieści dla dzieci.

    Rozdział 8 Co wydarzyło się po obiedzie – Bobry opowiadają rodzeństwu o Białej Czarownicy, która jest podłą despotką, uzurpującą sobie władzę nad Narnią, kłamiąc, iż pochodzi od Adama i Ewy (w rzeczywistości pochodzi od Lilith, pierwszej żony Adama, a z jednej strony jest olbrzymką, a z drugiej dżinem). Swych wrogów zamyka w zamku i zamienia w kamień swą różdżką. Taki los spotkał Tumnusa. Ale nie należy tracić nadziei. Po ponad stuletniej nieobecności wrócił lew Aslan – stwórca Narnii, syn Wielkiego Władcy Zza Morza i najwyższa władza Narnii. Wraz z jego powrotem stuletnia zima przepadnie, jednak stanie się to, kiedy pomoże mu dwóch synów Adama i dwie córki Ewy. Na Zamku Ker Paravel (zwanym też zamkiem czterech tronów) czekają cztery trony. Dlatego Biała Czarownica kazała łapać każde dziecko, które by się zjawiło w Narnii. Nagle Bobry odkrywają brak Edmunda. Piotr, Zuzanna i Łucja chcą szukać brata, ale Bóbr mówi, iż to bezcelowe, gdyż Edmund ich zdradził i poszedł do Białej Czarownicy.

    Zima – jedna z czterech pór roku w przyrodzie, w strefie klimatu umiarkowanego. Charakteryzuje się najniższymi temperaturami powietrza w skali roku, umiarkowaną ilością opadu atmosferycznego, zazwyczaj zestaloną (zamarzniętą) formą opadu i osadu atmosferycznego, a większość świata roślin i zwierząt przechodzi okres uśpienia.Piotr Pevensie – postać wymyślona przez Clive’a Staplesa Lewisa, występująca w książkach (Opowieści z Narnii) Lew, czarownica i stara szafa, Książę Kaspian, Koń i jego chłopiec oraz w Ostatniej bitwie. Najstarszy z rodzeństwa Pevensie. W tych książkach był królem Narnii zwanym Piotrem Wielkim Wspaniałym.

    Rozdział 9 W Domu Czarownicy – Edmund idzie do Czarownicy przez śnieg i mróz. Ma jeszcze pewne wątpliwości, ale idzie do zamku Czarownicy, gdzie zastaje na placu mnóstwo kamiennych posągów. Dorysowuje jednemu z nich – dużemu lwu, wąsy i okulary. Na dziedzińcu spotyka wilka Maugrima, kapitana Tajnej Policji Królowej, który anonsuje go Jadis (czyli Białej Czarownicy). Jadis nie jest zachwycona, że Edmund przybył sam, jednakże przyjmuje Edmunda. Jest przerażona, kiedy chłopak mówi jej o Aslanie. Wysyła Maugrima, by wraz z najszybszym wilkiem zabił Piotra, Zuzannę i Łucję oraz Bobry.

    Clive Staples "Jack" Lewis (ur. 29 listopada 1898 w Belfaście, zm. 22 listopada 1963 w Oksfordzie) – brytyjski pisarz, historyk, filozof i teolog, członek grupy Inklingów. Stworzył cykl fantasy pt. "Opowieści z Narnii" (The Chronicles of Narnia, 1950-1956, pierwsze wyd. polskie 1985-1989). Znany jest również z esejów religijno-filozoficznych.Smok – fikcyjne stworzenie, najczęściej rodzaj olbrzymiego, latającego gada. Występuje w licznych mitach i legendach oraz w literaturze, filmach i grach. Według wielu mitów smoki obdarzone były dużą inteligencją, potrafiły posługiwać się magią, znały ludzką mowę, a także ziały ogniem. Poza tym posiadały lub strzegły rozmaitych skarbów.

    Rozdział 10 Czary zaczynają tracić swą moc – Rodzeństwo wraz z Bobrami postanawia uciekać z tamy, przedtem jednak pani Bobrowa pakuje kilka niezbędnych przedmiotów, co zajmuje jej dużo czasu. Wreszcie wszyscy uciekają. Ukrywają się w jaskini i tam spędzają noc. Na rano słyszą dźwięk sań. Na szczęście to nie Biała Czarownica, ale… Święty Mikołaj. Okazuje się, że wraz ze zjawieniem się Aslana złe czary powoli przestają działać. Każdy dostaje prezent. Łucja sztylet i eliksir leczący każdą ranę, Zuzanna łuk, strzały i magiczny róg, Piotr miecz i tarczę. Pani Bobrowa nową i lepszą maszynę do szycia, zaś Pan Bóbr ukończoną tamę.

    Aslan – fikcyjna postać z cyklu powieściowego Opowieści z Narnii C. S. Lewisa, tytułowy lew z części pierwszej sagi – Lew, czarownica i stara szafa.Driady (lm gr. Δρυάδες Dryádes, łac. Dryades, lp. gr. Δρυάς Dryás, łac. Dryad; od gr. δρῦς drŷs – ‘dąb’, ‘drzewo’) – w mitologii greckiej nimfy drzew. Dokładniej driady były nimfami dębów, choć słowa tego używa się obecnie w odniesieniu do wszystkich drzewnych nimf.

    Rozdział 11 Aslan jest blisko – Edmund podmawia się o ptasie mleczko, ale dostaje tylko suchy chleb i wodę. Następnie Jadis każe zaprząc sanie (bez dzwonków) i wraz z Edmundem i karłem woźnicą jadą w pościg za rodzeństwem. Po drodze mijają przyjęcie u leśnych zwierząt. Na pytanie Czarownicy, skąd to mają, lis odpowiada, że dał im to Święty Mikołaj. Wściekła Jadis zamienia ich wszystkich w kamień, zaś Edmunda, który stanął w ich obronie, uderzyła w twarz. Sanie jadą dalej, ale śnieg stopniał, więc Czarownica, karzeł i związany Edmund idą dalej pieszo.

    Tilda Swinton (ur. 5 listopada 1960 w Londynie) – brytyjska aktorka filmowa, występująca w filmach Dereka Jarmana, laureatka Oscara i nagrody BAFTA za rolę drugoplanową w filmie Michael Clayton.Baśń (często mylona z bajką, krótkim wierszowanym utworem) – jeden z fantastycznych gatunków epickich, zazwyczaj niewielkich rozmiarów, odwołujący się zwykle do folkloru.

    Rozdział 12 Pierwsza walka Piotra – Piotr, Zuzanna i Łucja wraz z Bobrami docierają do obozu Aslana i spotykają się z nim twarzą w twarz. Aslan dziękuje Bobrom za sprowadzenie rodzeństwa i pyta, gdzie jest Edmund. Jest zły, gdy dowiaduje się, że chłopak zdradził, Piotr broni brata, stwierdzając, że zdrada Edmunda to wina jego ostrego wobec brata zachowania (co było zresztą prawdą). Aslan obiecuje uratować Edmunda, potem rozmawia z Piotrem i pokazuje mu zamek Ker Paravel. Chwilę później słychać dźwięk rogu – to Zuzanna wzywa pomocy, gdyż zaatakował ją Maugrim. Piotr zabija wilka, Zuzanna rzuca mu się z radości na szyję, zaś Aslan wysyła pościg za drugim wilkiem, który po śmierci swego dowódcy po prostu ucieka. Następnie zaś Wielki Lew pasuje Piotra na rycerza i nadaje mu przydomek – Pogromca Wilka.

    Zuzanna Pevensie – jedna z głównych postaci w książce C.S.Lewisa Opowieści z Narnii. Jej rodzeństwo to Piotr Pevensie, Edmund Pevensie i Łucja Pevensie. Jest druga w kolejności wiekowej, po Piotrze. Zuzanna jest smukłą, ładną i pełną wdzięku dziewczyną o długich czarnych włosach i błękitnych oczach.HarperCollins − brytyjsko-amerykańskie wydawnictwo, powstałe z wykupienia szkockiego wydawnictwa Collins przez Ruperta Murdocha w roku 1990. Publikacje wydawnictwa obejmują m. in słowniki jedno- i dwujęzyczne, literaturę piękną i użytkową oraz książki religijne. Dochody wydawnictwa wynoszą 1 mld dolarów rocznie.

    Rozdział 13 Wielkie czary z zamierzchłych czasów – Czarownica dowiaduje się o śmierci Maugrima i jest wściekła. Każe wezwać na pomoc wszystkie siły ciemności, nie ma bowiem zamiaru się poddać, chce walczyć aż do końca. Swymi zaklęciami rozsyła wezwanie do walki dla wszystkich sił ciemności. Następnie postanawia zabić Edmunda, nie chce jednak czekać na udostępnienie jej Kamiennego Stołu (tam bowiem zawsze składano ofiary), lecz postanawia zabić go tu i teraz. Przeszkadzają jej w tym Narnijczycy wysłani przez Aslana. Odbijają oni Edmunda, chcą też zabić Czarownicę, ale ta zamienia się w głaz, a towarzyszącego jej karła w pniak. Edmund zostaje zabrany do obozu Aslana, gdzie ten odbywa z nim długą rozmowę, a potem oddaje rodzeństwu, które wybacza mu zdradę. Nie oznacza to jednak końca kłopotów. W obozie Aslana zjawia się karzeł i anonsuje Jadis, która przybywa z żądaniem wydania Edmunda – stare prawo bowiem nakazywało, by każdy zdrajca umierał zabity przez Białą Czarownicę na Kamiennym Stole. Jeśli zaś tak się nie stanie, Narnia zginie w ogniu i wodzie. Aslan zabiera Czarownicę na stronę i po krótkiej rozmowie przekonuje ją do zrezygnowania z praw do krwi Edmunda. Wszyscy są zadowoleni, prócz smutnego Aslana.

    Jadis (z języka perskiego czarownica), zwana Białą Czarownicą, to postać fikcyjna, stworzona przez C. S. Lewisa w cyklu książek Opowieści z Narnii. Określenie "Biała Czarownica" wiąże się z jej bardzo bladą skórą.Fantasy – gatunek literacki lub filmowy używający magicznych i innych nadprzyrodzonych form, motywów, jako pierwszorzędnego składnika fabuły, myśli przewodniej, czasu, miejsca akcji, postaci i okoliczności zdarzeń. Fantasy jest na ogół odróżniane od science fiction oraz od horroru, przy założeniu, że względnie nie wchodzi w tematykę naukową (w sensie SF) lub tematykę grozy (ang. macabre). Jednak gatunki te w znacznym stopniu przenikają się. Wszystkie trzy mieszczą się w pojęciu fantastyki (ang. speculative fiction).

    Rozdział 14 Triumf Czarownicy – Aslan przenosi obóz znad Kamiennego Stołu (który w nocy ma być do czegoś potrzebny) do lasu. Piotr omawia z nim taktykę wojenną. W nocy Łucja nie może spać. Wraz z Zuzanną zauważa, iż Aslan opuszcza ich obóz. Idą za nim. Aslan widzi to, ale pozwala im się odprowadzić. Okazuje się, że Wielki Lew idzie do Kamiennego Stołu, gdzie zebrała się już armia Czarownicy. Nakazuje dziewczynkom zostać tam, gdzie są, a sam idzie do Jadis. Ta każe go związać, a następnie poniża go obcinając mu grzywę i zakładając kaganiec. Potem mówi, że zgodnie z ich umową Aslan zginie zamiast Edmunda, ale nie oznacza to, że podczas bitwy go oszczędzi. Następnie Biała Czarownica zabija nożem Aslana.

    Rozdział 15 Największe czary sprzed początków czasu – Czarownica zbiera swą armię i rusza do lasu na oddziały Aslana. Zuzanna i Łucja ruszają do ciała Aslana i płaczą nad nim. Chcą zdjąć sznury, ale są one za mocne. Na szczęście zjawiają się myszy, które przegryzają więzy. Dziewczynki spędzają nad ciałem Wielkiego Lwa całą noc. Rano jednak Kamienny Stół pęka, ciało znika, a po chwili przed siostrami staje… Aslan, żywy i zdrowy. Tłumaczy on dziewczynkom, że istnieje jeszcze inne prawo, starsze niż sama Czarownica. Prawo to mówi, iż jeśli osoba, która nie popełniła zdrady dobrowolnie odda życie by ocalić zdrajcę, wówczas Kamienny Stół pęknie i sama śmierć będzie musiała cofnąć swe wyroki, a także nie będzie już nigdy ofiar na Kamiennym Stole. Potem Aslan bierze Łucję i Zuzannę na swój grzbiet i zawozi je do zamku Białej Czarownicy.

    Rozdział 16 Co się stało z posągami – Na placu w zamku jest pełno kamiennych posągów – to więźniowie Jadis, zamienieni w kamień. Aslan ożywia ich jednak swoim oddechem. Wśród więźniów jest dobry olbrzym Grzmotołup, a także faun Tumnus. Aslan chce iść Piotrowi na odsiecz. Grzmotołup otwiera kilkoma uderzeniami maczugi bramę zamku i posiłki ruszają na pomoc. Jest już najwyższa pora, gdyż bitwa trwa. Wielu żołnierzy Aslana jest zamienionych w kamień, Piotr toczy zacięty pojedynek z Białą Czarownicą, ale słabnie. Aslan skacze na Jadis i zabija ją przegryzając jej gardło. Dodatkowi żołnierze przechylają szalę zwycięstwa na stronę sił dobra.

    Rozdział 17 Polowanie na Białego Jelenia – Bitwa jest zakończona, żołnierze zbierają rannych. Wśród nich jest ciężko poraniony Edmund. Raniła go Czarownica chwilę potem, jak ten rozbił mieczem jej różdżkę, dzięki czemu uratował od niechybnej zguby całą armię. Łucja leczy eliksirem wszystkich rannych, zaś Aslan odczarowuje zamienionych w kamień, po czym pasuje Edmunda na rycerza. Łucja chce opowiedzieć bratu, jak poświęcił się za niego Aslan, ale Zuzanna odradza jej to. Następnie cała armia idzie do Ker Paravel, gdzie następuje uroczysta koronacja rodzeństwa Pevensie na władców Narnii (przy czym najwyższym władcą, czyli Wielkim Królem, był najstarszy Piotr). Nowi władcy nagradzają wiernych żołnierzy. Po koronacji Aslan znika, by zająć się innymi krainami, które ma we władaniu. Bobry zapowiadają, że na pewno jeszcze tu wróci, ale nie należy na niego naciskać, gdyż nie jest oswojonym lwem. Mijają lata, władcy Narnii: obecnie Piotr Wspaniały, Zuzanna Łagodna, Edmund Sprawiedliwy i Łucja Mężna rządzą mądrze i sprawiedliwie w Narnii. Któregoś dnia w lesie pojawia się Biały Jeleń – według legendy, każdemu, kto go złapie, spełni jedno życzenie. Królowie i królowe Narnii ruszają na polowanie, podczas którego natrafiają na Latarniane Pustkowie i widzą latarnię, od której wszystko się zaczęło. Postanawiają iść za światłem, jakie ona wskazuje i wypadają z szafy w domu profesora. W ich świecie minęło kilka sekund, choć w Narnii wiele lat. Opowiadają to wszystko profesorowi, który nie tylko, że im wierzy, ale zapowiada, że jeszcze wrócą do Narnii, ale inną drogą, gdyż przejście w szafie zostało zamknięte. Ale nie ma co się smucić. Bowiem: kto raz został królem lub królową Narnii, ten zawsze już królem lub królową będzie.

    Fabuła w skrócie[ | edytuj kod]

    Jest około 1940 roku, dopiero co rozpoczęła się druga Wojna Światowa, i czwórka rodzeństwa Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja ewakuują się z bombardowanego Londynu. Zostają wysłani na wieś do domu profesora Digory'ego Kirke, który mieszka tam wraz ze swoją gosposią, Panią Macready.

    Pewnego deszczowego dnia, dzieci postanawiają zbadać dom. Łucja, najmłodsza z rodzeństwa, zainteresowana szafą stojącą w pustym pokoju odkrywa, że jest to portal do pokrytego śniegiem lasu z latarnią pośrodku. Spotyka tam fauna, który przedstawia się jako Tumnus i zaprasza ją na herbatę. Opowiada jej, że owa kraina nazywa się Narnią i jest rządzona przez bezwzględną Białą Czarownicę, która sprawia, że panuje tu wieczna zima, ale nigdy nie ma świąt.

    Po spędzeniu kilku godzin w innym świecie Łucja powraca do domu profesora tą samą drogą, którą przyszła i odkrywa, że minęło tam zaledwie kilka sekund. Nie udaje się jej przekonać rodzeństwa, co do prawdziwości swojego opowiadania, gdyż magiczna szafa staje się zwykłym meblem. Edmund, trochę starszy brat Łucji, jest szczególnie złośliwy w stosunku do niej.

    Po upływie kilku tygodni, Łucja i Edmund, bawiąc się w chowanego, odkrywają, że szafa ponownie prowadzi do innej rzeczywistości. Będąc w lesie, chłopak nie nadąża za swoją siostrą i spotyka bladą kobietę w saniach ciągniętych przez białego renifera, która przedstawia się jako królowa Narnii. Rzucając na chłopca urok za pomocą magicznych słodyczy, obiecuje mu, że uczyni go księciem i w późniejszym czasie królem, jeśli tylko przyprowadzi do jej zamku swoje rodzeństwo.

    Kiedy królowa odjeżdża pojawia się Łucja i razem powracają do naszego świata. Dziewczynka wspomina Białą Czarownicę, a Edmund rozpoznaje w niej kobietę, która okazała się dla niego miła. Będąc już w Anglii, chłopiec kłamie w rozmowie z Piotrem i Zuzanną, twierdząc, że jedynie bawili się z siostrą, a szafa nie jest żadnym magicznym egzemplarzem. Łucja jest bardzo przygnębiona zachowaniem brata. Kilka dni później cała czwórka ucieka przed panią Macready, która pokazuje odwiedzającym dom. Ukrywają się w szafie i po chwili dostają się do Narnii. Łucja prowadzi ich do domu Tumnusa, gdzie odkrywają, że został on aresztowany tak, jak czarownica groziła, a dom został splądrowany przez Maugrima, szefa tajnej policji. Para mówiących bobrów, Pan Bóbr i Pani Bóbr, udzielają im schronienia i wspominają o starej przepowiedni, mówiącej, że władza wiedźmy upadnie, kiedy dwóch synów Adama i dwie córki Ewy zasiądą na czterech tronach w Ker Paravel. Mówią również dzieciom o prawdziwym władcy Narnii, Aslanie, który był nieobecny przez wiele lat, ale teraz „jest ponownie w drodze.”

    Edmund, będąc ciągle pod wpływem czarownicy, wymyka się w trakcie opowieści i idzie do jej zamku, a pozostali, zdając sobie sprawę, że zostali zdradzeni, wyruszają na spotkanie z Aslanem. Wiedźma traktuje chłopca szorstko, gdy dowiaduje się, że przybył on bez rodzeństwa, a następnie wysyła za nimi pościg. Jednakże jej czar rzucony na krainę zaczyna pryskać, powodując odwilż, która uniemożliwia jej dalszą podróż saniami. Pozostałe dzieci docierają do lwa, a skruszony Edmund zostaje uratowany w chwili, kiedy Biała Czarownica chce go zabić. Domagając się audiencji, wiedźma żąda zwrócenia jej chłopca, gdyż zgodnie ze starożytnym prawem (tzw. Wielkimi Czarami) ma ona władze nad każdym zdrajcą. Aslan oferuje swoje życie w zamian za chłopaka. Lew zostaje poświęcony, ale zostaje wskrzeszony dzięki Największym Czarom Sprzed Początków Czasu, bo kiedy dobrowolna ofiara jest złożona w miejsce winnego, może ona powrócić do życia.

    W trakcie ostatecznej bitwy Aslan zabija wiedźmę, a rodzeństwo staje się królami i królowymi, rządząc Narnią przez piętnaście lat. W tym czasie dorosną tylko po to, aby ponownie stać się dziećmi, kiedy powrócą do naszego świata. Wówczas słyszą w holu panią Macready ciągle oprowadzającą odwiedzających po domu profesora. Czas, jaki spędzili po drugiej stronie szafy zajął jedynie kilka minut w naszej rzeczywistości.

    Opowiadają o swojej przygodzie profesorowi, który z miejsca daje wiarę w to co mówią i pociesza ich, że jeszcze powrócą do magicznej krainy, jednak nigdy więcej tą samą drogą.

    Proces pisania[ | edytuj kod]

    Lewis opisał proces tworzenia Lwa, czarownicy i starej szafy w swoim eseju zatytułowanym "Wszystko zaczęło się od obrazka" (ang. "It All Began with a Picture"):

    W trakcie drugiej Wojny Światowej wiele dzieci zostało ewakuowanych z Londynu na wieś, aby uniknąć nazistowskich bombardowań. Wiosną 1940 roku dwoje chłopców i dwie dziewczynki zakwaterowano w domu Lewisa, The Kilns, trzy mile od Oksfordu. W późniejszym czasie Lewis zasugerował, że to doświadczenie pozwoliło mu na nowo docenić młodszych bohaterów, bo wówczas napisał tylko jeden akapit opowiadania dla tego rodzaju czytelników.

    Książka jest o czwórce rodzeństwa Ann, Martin, Rose i Peter. Właściwie w większości jest o Peterze, który był najmłodszy. Wszyscy byli zmuszeni opuścić Londyn z powodu nalotów i dlatego że ich ojciec pojechał na wojnę, a matka pracowała w armii. Zostali wysłani do jednego z krewnych ich mamy, profesora żyjącego samotnie na wsi.

    Latem 1948 roku Lewis powiedział swojemu przyjacielowi Chadowi Walshowi, że zaczął pisać opowiadanie dla dzieci w stylu Edith Nesbit. Była to kontynuacja historii rozpoczętej w 1939 roku, kiedy ewakuowane dzieci mieszkały w The Kilns. W marcu 1949 roku Roger Lancelyn Green, były student Lewisa, jadł z nim w Magdalen college. Po posiłku Lewis przeczytał mu dwa rozdziały ze swojej nowej opowieści. Wcześniej przeczytał je Tolkienowi, ale nie wywarły one na nim wrażenia. Spytał Greena o opinię, a ten stwierdził, że były dobre. Przed końcem miesiąca cała historia była gotowa.

    Początkowo postać Aslana była nieobecna w powieści. Lewis już wówczas zdecydował, że Narnia będzie pokrytą śniegiem krainą pod totalitarnymi rządami Białej Czarownicy, które najprawdopodobniej odzwierciedlały wydarzenia z drugiej Wojny Światowej i sytuację krajów będących pod okupacją nazistów. Przez większość swojego życia cierpiał z powodu koszmarów. W czasie, kiedy pisał Lwa, czarownicę i starą szafę doświadczył kilku snów z lwami w roli głównej, a wkrótce Aslan zawładnął jego wyobraźnią, co w rezultacie wpłynęło na ostateczny kształt historii oraz spojenie wszystkich książek w jedną opowieść.

    Ilustracje[ | edytuj kod]

    Geoffrey Bles, wydawca Lewisa, pozwolił mu wybrać rysownika, który miał wykonać ilustracje do powieści, jak i całego cyklu. Jego wybór padł na Pauline Baynes prawdopodobnie w wyniku rekomendacji, jakiej udzielił jej Tolkien. Zaimponowała mu swoimi rysunkami w jego książce Farmer Giles of Ham (1949). Jednakże Baynes twierdziła, że Lewis dowiedział się o niej pytając w księgarni o kogoś potrafiącego dobrze rysować zarówno ludzi, jak i zwierzęta. W grudniu 1949 roku, Bles pokazał Lewisowi pierwsze szkice, a ten wysłał Baynes list gratulacyjny, w którym szczególnie chwalił odzwierciedlenie detali. Jego zadowolenie najlepiej odzwierciedla korespondencja z Baynes, po zdobyciu Carnegie Medal za najlepszą książkę dla dzieci roku 1956 przyznaną Ostatniej bitwie, w której stwierdził „czyż to nie jest raczej ‘nasz’ medal? Jestem przekonany, że ilustracje zostały wzięte pod uwagę tak, jak tekst.”

    Brytyjskie wydanie powieści miało ich czterdzieści trzy. Wydania amerykańskie zazwyczaj mniej. Popularna tam wersja publikowana przez Colliera pomiędzy 1970 a 1994 rokiem, która sprzedała się w milionach egzemplarzy, miała jedynie siedemnaście ilustracji, z których wiele było dość znacznie okrojonych w porównaniu do oryginałów, dostarczając tamtejszym czytelnikom zupełnie innych wrażeń po przeczytaniu. Wszystkie z nich zostały odnowione w wydaniu HarperCollinsa w roku 1994, jednakże brakowało im ostrości wcześniejszych rysunków.

    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)


    Reklama

    tt