• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Leontopolis

    Przeczytaj także...
    Gaius Plinius Secundus zwany Starszym (Maior) (ur. 23 r. n.e. w Comum Novum, dzisiaj Como we Włoszech, zm. 25 sierpnia 79 n.e. w Stabiach, dzisiaj Castellammare di Stabia) – historyk i pisarz rzymski.Sechmet (Sachmet, Sachmis) – w mitologii egipskiej bogini wojny, zemsty i chorób, a także bogini opiekuńcza Dolnego Egiptu. W dosłownym tłumaczeniu jej imię znaczy "Potężna". Początkowo prawdopodobnie była to lokalna (z miejscowości Rehes) bogini nomu leontopolitańskiego (Dolny Egipt). W Memfis była małżonką Ptaha i matką Nefertuma. Czczona też, wraz z Hathor i Mut, w Karnaku.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Leontopolis, Leonto (gr. Λεόντων πόλις, Λεοντώ) lub łac.: Leontos Oppidum lub eg.: Taremu – miasto Starożytnego Egiptu znane dziś jako Tell al Muqdam.

    Historia[ | edytuj kod]

    Miasto było zlokalizowane w centralnej części Delty Nilu. Była to stolica 11. nomu Dolnego Egiptu, która prawdopodobnie stanowiła centrum faraonów z XXIII dynastii. Najwcześniejszym pisarzem wspominającym nom lub samo miasto jest Strabon, co prawdopodobnie wskazuje na jego późne pochodzenie.

    Bastet, znana też pod nazwą Bast, Boubastis, Pasht, Ubasti, Ba en Aset – w mitologii egipskiej bogini miłości, radości, muzyki, tańca, domowego ogniska, płodności. Wierzono, że Bastet chroni mężczyzn przed chorobami i demonami. Przedstawiana jako kot lub kobieta z głową kota, często ze skarabeuszem na głowie, który był symbolem wschodzącego słońca, gdyż była córką Ra – boga słońca i Izydy - bogini płodności i opiekunki rodzin. Przedstawiano ją często z krzyżem Ankh – symbolem życia – i sistrum – uderzanym instrumentem muzycznym, który był jej atrybutem władzy. Była matką Maahesa i, według niektórych źródeł, Chonsu – boga Księżyca. Bogini Bastet pojawiła się już w czasach II dynastii, i jej nazwa prawdopodobnie wzięła się od miast kultu Bast (greckie Bubastis). Prawdopodobnie na początku zwierzęciem kultu był lew/lwica. W mitologii greckiej jej odpowiednikiem jest Artemida. Wielu bogów w tamtym okresie miało swoje dwie twarze – dobrą i złą; o ile Bastet kot była usposobieniem dobroci i ochroną, kojarzono ją również z bezwzględną, walczącą Sachmet przedstawianą jako kobieta z głową lwa.Jean-François Champollion (ur. 23 grudnia 1790 r. w Figeac, zm. 4 marca 1832 r. w Paryżu) – francuski językoznawca, archeolog, egiptolog i poliglota. Uznawany za twórcę nowoczesnej egiptologii.

    Grecka nazwa miasta oznacza „Miasto Lwów”, z powodu obecności świątyń bogiń w postaci związanej z lwicami Bastet i Sechmet oraz jej syna, Maahesa, lwiego księcia. Żywe lwy były trzymane w świątyniach w okresie greckiej okupacji.

    W II wieku p.n.e. w pobliżu Leontopolis Żydzi wznieśli świątynię i ołtarz ofiarny. Według Józefa Flawiusza świątynia w Leontopolis istniała 343 lata, choć na ogół przyjmuje się, że liczba ta powinna być zmniejszona do 243. Została ona zamknięta na polecenie Wespazjana albo przez gubernatora Egiptu, Juliusza Lupusa, albo przez jego następcę, Paulinusa około trzech lat po zburzeniu w roku 70 n.e. świątyni w Jerozolimie. Dary ofiarne oraz całe wyposażenie zostało skonfiskowane do skarbca Wespazjana, który obawiał się, że ta świątynia w Egipcie może stać się nowym zalążkiem żydowskiej rebelii.

    Klaudiusz Ptolemeusz, Ptolemeusz Klaudiusz lub po prostu Ptolemeusz (łac. Claudius Ptolemaeus, stgr. Κλαύδιος Πτολεμαῖος Klaudios Ptolemaios; ur. ok. 100, zm. ok. 168) – astronom, matematyk i geograf greckiego pochodzenia. Urodzony w Tebaidzie, kształcił się i działał w Aleksandrii należącej wówczas do Imperium rzymskiego około II wieku n.e.Jerozolima (hebr. ירושלים, trl. Yerushalayim, trb. Jeruszalajim; arab. القدس, trl. Al-Quds, trb. Al-Kuds oraz اورشليم trl. Ūrushalīm, trb. Uruszalim, łac. Hierosolyma, Aelia Capitolina – zobacz też: nazwy Jerozolimy) – największe miasto Izraela, stolica administracyjna Dystryktu Jerozolimy i stolica państwa Izraela (według izraelskiego prawa). Znajduje się tutaj oficjalna siedziba prezydenta, większość urzędów państwowych, sąd najwyższy, parlament i inne.

    Położenie[ | edytuj kod]

    Badacze starożytności przez długi czas byli podzieleni co do miejsca rzeczywistych ruin Leontopolis. Według D'Anville miasto obejmowało kopiec zwany Tel-Essabè (Tel es-sab`) lub Lwie Wzgórze. Jomard zaś twierdził, że starożytne Leontopolis reprezentują niektóre kurhany w pobliżu miejscowości El-Mengaleh w Delcie Nilu, i ta lokalizacja przypuszczenie lepiej opowiada danym podanym przez Ksenofonta z Efezu. William Smith umieszczał miasto w znacznej odległości na południe od rzeczywistego miejsca.

    Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnego – trzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.Świątynia Jerozolimska (hebr. בֵּית הַמִּקְדָּשׁ Bejt Ha-Mikdasz) – jedyna świątynia judaizmu stojąca niegdyś w Jerozolimie.

    Współcześnie badacze identyfikują Leontopolis z Tell al Muqdam.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Ptolemeusz iv. 5. § 51, Strabon xvii. str. 802, 812
    2. Hieronim, Adversus Jovinianum ii. 6
    3. Pliniusz Starszy v. 20. s. 17
    4. Józef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, XIII, III, 1
    5. Józef Flawiusz, Wojna żydowska, VII, X, 2, 3
    6. Leontopolis (ang.)
    7. Comp. Champollion, l'Egypte, vol. ii. str. 110, seq
    8. Ephesiaca, iv. str. 280, ed. Bipont

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Barrington Atlas of the Greek and Roman World, Richard J. A Talbert (oprac.) i inni, Princeton, N.J.: Princeton University Press, 2000, s. 74, ISBN 0-691-03169-X, ISBN 978-0-691-03169-9, OCLC 864203982.
  • Hans Bonnet: Leontopolis (2.), in: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte, Hamburg 2000 ​ISBN 3-937872-08-6​ S. 423.
  • W. M. Flinders Petrie: Hyksos and Israelite Cities, London 1906.
  • Max Küchler: Leontopolis in: Religion in Geschichte und Gegenwart. Handwörterbuch für Theologie und Religionswissenschaft. (RGG) 4. Auflage, Mohr Siebeck, Tübingen 2002, str. 274.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Leontopolis artykuł na JewishEncyclopedia.com
  • Józef Flawiusz (hebr. Josef ben Matatia, stgr. ᾿Ιώσηπος Φλαύιος, łac. Iosephus Flavius, ur. 37, zm. po 94) – żydowski historyk pochodzący z rodu kapłańskiego. Józef pochodził z klasy Joariba, pierwszej klasy kapłańskiej w Izraelu. Jego pradziadek, Mattias Garbaty (ur. 135 p.n.e.), był po kądzieli wnukiem Jonatana Machabeusza. Był synem Mattiasa syna Józefa, jerozolimskiego kapłana.XXIII dynastia – dynastia władców starożytnego Egiptu, rezydujących w Tebach, Herakleopolis, Hermopolis, Leontopolis i Tanis. Dynastia panowała w latach 830-715 p.n.e.




    Warto wiedzieć że... beta

    Strabon (gr. Στράβων, ur. ok. 63 p.n.e. w Amasei w Poncie, dziś Turcja, zm. ok. 24 n.e.) – grecki geograf, historyk i podróżnik.
    Ksenofont z Efezu, Ksenofont z Cypru, Xenophon – powieściopisarz grecki z przełomu II i III wieku, autor składającego się z 5 ksiąg romansu Opowieści efeskie (inne nazwy: Ephesiaka, Historia efezyjska o Anthei i Habrokomasie). O jego życiu nie zachowały się żadne informacje.
    Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.
    Hieronim ze Strydonu, łac. Eusebius Sophronius Hieronymus, gr. Ευσέβιος Σωφρόνιος Ιερόνυμος, cs. Błażennyj Ijeronim Stridonskij (ur. między 331 a 347 w Strydonie, zm. 30 września 419 lub 420 w Betlejem) – święty Kościoła katolickiego, doktor Kościoła, apologeta chrześcijaństwa; święty Kościoła prawosławnego i koptyjskiego, Wyznawca. Przetłumaczył Pismo Święte z języka greckiego i hebrajskiego na łacinę, przez co najbardziej utrwalił się w pamięci potomnych. Przekład ten, znany jako Wulgata, wciąż należy do znaczących tekstów biblijnych Kościoła rzymskokatolickiego.
    Język egipski – wymarły język z grupy języków afroazjatyckich używany przez starożytnych Egipcjan. Najstarsze przykłady pisanego języka egipskiego pochodzą z 3250 r. p.n.e. Język ten skończył swój żywot wraz z cywilizacją egipską i został zastąpiony w Egipcie językiem arabskim.
    Wespazjan (Titus Flavius Vespasianus, ur. 17 listopada 9, zm. 23 czerwca 79) – cesarz rzymski w latach 69–79. Początek jego panowania zakończył rok czterech cesarzy.
    Nom (stgr. νομός nomos; egip. sepat, od okresu amarneńskiego qah) – w starożytności i wczesnym średniowieczu egipska jednostka terytorialno-administracyjna kraju, odpowiednik okręgu, województwa, prowincji lub powiatu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.