• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lekyt

    Przeczytaj także...
    Język grecki klasyczny, greka klasyczna – stadium rozwojowe języka greckiego, używanego w okresie klasycznym (500 r. p.n.e. - 350 r. p.n.e.) starożytnej Grecji. Był to jeden z ważniejszych języków starożytności, rozpowszechniony na znacznych obszarach Półwyspu Bałkańskiego i Azji Mniejszej oraz na Cyprze. Dzisiaj ten język można studiować na filologii klasycznej. Był to język bogatej literatury, w okresie klasycznym działali Tukidydes, Arystofanes, Platon, mówcy ateńscy.Attyka (starogr. Ἀττική Attikḗ, nowogr. Αττική Attikí łac. Attica) – kraina historyczna we wschodniej starożytnej Grecji, granicząca z Beocją oraz Megarą. Aktualnie Megarę zalicza się do Attyki. Obecnie Attyka to region administracyjny (nowogr. περιφέρεια periféria) w Republice Greckiej, graniczący z regionem Grecja Środkowa i regionem Peloponez.
    Kazimierz Feliks Kumaniecki, pseud. Jutro, Kozakiewicz (ur. 18 maja 1905 w Krakowie, zm. 8 czerwca 1977 w Warszawie) – polski filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek Polskiej Akademii Nauk.
    Lekyt, ok. 500 p.n.e.

    Lekyt (stgr. λήκυθος lḗkythos, lm λήκυθοι lḗkythoi) – w starożytnej Grecji wysmukłe naczynie ceramiczne z jednym uchem, przypominające dzbanek. Służyło do przechowywania oliwy do smarowania ciała.

    Lekyty miały długi brzusiec na kształt cylindra, zwężający się u podstawy, długą, wysmukłą szyjkę z uchem w kształcie pętli, bardzo szeroki i wysoki wylew. Pozycję stojącą zapewniała mała stopka. Podobnie jak inne naczynia były zdobione malowaniem.

    Używane były w łaźniach, salach sportowych i w domu jako jeden z przyborów toaletowych.

    Starożytna Grecja – cywilizacja, która w starożytności rozwijała się w południowej części Półwyspu Bałkańskiego, na wyspach okolicznych mórz (Egejskiego, Jońskiego), wybrzeżach Azji Mniejszej, a później także w innych rejonach Morza Śródziemnego. Starożytna Grecja uważana jest za kolebkę cywilizacji zachodniej. Grecka kultura, sztuka, mitologia, filozofia, nauka zostały za pośrednictwem Rzymian przekazane Europie i wywierały na jej mieszkańców ogromny wpływ w różnych okresach dziejów.Malarz Achillesa – ateński malarz ceramiki, działający w połowie V w. p.n.e., uważany za jednego z najwybitniejszych greckich malarzy wazowych. Jego imię pochodzi od jednego z przypisywanych mu dzieł – amfory zdobionej malowidłem przedstawiającym Achillesa i Bryzejdę, znajdującej się w Muzeum Watykańskim.

    Szczególny rodzaj stanowiły charakterystyczne dla Attyki Białe Lekyty (lekyty biało gruntowane) sepulkralne przeznaczone na oliwę używaną do namaszczania ciała zmarłego. Przybrały charakter przedmiotu zdobiącego groby, symbolu pamięci o zmarłym. Spowodowało to rozwój ich zdobnictwa. Artyści, przedstawiający głównie sceny z życia zmarłych oraz mitologiczne, związane z wędrówką duszy po śmierci, wykazywali duży kunszt, artyzm wykonania i indywidualny styl, np. tzw. Malarz Achillesa.

    Olej oliwkowy, olej z oliwek, syn. oliwa (łac. Oleum Olivarum, farm. Oleum Olivae FP II) – olej roślinny o zmiennym zabarwieniu od złocistożółtego do żółtozielonego, charakterystycznym zapachu oraz specyficznym smaku. Otrzymywany jest w wyniku procesu tłoczenia „na zimno” lub „na gorąco” miąższu owoców oliwki. W niskich temperaturach, poniżej 15 °C mętnieje, przy czym jest to proces odwracalny. Ze względu na wrażliwość na światło, oliwa powinna być przechowywana w butelkach z ciemnego szkła.Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).


    Przypisy

    1. IV. Okres attycki – Grecja klasyczna wieku V. W: Kazimierz Feliks Kumaniecki: Historia kultury starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 202. ISBN 83-01-04780-1.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.