• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Latopis ipatijewski

    Przeczytaj także...
    Historia Królestwa Słowian czyli Latopis popa Duklanina (chorw. Ljetopis popa Dukljanina) – najstarszy znany utwór hagiograficzny południowej Słowiańszczyzny. Opisuje wydarzenia od przybycia Słowian na Bałkany do połowy XII wieku. Autorem był anonimowy duchowny katolicki, zwany Popem Duklaninem. Latopis powstał w Duklji, w mieście Bar, w połowie XII w. Na język polski dzieło przełożył Jan Leśny (1988).Latopis Hustyński – anonimowa kronika ruska powstała około 1670 r. Zachowała się w dziesięciu mniej lub bardziej kompletnych rękopisach. Pierwsze naukowe wydanie ogłoszono w 1843 r., w Petersburgu.
    Nikołaj Michajłowicz Karamzin (ros. Николай Михайлович Карамзин; ur. 1 grudnia/12 grudnia 1776 w Znamienskoje, gubernia kazańska, zm. 22 maja/3 czerwca 1826 w Petersburgu) – pisarz i historyk rosyjski. Najbardziej znany ze swojej monumentalnej, liczącej dwanaście tomów pracy Historia państwa rosyjskiego. Przedstawiciel rosyjskiego sentymentalizmu (Biedna Liza), w jego dorobku znajduje się też utwór poświęcony podróży intelektualnej Listy podróżnika rosyjskiego.

    Latopis ipatiewski – jeden ze średniowiecznych zwodów (kodeksów) latopisarskich, powstałych na Rusi.

    Pochodzi z początku XV w. (ścisła data nie jest znana), był sporządzony prawdopodobnie w Pskowie, ale stanowił kopię niezachowanego zwodu południoworuskiego z końca XIII w. Swoją nazwę zawdzięcza miejscu znalezienia – Nikołaj Karamzin odnalazł wersję z XV w. w klasztorze św. Hipacego pod Kostromą – nazywa się go również hipackim.

    Powieść minionych lat (ros. Повесть временных лет (Повѣсть временныхъ лѣтъ), ukr. Повість минулих літ, inne polskie nazwy: Powieść doroczna, Powieść lat minionych, Kronika Nestora) - staroruski latopis, opisujący dzieje państwa ruskiego od czasów najdawniejszych (przybycie Ruryka) do początku XII wieku, podstawowe źródło do poznania historii wczesnej Rusi Kijowskiej.Józef (Jerzy Karol) Szujski (ur. 16 czerwca 1835 w Tarnowie, zm. 7 lutego 1883 w Krakowie) – polski historyk, jeden z krakowskich stańczyków, publicysta, poeta, prozaik. Współzałożyciel Przeglądu Polskiego. Pierwszy sekretarz generalny Akademii Umiejętności w Krakowie.

    W Odpisie Ipatiewskim zawarte są następujące kroniki staroruskie:

  • Powieść minionych lat doprowadzona do 1117 r. (III. redakcja Powieści)
  • Kijowski zbiór XII w. (Latopis Kijowski) – opis zdarzeń z lat 1118-1199 r.
  • tzw. Latopis halicko-wołyński doprowadzony do 1292 r. (wydarzenia lat 1203-1292).
  • Zobacz też[]

  • Latopis popa Duklanina
  • Przypisy

    1. F. Sielicki, Polsko-ruskie stosunki kulturalne do końca XV wieku, Wrocław 1997, s. 133.
    2. Tamże, s. 83.

    Linki zewnętrzne[]

  • oryginalny tekst z komentarzami
  • latopis hustyński, wydany przez Józefa Szujskiego
  • Latopis (ros. летопись lub летописец, brus. летапіс) – ponieważ narracja była prowadzona w ujęciu rocznym, a historia wydarzeń każdego roku, zwykle zaczynała się od słów "в лето"/"w roku" – stąd nazwa) – średniowieczna księga dziejopisarska, ruski odpowiednik zachodnioeuropejskich kronik i annałów (roczników).Psków (ros. Псков) – miasto w Rosji nad Jeziorem Pskowskim, 207,1 tys. mieszkańców (1996), liczne zabytki: kreml, cerkwie, pałace, stolica obwodu pskowskiego.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ruś Kijowska – okres w historii Rusi trwający umownie od 862 do 1240 roku. Rok 862, w którym wódz Waregów Ruryk przybył do Nowogrodu Wielkiego, to symboliczna data powstania państwa ruskiego. W 882 roku książę nowogrodzki Oleg Mądry doprowadził do powstania – wczesnofeudalnego państwa we wschodniej Europie ze stolicą w Kijowie, istniejącego do 1169 roku. W 1054 roku państwo Jarosława Mądrego uległo rozbiciu dzielnicowemu, przy czym władcy, którym udało się zawładnąć Kijowem nadal nosili tytuł księcia kijowskiego i byli w hierarchii feudalnej postawieni wyżej od pozostałych książąt ruskich. W 1169 przekształcone w Księstwo Włodzimierskie ze stolicą we Włodzimierzu nad Klaźmą, które przejęło dominującą rolę Kijowa. W 1240 na skutek najazdu mongolskiego Wielkie Księstwo Włodzimierskie utraciło niezależność polityczną na rzecz Złotej Ordy. Moment ten uważany jest powszechnie za koniec okresu Rusi Kijowskiej.
    Monaster Ipatiewski (ros. Ипатьевский монастырь, Свято-Троицкий Ипатьевский монастырь) – prawosławny męski klasztor pod wezwaniem Świętej Trójcy i św. Hipacego, położony nad brzegiem rzeki Kostromy w pobliżu miasta Kostroma. Należy do Złotego Pierścienia Rosji. Od nazwy monasteru pochodzi określenie znalezionego w nim Latopisu ipatijewskiego.
    Hipacy z Paflagonii lub Hipacy z Gangry, Hipacjusz, łac. Hipatius, cs. Swiaszczennomuczenik Ipatij, jepiskop Gangrskij – żyjący w IV wieku biskup, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, uznawany w nim za męczennika.
    Kostroma – miasto obwodowe w Rosji, port nad Wołgą, przy ujściu rzeki Kostroma. Miasto w 2016 roku liczyło 276 691 mieszkańców.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.