• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Larissa - księżyc

    Przeczytaj także...
    Paronim (fr. z gr. παρά, para = obok, mimo; όνυμα, onoma = imię) – wyraz, który ze względu na podobieństwo brzmieniowe lub wspólność rdzenia myli się z innym. Nie są jednak ze sobą spokrewnione ani etymologią, ani znaczeniem.Voyager 2 (pl. Podróżnik 2) – bezzałogowa sonda kosmiczna wysłana w 1977 roku w przestrzeń kosmiczną z Przylądka Canaveral przez amerykańską agencję kosmiczną NASA. Rozpoczęcie lotu zbiegło się w czasie z bardzo korzystnym położeniem planet, które umożliwiło odwiedzenie wszystkich gazowych olbrzymów: Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna przez jeden próbnik. Z początku zadaniem misji było dokładne zbadanie Jowisza oraz Saturna, jednak sonda sprawowała się na tyle dobrze, że przeprogramowano ją, aby przeprowadziła badania również pozostałych planet zewnętrznych. Voyager 2 przesłał obrazy wszystkich czterech planet, ich księżyców i pierścieni. Do dnia dzisiejszego jest jedyną sondą, która dotarła do Urana i Neptuna.
    Planetoida (planeta + gr. eídos postać), asteroida (gr. asteroeidés – gwiaździsty), planetka (ang. minor planet) – ciało niebieskie o małych rozmiarach – od kilku metrów do czasem ponad 1000 km, obiegające Słońce, posiadające stałą powierzchnię skalną lub lodową, bardzo często – przede wszystkim w przypadku planetoid o mniejszych rozmiarach i mało masywnych – o nieregularnym kształcie, często noszącym znamiona kolizji z innymi podobnymi obiektami.

    Larissa (Neptun VII) – księżyc Neptuna, piąty pod względem odległości od planety.

    Księżyc ten został odkryty przez Harolda Reitsemę i jego zespół w wyniku obserwacji zakrycia gwiazdy przez Neptuna w maju 1981 roku; otrzymał tymczasowe oznaczenie S/1981 N 1. Bezpośrednio został zaobserwowany dopiero podczas przelotu sondy Voyager 2 w 1989 roku, kiedy to otrzymał oznaczenie S/1989 N 2.

    Neptun ma słabo widoczny układ pierścieni planetarnych, na który składa się pięć lub sześć odrębnych pierścieni. Jego szczególną cechą jest pozornie niekompletny zewnętrzny pierścień, w którym widoczne są wyraźne jasne łuki. Cząstki tworzące pierścienie są przeważnie ciemne i zawierają w dużej części pył o mikroskopijnych rozmiarach.Okultacja (zakrycie) – zjawisko astronomiczne, widome przejście pobliskiego ciała niebieskiego przed innym ciałem niebieskim. W wyniku okultacji ciało znajdujące się dalej od obserwatora staje się na pewien czas niewidoczne dla niego.

    Nazwa księżyca pochodzi od nimfy z mitologii greckiej.

    Charakterystyka fizyczna[edytuj kod]

    Mapa Larissy

    Larissa ma nieregularny (niesferyczny) kształt, a jej powierzchnia wygląda na gęsto usianą kraterami, nie wykazując przy tym śladów jakiejkolwiek modyfikacji geologicznej. Nie posiadamy o niej wiele więcej informacji. Orbita Larissy znajduje się wewnątrz granicy Roche’a Neptuna, przez co siły pływowe działające na ten księżyc spowodują, że pewnego dnia rozpadnie się on, a jego pozostałości zasilą pierścień planety.

    Zjawisko pływowe – zmiana kształtu ciała niebieskiego w wyniku zmiennego wpływu grawitacji innego ciała niebieskiego (dzięki tzw. sile pływowej). Najczęściej jest to zjawisko cykliczne, gdyż dotyczy ciał powiązanych swoimi orbitami. Może występować, gdy jedno ciało obraca się względem drugiego z inną prędkością niż prędkość obrotowa drugiego ciała wokół własnej osi, lub gdy orbita jednego ciała względem drugiego jest inna niż kolista.Artykuł zawiera podstawowe dane dotyczące wszystkich odkrytych naturalnych satelitów Neptuna (stan na sierpień 2013).

    Larissa to również nazwa planetoidy, (1162) Larissa. Istnieje też paronimiczna planetoida (302) Clarissa.

    Zobacz też[edytuj kod]

  • Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
  • Księżyce Neptuna – zestawienie podstawowych danych
  • Przypisy

    1. Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2013-08-23. [dostęp 2016-02-14].
    2. David R. Williams: Neptunian Satellite Fact Sheet (ang.). NASA, 2015-10-13. [dostęp 2016-02-14].
    3. Planetary Satellite Physical Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2015-02-19. [dostęp 2016-02-14].
    4. Larissa (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-14].

    Linki zewnętrzne[edytuj kod]

  • Larissa (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-14].
  • Harold J. Reitsema – astronom, który był częścią drużyny która odkryła Larisse, siódmy z znanych księżyców Neptuna, i Telesto, trzynasty księżyc Saturn. Reitsema i jego koledzy odkryli księżyce przez naziemne obserwacje teleskopem. Używając coronagraphic system obrazowania z jednym z pierwszych elementów światłoczułych dostępnych dla astronomicznego wykorzystania, najpierw zauważyli Telesto 8 kwietnia 1980, a dwa miesiące po zauważyli Janusa, również księżyc Saturna. Reitsema, jako część innej drużyny astronomów, obserwowana Larissa 24 maja, 1981, przez patrzenie occultation z gwiazdy przez Neptun system. Reitsema, jako część innej drużyny astronomów, obserwował Larisse 24 maja, 1981. Reitsema jest teraz kierownikiem Space Science Advanced Programs przy Ball Aerospace & Technologies Corp. Boulder (Kolorado), i obecnie pracuje nad Obserwatorium kosmiczne Keplera.Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym przedstawia w postaci tabelarycznej chronologiczny przegląd odkryć głównych obiektów w Układzie Słonecznym, takich jak: planety, planety karłowate i ich księżyce.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Nimfy (gr. Νύμφαι Nýmphai, l. poj. Νύμφη Nýmphē, łac. Nymphae, "młode kobiety", "dziewczyny w porze godowej", "narzeczone") – w mitologii greckiej i mitologii rzymskiej boginie (niższego rzędu) i uosobienia sił żywotnych przyrody.
    (1162) Larissa – planetoida należąca do zewnętrznej części pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 7 lat i 293 dni w średniej odległości 3,93 j.a. Została odkryta 5 stycznia 1930 roku w Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl w Heidelbergu przez Karla Reinmutha. Nazwa planetoidy pochodzi od greckiego miasta Larisa. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (1162) 1930 AC. 1162 Larissa należy do planetoid z rodziny Hilda, poruszających się po zbliżonych orbitach i pozostających w rezonansie 3:2 z Jowiszem.
    Granica Roche’a (czasem promień Roche’a) – promień sfery wokół cięższego ciała w układzie dwóch ciał o znacznej różnicy mas, po przekroczeniu którego ciało o mniejszej masie może się rozpaść pod wpływem sił pływowych, gdyż sama siła grawitacji nie jest w stanie utrzymać mniejszego ciała w całości. Granica Roche’a wynosi od 2 do 3 promieni ciała o dużej masie. Promień nie jest jednoznacznie określony dla danego ciała centralnego, zależy też od właściwości satelity.
    (302) Clarissa - planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,73 lat w średniej odległości 2,41 j.a. Została odkryta 14 listopada 1890 roku w Nicei przez Auguste Charloisa. Pochodzenie nazwy planetoidy nie jest znane.
    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).
    Krater uderzeniowy – koliste zagłębienie (lub zniekształcenie) na powierzchni ciała niebieskiego, spowodowane upadkiem meteorytu, planetoidy lub komety. Kratery są najczęściej spotykanymi elementami rzeźby powierzchni ciał o budowie skalistej i skalno-lodowej w Układzie Słonecznym, o ile ciało jest pozbawione atmosfery, a jego powierzchnia nie została przekształcona przez procesy geologiczne. Obserwowalna gęstość występowania kraterów uderzeniowych zawiera informację o wieku struktury geologicznej zawierającej te kratery i o intensywności procesów geologicznych. Na przykład, Io (księżyc Jowisza) jest niemal zupełnie pozbawiony kraterów meteorytowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.033 sek.