• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kwas deoksyrybonukleinowy



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny (szw. Nobelpriset i fysiologi eller medicin) – jest nagrodą przyznawaną corocznie przez Instytut Karolinska za wyjątkowe osiągnięcia naukowe z różnych dziedzin fizjologii lub medycyny. Jest jedną z pięciu Nagród Nobla ustanowionych w testamencie przez Alfreda Nobla (zm. w 1896 roku). Jak zapisał on w swoim testamencie, nadzór nad nagrodą sprawuje Fundacja Noblowska, a przyznawana jest ona przez zgromadzenie wybierane przez Instytut Karolinska. Określana potocznie jako „Nagroda Nobla z medycyny”, w rzeczywistości była precyzyjnie opisana przez Nobla w jego testamencie, jako nagroda z „fizjologii lub medycyny”. Z tego powodu może być przyznana w każdej ze szczegółowych dziedzin obu tych nauk. Pierwszym laureatem nagrody był w roku 1901 Niemiec Emil Adolf von Behring.Marshall Warren Nirenberg (ur. 10 kwietnia 1927 w Nowym Jorku, zm. 15 stycznia 2010) – amerykański biochemik i genetyk, laureat Nagrody Nobla.
    Zobacz też[ | edytuj kod]

    Zagadnienia dotyczące budowy, struktury i funkcji DNA:

  • T-DNA
  • replikacja DNA
  • nić kodująca
  • chloroplastowy DNA
  • PNA
  • Zagadnienia genetyczne:

  • locus
  • allel
  • Eksperymenty:

  • eksperyment Griffitha
  • eksperyment Hersheya-Chase
  • Inne:

  • chemiczna synteza oligonukleotydów
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. The Biosynthesis of Cell Constituents. W: G.M. Cooper: The Cell: A Molecular Approach. Wyd. 2. Sunderland: Sinauer Associates, 2000. ISBN 0-87893-106-6.
    2. Structures of Nucleic Acids. W: D.W.S. Wong: The ABCs of Gene Cloning. Wyd. 2. 2006. ISBN 978-0-387-28679-2.
    3. Z.A. Shabarova, A.A. Bogdanov: Advanced Organic Chemistry of Nucleic Acids. Wiley VCH, 1994, s. 1–6.
    4. J. Koolman, K.H. Roehm: Color Atlas of Biochemistry. Wyd. 2. Thieme, 2005, s. 80–87. ISBN 3-13-100372-3.
    5. I. Takahashi, J. Marmur. Replacement of thymidylic acid by deoxyuridylic acid in the deoxyribonucleic acid of a transducing phage for Bacillus subtilis. „Nature”. 197, s. 794–795, 1963. DOI: 10.1038/197794a0. PMID: 13980287. 
    6. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać T. Visnes, B. Doseth, H.S. Pettersen, L. Hagen i inni. Uracil in DNA and its processing by different DNA glycosylases. „Philosophical Transactions of the Royal Society B: Biological Sciences”. 364 (1517), s. 563–568, 2009. DOI: 10.1098/rstb.2008.0186. PMID: 19008197. PMCID: PMC2660913. 
    7. Stryer, Berg i Tymoczko 2011 ↓, Rozdział 28, Sekcja 28.1.
    8. Stryer, Berg i Tymoczko 2011 ↓, Rozdział 4, Sekcja 4.2.
    9. How big is the DNA? A scaling excercise. [dostęp 2015-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-10)].
    10. Robert Kincaid Murray, Daryl K. Granner, Victor W. Rodwell: Biochemia Harpera ilustrowana. Wyd. 4. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 392. ISBN 978-83-200-3573-5.
    11. Vega Genome Browser 52 – Homo sapiens – whole genome (ang.). Vega Genome Browser.
    12. Vega Genome Browser 52 – chromosome summary – chromosome 1 (ang.). Vega Genome Browser.
    13. Clare O’Connor: Karyotyping. W: Scitable [on-line]. Nature Education, 2014. [dostęp 2016-09-03].
    14. DNA Structure (ang.). Chemistry LibreTexts.
    15. Stryer, Berg i Tymoczko 2011 ↓, Rozdział 4, Sekcja 4.5.
    16. Second layer of information in DNA confirmed (ang.). Leiden University, 2016-06-08. [dostęp 2016-06-09].
    17. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać B. Eslami-Mossallam, R.D. Schram, M. Tompitak, J. van Noort i inni. Multiplexing Genetic and Nucleosome Positioning Codes: A Computational Approach. „PLoS One”. 11 (6), s. e0156905, 2016. DOI: 10.1371/journal.pone.0156905. PMID: 27272176. PMCID: PMC4896621. 
    18. L. van Dam, M.H. Levitt. BII nucleotides in the B and C forms of natural-sequence polymeric DNA: A new model for the C form of DNA. „Journal of Molecular Biology”. 304 (4), s. 541–561, 2000. DOI: 10.1006/jmbi.2000.4194. PMID: 11099379. 
    19. J.M. Vargason, B.F. Eichman, P.S. Ho. The extended and eccentric E-DNA structure induced by cytosine methylation or bromination. „Nature Structural & Molecular Biology”. 7 (9), s. 758–761, 2000. DOI: 10.1038/78985. PMID: 10966645. 
    20. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać J. Zhao, A. Bacolla, G. Wang, K.M. Vasquez. Non-B DNA structure-induced genetic instability and evolution. „Cellular and Molecular Life Sciences”. 67 (1), s. 43–62, 2010. DOI: 10.1007/s00018-009-0131-2. PMID: 19727556. PMCID: PMC3017512. 
    21. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać J.F. Allemand, D. Bensimon, R. Lavery, V. Croquette. Stretched and overwound DNA forms a Pauling-like structure with exposed bases. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 95 (24), s. 14152–14157, 1998. DOI: 10.1073/pnas.95.24.14152. PMID: 9826669. PMCID: PMC24342. 
    22. A. Ghosh, M. Bansal. A glossary of DNA structures from A to Z. „Acta Crystallographica Section D Structural Biology”. D59, s. 620–626, 2003. DOI: 10.1107/S0907444903003251. PMID: 12657780. 
    23. E. Palecek. Local supercoil-stabilized DNA structures. „Critical Reviews in Biochemistry and Molecular Biology”. 26 (2), s. 151–226, 1991. DOI: 10.3109/10409239109081126. PMID: 1914495. 
    24. R. Dahm, F. Miescher. Discovering DNA: Friedrich Miescher and the early years of nucleic acid research. „Human Genetics”. 122 (6), s. 565–581, 2008. DOI: 10.1007/s00439-007-0433-0. PMID: 17901982. 
    25. Archiwalne artykuły z Nature z 1953 roku dotyczące odkrycia struktury DNA. [dostęp 2010-03-05].
    26. Ferris Jabr. Święto nauki. „Świat Nauki”. Nr 7 (239), s. 42–51, 2011. Prószyński Media. ISSN 0867-6380.  za: F.H.C Crick. Struktura materiału dziedzicznego. „Świat Nauki”, 1954. Prószyński Media. ISSN 0867-6380. 
    27. The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1962. Nobelprize. [dostęp 2013-08-03].
    28. DNA – zbawienie czy przekleństwo?

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Lubert Stryer, Jeremy Berg, John Tymoczko: Biochemia. Wyd. 4. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011. ISBN 978-83-01-15811-8.
  • Diploid (z gr. διπλος – podwójny) – komórka zawierająca po dwa chromosomy danego typu. Ta sama informacja jest przechowywana w dwóch miejscach, co ma znaczenie na przykład przy mutacjach.Haploid (gr. απλος ‘niezłożony, pojedynczy’) – komórka zawierająca tylko jeden zestaw chromosomów homologicznych (oznaczany jako n).


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Polimorfizm długości fragmentów restrykcyjnych (RFLP, z ang. restriction fragments length polymorphism) – polimorfizm długości fragmentów DNA powstałych w wyniku jego trawienia za pomocą enzymów restrykcyjnych.
    Nukleosom – jednostka strukturalna chromatyny składająca się z odcinka DNA o długości ok. 200 par zasad, z których 146 nawiniętych jest na 8 histonów rdzeniowych (po dwa histony H2A, H2B, H3 i H4 - tzw. oktamer histonowy) i tworzy tzw. cząstkę rdzeniową lub rdzeń nukleosomu.
    Oddziaływania hydrofobowe – polegają na łączeniu się grup hydrofobowych, w celu ochrony cząsteczki przed oddziaływaniem na nie cząsteczek wody. Oddziaływanie to odpycha cząsteczki wody. Jest to bardzo szczególne oddziaływanie, ponieważ najczęściej rozpuszczalnikiem jest woda.
    Adenina (gr. ἀδήν aden – gruczoł), 6-aminopuryna – organiczny związek chemiczny z grupy puryn, jedna z pięciu zasad azotowych, wchodzących w skład podstawowych nukleotydów kwasów nukleinowych (DNA i RNA). W dwuniciowych kwasach nukleinowych adenina tworzy parę komplementarną z tyminą lub uracylem za pomocą dwóch wiązań wodorowych.
    Chloroplastowy DNA, plastydowy DNA (chlDNA) – materiał genetyczny w postaci kolistego DNA znajdujący się w chloroplastach.
    Kapsyd – element składowy wirionu, będący płaszczem białkowym, wewnątrz którego zawarty jest kwas nukleinowy. Kapsyd z zawartym w nim materiałem genetycznym tworzy nukleokapsyd. Kapsyd uformowany jest z określonej liczby podjednostek białkowych zwanych kapsomerami. Stanowi ochronę cząsteczki DNA lub RNA wirionu przed czynnikami zewnętrznymi.
    Deaminacja (dezaminacja) - reakcja chemiczna polegająca na eliminacji z cząsteczki związku chemicznego grupy aminowej (-NH2), najczęściej z wydzieleniem amoniaku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.081 sek.