• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kwantowa dystrybucja klucza



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Mechanika kwantowa (teoria kwantów) – teoria praw ruchu obiektów świata mikroskopowego. Poszerza zakres mechaniki na odległości czasoprzestrzenne i energie, dla których przewidywania mechaniki klasycznej nie sprawdzały się. Opisuje przede wszystkim obiekty o bardzo małych masach i rozmiarach - np. atom, cząstki elementarne itp. Jej granicą dla średnich rozmiarów lub średnich energii czy pędów jest mechanika klasyczna.Superpozycja – własność rozwiązań równania różniczkowego przejawiająca się w tym, że suma dwóch rozwiązań także jest rozwiązaniem równania. W podstawowym sensie własność ta może zostać wyrażona w inny sposób przez twierdzenie, że przestrzeń rozwiązań równania jest przestrzenią liniową. Tak wyrażone twierdzenie pozostaje prawdziwe, jeśli równanie różniczkowe jest liniowe.
    function mfTempOpenSection(id){var block=document.getElementById("mf-section-"+id);block.className+=" open-block";block.previousSibling.className+=" open-block";}

    Kwantowa dystrybucja klucza (ang. Quantum Key Distribution, QKD ) – zespół procedur służących do przekazywania tajnych wiadomości z bezpieczeństwem zagwarantowanym przez podstawowe zasady mechaniki kwantowej.

    Funkcja jednokierunkowa – funkcja, która jest łatwa do wyliczenia, ale trudna do odwrócenia. "Łatwa do wyliczenia" oznacza tu, że istnieje algorytm wielomianowy, który ją wylicza. "Trudna do odwrócenia" oznacza, że żaden wielomianowy algorytm probabilistyczny nie potrafi znaleźć elementu przeciwobrazu f ( x ) {displaystyle f(x)} z prawdopodobieństwem większym niż zaniedbywalne, jeśli x {displaystyle x} jest wybrane losowo. Trudność dotyczy zatem średniego przypadku, a nie pesymistycznego, jak w większości problemów w teorii złożoności obliczeniowej (np. w problemach NP-trudnych).Alicja i Bob – powszechnie używane aliasy dla archetypów w takich dziedzinach jak kryptologia i fizyka. Te nazwy są używane dla wygody, gdyż wyjaśnienia typu "Osoba A chce wysłać wiadomość do osoby B" mogą być zbyt trudne do śledzenia w złożonych systemach zawierających wiele poziomów. Kolejne imiona podążają za alfabetem, wrastając w żargon w tych dziedzinach, pomagając w łatwiejszym wyjaśnianiu czysto technicznych tematów.

    Kwantowa dystrybucja klucza umożliwia bezpieczną komunikację przy użyciu mechaniki kwantowej. Dwie strony mogą stworzyć losowy tajny klucz współdzielony, który może być później wykorzystany do szyfrowania i deszyfrowania wiadomości. Kwantowa dystrybucja klucza często nazywana jest błędnie kryptografią kwantową, tymczasem jest tylko najbardziej znanym zagadnieniem z tej dziedziny.

    Funkcja skrótu, inaczej: funkcja mieszająca lub funkcja haszująca – jest to funkcja, która przyporządkowuje dowolnie dużej liczbie krótką, zwykle posiadającą stały rozmiar, nie specyficzną, quasi-losową wartość, tzw. skrót nieodwracalny.Zakaz klonowania – w mechanice kwantowej, to teoria zabraniająca tworzenia identycznych kopii nieznanego stanu kwantowego. Została zaproponowana przez Williama Woottersa, Wojciecha Żurka oraz Dennisa Dieksa w 1982 roku i ma ogromne znaczenie dla teorii mechaniki kwantowej oraz informatyki kwantowej.

    Ważną i wyjątkową cechą kwantowej dystrybucji jest możliwość wykrycia prób podsłuchu ze strony osób trzecich i uzyskania informacji na temat klucza. Wynika to z fundamentalnych właściwości mechaniki kwantowej: proces pomiaru układu kwantowego zaburza ten układ. Trzecia strona, próbująca dokonać podsłuchu, musi zmierzyć stan tego układu, wprowadzając w ten sposób zakłócenia, które mogą być zmierzone. Protokoły wymiany klucza, wykrywające próby podsłuchu na kanale. opierają się na zjawiskach superpozycji kwantowej lub splątania kwantowego i wymagają przekazywania informacji na stanach kwantowych. Jeżeli ilość podsłuchanej informacji nie przekracza pewnego progu, można wyprodukować krótszy klucz z gwarancją bezpieczeństwa (czyli taki, o którym podsłuchujący nie wie nic). W przeciwnym przypadku taka możliwość nie istnieje i dany klucz jest porzucany.

    Ortogonalność (z gr. ortho – prosto, prosty, gonia – kąt) – uogólnienie pojęcia prostopadłości znanego z geometrii euklidesowej na abstrakcyjne przestrzenie z określonym iloczynem skalarnym, jak np. przestrzenie unitarne (w tym przestrzenie Hilberta) czy przestrzenie ortogonalne. Pojęcie ortogonalności bywa uogólnianie również na przestrzenie unormowane w których nie ma naturalnej struktury iloczynu skalarnego (ortogonalność w sensie Pitagorasa, ortogonalność w sensie Jamesa, ortogonalność w sensie Birkhoffa, T-ortogonalność).Permutacja – wzajemnie jednoznaczne przekształcenie pewnego zbioru na siebie. Najczęściej termin ten oznacza funkcję na zbiorach skończonych.

    W odróżnieniu od kwantowych protokołów dystrybucji klucza, bezpieczeństwo tradycyjnych protokołów dystrybucji klucza opiera się na złożoności obliczeniowej funkcji jednokierunkowych i nie istnieje możliwość wykrycia podsłuchu bądź zagwarantowania bezpieczeństwa klucza.

    Kwantowa dystrybucja klucza ma na celu stworzenie i przekazanie tajnego klucza, a nie transmisję wiadomości i danych. Przy pomocy tajnego klucza i wybranego algorytmu szyfrującego można zaszyfrować i odszyfrować wiadomość przekazywaną standardowym kanałem informacyjnym. Algorytmem najczęściej kojarzonym z QKD jest szyfr z kluczem jednorazowym ze względu na jego udowodnione bezpieczeństwo w przypadku używania tajnego, losowego klucza.

    Baza – pojęcie będące przeniesieniem oraz rozwinięciem idei układu współrzędnych kartezjańskich w przestrzeniach euklidesowych na abstrakcyjne przestrzenie liniowe.Zasada nieoznaczoności (zasada nieoznaczoności Heisenberga lub zasada nieokreśloności) − reguła, która mówi, że istnieją takie pary wielkości, których nie da się jednocześnie zmierzyć z dowolną dokładnością. O wielkościach takich mówi się, że nie komutują. Akt pomiaru jednej wielkości wpływa na układ tak, że część informacji o drugiej wielkości jest tracona. Zasada nieoznaczoności nie wynika z niedoskonałości metod ani instrumentów pomiaru, lecz z samej natury rzeczywistości.

    Spis treści

  • 1 Kwantowa wymiana klucza
  • 1.1 Protokół BB84: Charles H. Bennett i Gilles Brassard (1984)
  • 1.2 Protokół E91: Artur Ekert (1991)
  • 2 Wzmocnienie prywatności i uzgadnianie informacji
  • 2.1 Uzgadnianie informacji
  • 2.2 Wzmocnienie prywatności
  • 3 Przypisy
  • Klucz – w kryptografii informacja umożliwiająca wykonywanie pewnej czynności kryptograficznej – szyfrowania, deszyfrowania, podpisywania, weryfikacji podpisu itp.Stan splątany – rodzaj skorelowanego stanu kwantowego dwóch lub więcej cząstek lub innych układów kwantowych. Ma on niemożliwą w fizyce klasycznej cechę polegającą na tym, że stan całego układu jest lepiej określony niż stan jego części.


    Podstrony: 1 [2] [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kanał internetowy (lub Kanał informacyjny) to format danych (zazwyczaj XML ale może być inny, np. JSON) wykorzystywany do dostarczania użytkownikom często aktualizowanych treści. Kanały informacyjne są dostępne użytkownikom do subskrypcji. Zwykle użytkownik subskrybuje wiele kanałów, aby uzyskać dostęp do sumy ich informacji.
    Twierdzenie Bella (zwane też nierównością Bella) - twierdzenie dotyczące mechaniki kwantowej i teorii pomiaru, pokazujące, w jaki sposób przewidywania mechaniki kwantowej różnią się od klasycznej intuicji. Jego autorem jest irlandzki fizyk John Stewart Bell. Można je sformułować następująco:
    Stan kwantowy — informacja o układzie kwantowym pozwalająca przewidzieć prawdopodobieństwa wyników wszystkich pomiarów, jakie można na tym układzie wykonać. Stan kwantowy jest jednym z podstawowych pojęć mechaniki kwantowej.
    Szyfr (inaczej kryptograficzny algorytm szyfrujący) – jest to funkcja matematyczna wykorzystywana do szyfrowania tekstu jawnego lub jego deszyfrowania. Zazwyczaj jedna funkcja wykorzystywana jest do szyfrowania, a inna do deszyfrowania wiadomości. Wiadomość przed zaszyfrowaniem nazywana jest tekstem jawnym, zaś wiadomość zaszyfrowaną nazywamy szyfrogramem. Proces zamiany tekstu jawnego na szyfrogram nazywamy szyfrowaniem.
    Szyfr z kluczem jednorazowym (one-time pad) - szyfr zaproponowany w 1917 roku przez Gilberta Vernama, którego, przy poprawnym wykorzystaniu, nie można złamać. Szyfr z kluczem jednorazowym jest dużym zbiorem o niepowtarzalnych i przypadkowych sekwencjach znaków. W pierwotnej postaci była to jednorazowa taśma perforowana do dalekopisu. Nadawca używa każdej litery z tego zbioru do zaszyfrowania jednego znaku tekstu jawnego. Szyfrowanie to dodanie modulo 26 jednego znaku tekstu jawnego i znaku jednorazowego klucza.
    BB84 jest protokołem kwantowej dystrybucji klucza wynalezionym przez Charlesa Bennetta i Gillesa Brassarda w 1984. Jest to pierwszy protokół kryptografii kwantowej. Można udowodnić, że ten protokół jest bezpieczny w oparciu o fundamentalne prawa fizyki (zasadę nieoznaczoności, no-cloning theorem), a nie o ograniczenia techniczne (mocy obliczeniowej), jak w przypadku protokołów klasycznych (np. RSA).
    Komunikat, przekaz informacyjny - tekst (system złożony z wyrażeń danego języka o strukturze zgodnej z regułami syntaktyki (gramatyki) tego języka, skończony zbiór zdań danego języka) z przyporządkowaną mu materialną realizacją w postaci procesu fizycznego (sygnału) w medium transmisyjnym (komunikat czynny) lub stanu układu fizycznego (zapisu) na nośniku danych (komunikat bierny), przekazany przez nadawcę (nadajnik) komunikatu odbiorcy (odbiornikowi) komunikatu, lub odebrany przez odbiorcę (odbiornik), w jednym akcie komunikacji (procesie komunikacyjnym).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.042 sek.